του Ηλία Καραβόλια
Ένας προσοδοθηρικός παροντισμός κατακλύζει σταδιακά τον βίο. Πληρώνεις κάτι που αγοράζεις ή οφείλεις, και νιώθεις ότι κάποιος καρπώνεται άμεσα υπερκέρδος. Εν τω μεταξύ -με αυτό ως δεδομένο- σύντομα συνηθίζεις στον «πληθωρισμό της σπάνης» (που αναφέρει και η επενδυτική ναυαρχίδα Blackrock). Θα είναι ένας ασύμμετρος πληθωρισμός, με πιθανές χαοτικές αποκλίσεις προσφοράς και ζήτησης, με μακροοικονομικές και μικροοικονομικές ανισορροπίες και με αποκομμένες τις εφοδιαστικές αλυσίδες.
Οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών είναι πλέον ψυχοφθόρες αναπαραστάσεις ενός ζοφερού μέλλοντος. Μια δυνητική υπερεπικράτεια μονιμοποίησης των αυξημένων τιμών και της υποτίμησης των αξιών (εργασία, χρήμα, γνώση, περιουσία) μια απροσδιόριστη χωροχρονική τοποθεσία στο μέλλον, εμφανίζεται ξαφνικά στο συμπυκνωμένο παρόν.
Πρόκειται όμως για το αιώνιο παρόν της καπιταλιστικής μεγαμηχανής των κρίσεων που λειτουργεί ως ο απόλυτος εκκαθαριστικός μηχανισμός του κεφαλαίου και ως ο ισχυρότερος μοχλός μετατόπισης της δυνητικής του απόδοσης και κερδοφορίας.
Ο νους διατάσσει μόχθο και εγκράτεια. Ο καπιταλισμός και η υπερεγωτική του προσταγή διατάσσουν απόλαυση. Στο ενδιάμεσο αυτών των εγκλήσεων είναι που διχάζεται ο άνθρωπος ως υποκείμενο στην επιθυμία του. Αυτή τελικά θα γίνει ο μοναδικός τόπος όπου θα μπορεί ο καθένας να συγχρονιστεί με τα μεγάλα συμβάντα. Στην ουσία θα πρόκειται για μια γνωστή από το παρελθόν οικονομική πραγματικότητα, ένα σύνηθες φαινόμενο υφεσιακού και οριακού βίου για τους πολλούς.
Το παγκόσμιο περιβάλλον δημιουργούσε πάντα ανασφάλεια, Στον πλανητικό οικονομικό καμβά δομείται και αναδομείται συνεχώς η πληθωριστική και εσχάτως η πολεμική «συμβολική τάξη» της αγοράς η οποία όπως κάποιες δεκαετίες τώρα δεν θα επιδέχεται κανόνες, δεν θα υπακούει σε αξιώματα. Μόνο σε απότομες μεταβολές για τα εισοδήματα λίγων. Η συγκυρία θα είναι ο κανόνας στο μυαλό του καθενός που θα προσπαθεί να παλέψει με τους γνωστούς-άγνωστους καιρούς που έρχονται…
