του Ηλία Καραβόλια
Τα νούμερα του πλούτου ζαλίζουν. Διαβάστε περιουσίες: 210 δισ. δολάρια ο ένας (Bernard Arnault, o επικεφαλής της Louis Vuitton) και 80 δις η άλλη (Francoise Bettencourt, κληρονόμος της L’Oreal). Δηλαδή: Γάλλος ο πλουσιότερος άνδρας παγκοσμίως, Γαλλίδα η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο!
Αλλά την ίδια στιγμή πρώτη στον κόσμο είναι και η κοινωνία της Γαλλίας όσον αφορά μεγάλες λαικές διαμαρτυρίες για τα μέτρα, την οικονομική δυσπραγία και τις ανισότητες που επικρατούν στην χώρα.
Δεν είναι σύμπτωση. Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Πρόκειται για το κατ εξοχήν φαινόμενο της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Και δείτε μια λεπτομέρεια -που ίσως να διαφεύγει της βιαστικής ερμηνευτικής μας οπτικής: οι εν λόγω δύο ζάμπλουτοι διαχειρίζονται οίκους πολυτελών προϊόντων, δηλαδή αγαθών που τα ψωνίζουν κυρίως οι αρκετά πλούσιοι αυτού του πλανήτη. Αλλά στην εποχή του θεάματος και της ψηφιακής διαφήμισης, εύκολα τους ακολουθούν οι μάζες της μιμητικής επιθυμίας.
Αν δεν είναι αυτό το γεγονός (επιδεικτική κατανάλωση και υπερκέρδη επώνυμων οίκων) η πιο τρανή απόδειξη της έκρηξης των ανισοτήτων- που τις σκεπάζει και τις εξαυλώνει αυτού του είδους η κατανάλωση- τότε μάλλον χρειάζεται να μελετήσουμε ακόμα πιο βαθιά τους σοβαρούς ερευνητές (Pilkety, Milovanovic) ώστε να δούμε το φαινόμενο αναλυτικότερα.
Να κατανοήσουμε δηλαδή πρώτα και κύρια το γιατί οι λίγοι μαζεύουν τα λεφτά των πολλών. Και γιατί φυσικά αυτοί οι λίγοι αυξάνουν την ζήτηση πολυτελών αγαθών, γιατί μπορούν και ψωνίζουν τα πολυτελή προϊόντα, τα οποία παράγουν ακόμα λιγότεροι.
Ίσως με αυτή την αλληλουχία συμπερασμάτων καταφέρουμε να ερμηνεύσουμε γιατί εξαφανίζεται η ρευστότητα τόσο γρήγορα. Ποια είναι εκείνα τα φαινόμενα (υπερεργασία, υπεραξία, κερδοσκο-πία) που συμβάλλουν ώστε να εξαφανίζεται το κέρδος για τους μικρομεσαίους, αλλά και ο μισθός για τις μάζες.
