Tι είναι τελικά η ζωή;

Ένας από τους εχθρούς στη ζωή αυτή είναι η παιδαριώδης αντίληψη που έχουμε για τo είδος των στόχων μας. Πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο στο μέλλον, ένα «σκορ» για τo πόσο πετυχημένοι είμαστε. Έτσι ιδρώνουμε για να σκαρφαλώσουμε στο σημείο αυτό. Μόλις φτάσουμε γυρνάμε γύρω και βλέπουμε ότι υπάρχει ερημιά και ότι είμαστε άδειοι και μόνοι. Αναρωτιώμαστε τότε μήπως ανεβήκαμε σε λάθος βουνό. Η μεταφορά όμως δεν είναι αληθινή, η ζωή δε μοιάζει με κανένα τρόπο με το ανέβασμα στην κορυφή ενός βουνού, ούτε είναι γρίφος που πρέπει να λυθεί, ούτε παιχνίδι με τελικό σκορ, παρά μια - χωρίς τέλος - πορεία αυτογνωσίας. Είναι ένας ατέλειωτος διάλογος μεταξύ των δυνατοτήτων μας και των καταστάσεων που συναντάμε κάθε στιγμή. Στις δυνατότητές μας δεν είναι μόνο τα διανοητικά χαρίσματα αλλά και τα συναισθήματα μας, η δύναμη ν’ αγαπάμε, να καταλαβαίνουμε, να μαθαίνουμε, να αισθανόμαστε και να επιζούμε. Μπορεί να νομίζουμε άτι μέχρι την ηλικία των 35-45 ή ακόμη και στα 55 έχουμε εξερευνήσει αυτές τις δυνατότητες. Ας μην αυταπατόμαστε, οι ευκαιρίες και προκλήσεις έρχονται συνεχώς.