του Tάσου Παπαδόπουλου
Παρά την αποχή οκτακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων, στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιουνίου, η ΝΔ κατάφερε να διατηρήσει τις δυνάμεις της και να ξεπεράσει τον πήχη του 40%, εισπράττοντας το σύνολο του bonus των πενήντα εδρών.
Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώθηκε έτι περαιτέρω, που σημαίνει αδυναμία άσκησης ελέγχου στη Βουλή, μια και δεν συγκέντρωσε τον αριθμό των πενήντα εδρών, που θα του έδινε ένα σημαντικό όπλο, αυτό της πρότασης μομφής στην κυβέρνηση.
Το παιχνίδι όμως, όπως ήδη έχουμε επισημάνει σε δύο προηγούμενα άρθρα μας, παίχτηκε στους λεγόμενους μικρούς, που εξασφάλισαν άλλοι εύκολα, άλλοι δυσκολότερα από 8-12 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Η απόφαση του Κ. Μητσοτάκη να διατηρήσει Πρόεδρο της Βουλής τον Κ. Τασούλα, ήταν πέρα για πέρα σωστή, μια και η τετράχρονη εμπειρία του, είναι απόλυτα χρήσιμη στην παρούσα πρωτόγνωρη συγκυρία.
Όπως ήταν φυσικό, την επομένη των εκλογών, τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν, από την μια στο νέο κυβερνητικό σχήμα, κι από την άλλη στους ακροδεξιούς σχηματισμούς, μια και οι δύο εξ αυτών εμφανίστηκαν από το πουθενά και εξασφάλισαν χώρο για να στρογγυλοκαθίσουν στην Βουλή.
Μάλιστα οι Σπαρτιάτες, όχι του Λεωνίδα, αλλά του Κασιδιάρη δεν είχαν ούτε καν διεύθυνση και τηλέφωνο που λένε, και έκαναν επινίκιες δηλώσεις από το γραφείο ενός δικηγόρου της αυτής ιδεολογίας.
Τώρα, για να δούμε το νέο κυβερνητικό σχήμα σε μια πρώτη ανάγνωση, μια και θα κριθούν συνολικά και ατομικά εκ του αποτελέσματος της δράσης τους. Βλέποντας τις μετακινήσεις είναι να απορεί κανείς γιατί μετακινήθηκε ο Ν. Δένδιας από το ΥΠΕΞ στο ΥΠΑΜ.
Και κατά δεύτερο λόγο γιατί ο Γ. Γεραπετρίτης δεν συμπεριελήφθη στο Επικρατείας και του δόθηκε το σημαντικό υπουργείο των Εξωτερικών ως εξωκοινοβουλευτικού. Αν συνδυάσει όμως κανείς την τοποθέτηση αυτή με την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου εύκολα διαβάζει την σκοπιμότητα.
Απλά ο Κ. Μητσοτάκης ενόψει κρίσιμων επαφών και μιας περιόδου των λεπτών ισορροπιών στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, επιδιώκει να έχει τον απόλυτο έλεγχο των κινήσεων, στην σκακιέρα της Εξωτερικής πολιτικής.
Όμως μπορεί ο πετυχημένος Δήμαρχος Τρικκαίων Δ. Παπαστεργίου να είναι σχετικός με την ψηφιακή λειτουργία του Δημοσίου, όμως τι μπορεί να πετύχει ο Κ. Πιερρακάκης, στο Παιδείας, πεδίο όπου συγκρούονται πρόσωπα, συμφέροντα και κόμματα, με μια αντιδραστική ομάδα του κατεστημένου να αντιδρά σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια;
Ποιος ο λόγος να ανακατέψει τόσο πολύ την τράπουλα ο Κ. Μητσοτάκης και να μετακινήσει υπουργούς από θέσεις που είχαν πετύχει και ποιος ο λόγος να διατηρήσει στο υπουργικό του σχήμα πρόσωπα που κατά γενική ομολογία δεν πέτυχαν στον τομέα που τους ανατέθηκε την προηγούμενη τετραετία;
Το λεγόμενο επιτελικό κράτος με τους πέντε υπουργούς και υφυπουργούς παρά τω Πρωθυπουργώ και συνολικό σχήμα 64 προσώπων δημιουργεί εύλογα ερωτήματα, όταν χώρες πολύ μεγαλύτερες σε μέγεθος και πληθυσμό από αυτόν της Ελλάδας, έχουν υπουργικά συμβούλια που δεν ξεπερνούν συνολικά τα είκοσι πρόσωπα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με κομμένα τα φτερά του μετά το στραπάτσο που δέχθηκε στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις και με την εσωτερική φαγωμάρα να φουντώνει, θα έχει λίγες δυνατότητες να ασκήσει μια σοβαρή κριτική στα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης.
Το είδαμε άλλωστε και την τελευταία περίοδο, όπου ο αντιπολιτευτικός λόγος ήταν χαώδης και εν πολλοίς άσφαιρος, με εμμονές σε μονοθεματικές κορώνες καταστροφικού περιεχομένου, που ουδέν απέδωσαν.
Κι επειδή τα κενά τα απεχθάνεται η ζωή είναι καιρός να αναδειχθούν από τον χώρο των ΜΜΕ ανεξάρτητες φωνές, που θα ασκούν κριτική προς κάθε κατεύθυνση και δεν θα είναι εξαπτέρυγα των κομμάτων, υποκαθιστώντας τους πολιτικούς και παπαγαλίζοντας τα non papers, είτε του Μαξίμου, είτε της Κουμουνδούρου.
Γιατί αυτή δεν είναι δημοσιογραφία είναι μισθωτή εργασία σε κόμματα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που στις έρευνες της κοινής γνώμης τα ΜΜΕ δεν παίρνουν και τον καλύτερο βαθμό.
Ούτε θα πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι τα λεγόμενα new media έχουν εν πολλοίς παραγκωνίσει, όχι μόνο τα παραδοσιακά, αλλά και τα νεώτερα, όπως είναι η τηλεόραση.
Είναι ώρα λοιπόν να ξαναανακαλύψουμε την δημοσιογραφία του παλιού καλού καιρού, όπου η εγκυρότητα είχε πρωταρχική θέση, τόσο στην ενημέρωση, όσο και στους κάθε λογής σχολιασμούς.
