του Νίκου Ερρίκου Ιωάννου*
Ο ρυθμιστικός ρόλος του ΑΚΕΛ σε όλες σχεδόν τις Προεδρικές εκλογές είναι τοις πάσι γνωστός.
Κατόρθωσε μόνο μία φορά να αναδείξει στο ύπατο αξίωμα τον γενικό γραμματέα του και όσοι μελετούν τα αίτια και τις αφορμές θα έχουν διαπιστώσει πως καθοριστικό ρόλο τότε έπαιξε το ΠΕΙΣΜΑ του τρίτου...
Μετά την παταγώδη αποτυχία λόγω ανεπαρκείας και καταστροφικής θητείας του γνήσιου βλαστού του, άλλαξε τακτική. Επιλέγει έκτοτε να υποστηρίζει «ανεξάρτητους» κατά γενικήν ομολογίαν «καλούς ανθρώπους».
Ο δύο φορές επιλεγείς στις προηγούμενες εκλογές, έδωσε την δυνατότητα εκλογής στον απερχόμενο Πρόεδρο με ποσοστά τα οποία καταγράφονται ως τα υψηλότερα αφ’ ής ελειτούργησαν κόμματα στην Κύπρο.
Για τις εν εξελίξει εκλογές, ο σχεδιασμός του ΑΚΕΛ έχει ξεκινήσει από πολύ καιρό. Αιχμή της πολιτικής του είναι η αναζωπύρωση παθών, ο διχασμός και η επιδίωξη «Λύση κι ό,τι νάναι».
Τα κόμματα του Κέντρου αυτή τη φορά έκαναν την υπέρβαση και υπεστήριξαν υποψήφιο ο οποίος μπορεί να υπηρετήσει πραγματικά τον θεσμό της Προεδρικής Δημοκρατίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ο πατριωτικός κόσμος του Δημοκρατικού Συναγερμού, όπως έκανε και στο Δημοψήφισμα του 2004, κρατά στα χέρια του το μέλλον της Κύπρου.
Αλλά κι ο αυριανός Πρόεδρος, καλό είναι, να μην ξεχάσει ποιος είναι ο ΜΟΝΟΣ πολέμιός του.
*καρδιολόγος
