Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όταν σε μία χώρα επιτρέπεται τα ανώτατα εκπαιδευτικά της ιδρύματα να είναι σούπερ-μάρκετ πωλήσεως ναρκωτικών και συστεγάσεως κοινωνικών ιζημάτων, μύρια έπονται. Όταν σε μία χώρα θεωρείται δημοκρατικό ένα κόμμα που επαγγέλλεται στο καταστατικό του την κατάργηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και υποστηρίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», η αποσταθεροποίηση είναι επί θύραις. Όταν σε μία χώρα καίγονται ζωντανοί τραπεζοϋπάλληλοι και οι εγκληματίες συνεχίζουν να προκαλούν, η βία γίνεται κοινός τόπος. Όταν οι χούλιγκαν μπορούν να καίνε, να λεηλατούν και να μαχαιρώνουν όποιον βρίσκουν μπροστά τους χωρίς ποτέ ένας από αυτούς να καταβάλει κάποιο τίμημα, τότε ο εθισμός στην βία γίνεται ανίατη ασθένεια.

Κατά τα λοιπά, η κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα είναι σαφέστατα αντιδημοκρατική και αντιφιλελεύθερη και η πραγματικότητα αυτή δεν οφείλεται ούτε στο μνημόνιο, ούτε στην λιτότητα. Στην χώρα μας, η παραχώρηση στην Αριστερά της ιδεολογικής ηγεμονίας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και τον ακαδημαϊκό κόσμο είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία μιας ουσιαστικής εξουσίας αρνησικυρίας απέναντι σε κάθε μεταρρύθμιση. Στην ιδεολογία αυτή ήλθε να προστεθεί ένας ανιστόρητος και θρησκόληπτος «εθνοκεντρισμός», με άμεση συνέπεια η ελληνική κοινωνία, παρά την προσπάθεια που έγινε να αποτελέσει μέρος του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, σήμερα να παρουσιάζεται ισχυρότατα προσκολλημένη στο εθνικό αίτημα περί της «δεδομένης» εθνικής ταυτότητας.

Η προσκόλληση αυτή, που εμφανίζεται διακομματική και διαπαραταξιακή, επιβεβαιώνει τον βαθύτατα συντηρητικό –έως και αντιδραστικό– χαρακτήρα της νεοελληνικής κοινωνίας, η οποία εμφανίζεται να αποκρούει πλειοψηφικά κάθε ιδέα μεταβολής και κάθε επί μέρους εκσυγχρονιστική απόπειρα, ενώ το αίτημα του εθνικού εκσυγχρονισμού, ως ανυπέρθετη προϋπόθεση για την ανταγωνιστική επιβίωση της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο, κατά την μεταπολιτευτική περίοδο καθίσταται όλο και περισσότερο οξύ.

Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτής της ιδεολογικής συγκυρίας, το εκτρωματικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής –το οποίο δημοσκοπικά υποστηρίζεται από περίπου 1 εκατομμύριο Νεοέλληνες– είναι το πιο γνήσιο προϊόν μιας κουλτούρας η οποία παρέμενε σιωπηλή όσο οι Ευρωπαίοι και οι διεθνείς τράπεζες δάνειζαν την αντιπαραγωγική και προσοδοθηρική Ελλάδα. Όταν, όμως, ήλθε η ώρα της επιστροφής των δανεικών, φάνηκαν και οι εχθροί της δημοκρατίας, σε μια κοινωνία κλειστή και αποβλακωμένη.