του Ηλία Καραβόλια
Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και τώρα Ελλάδα: το «ακραίο κέντρο» συγχωνεύει την πλατιά μάζα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς ενώ σε αυτό τον «σκιώδη χώρο» συνασπίζονται επίσης οι «ιδεολογικά άστεγοι» ψηφοφόροι.
Μόνο που μεγαλομέτοχοι αυτού του ακραίου κέντρου δεν είναι άλλοι παρα τα μέλη της κυρίαρχης αστικής τάξης σε κάθε χώρα.
Στην πραγματικότητα όμως αυτή η μεγάλη συγχώνευση που βλέπουμε εδώ και λίγα χρόνια, είναι μια μορφή «απορρόφησης»: τα συγκεκριμένα κυβερνητικά κόμματα που βασίζονται στο ακραίο κέντρο, έγιναν κάτι σαν «όμιλοι συμμετοχών» (holdings) και χωράνε πλέον εντός τους και τα άκρα: δηλαδή, τόσο τον αριστερό λαϊκισμό όσο και τον ακροδεξιό εθνικισμό.
Αυτές λοιπόν οι «κομματικές holding» δεν έχουν ακριβώς ηγέτες αλλά διαχειριστές (κάτι σαν CEOs με μεταρρυθμιστικό προφίλ, βλ Μακρον, Μητσοτάκης).
Στην ουσία όμως αξιοποιούν στο έπακρο τις πολιτικές που γέννησαν τα απόνερα της πανδημίας και της ενεργειακής κρίσης. Χρησιμοποιούν δηλαδή οριζόντια την ισχύ της βιοπολιτικής και της νεοφιλελεύθερης επιβολής της ατομικής ευθύνης.
Εξάλλου η κυβερνητική υπόθεση υποτίθεται ότι είναι πλέον ζήτημα μετα- αλήθειας: δηλαδή μετα-ιδεολογικό, μετά-πολιτικό, μετά-δημοκρατικό (σημ: εντελώς απροσδιόριστα και εντελώς α-σήμαντα εννοιολογικά σχήματα που κοιμίζουν τις μάζες, απλά).
Όσο λοιπόν η κατακερματισμένη αριστερά του αταξινόμητου οράματος συνεχίζει να επενδύει σε κενά σημαίνοντα και «εναλλακτικά μέλλοντα» τόσο το ακραίο κέντρο θα ριζώνει μεταξύ των δομικών σχισμών του οικονομικού συστήματος.
Και η ιδεολογία απλά θα πηγαίνει περίπατο μπροστά στην υποσχετική της ανάκαμψης και τον ψηφιακό μετασχηματισμό που θα μοιαζει με πρόοδο για ολους.
Οι δε πολιτικοί συσχετισμοί θα συνεχίσουν να είναι απόρροια των καλυμμένων ταξικών διαφόρων αλλά και της ισχυρής επικράτησης φιλελεύθερων ολιγαρχικών δομών σε media και οικονομία.
