tου Συμεών Ρωμύλου
Οι ασφάλειες, όπως, πχ., και τα λαχεία, είναι δύο από τους πάμπολλους μηχανισμούς αναδιανομής του πλούτου. Και στους δύο, όσοι συμμετέχουν, το πράττουν αυτοβούλως. Και οι δύο, είναι παίγνια μηδενικού αθροίσματος. Αναδιανέμουν, δεν παράγουν πλούτο.
Στα λαχεία, όλοι πληρώνουν λίγα, ελπίζοντας να κερδίσουν πολλά. Στις ασφάλειες όλοι πληρώνουν λίγα, ελπίζοντας να μην «κερδίσουν» πολλά! Κανείς δεν επιθυμεί να καεί το σπίτι του για να «κερδίσει» την αποζημίωση!
Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις, ανήκουν σε ιδιώτες επενδυτές που, προφανώς και δικαίως, ελπίζουν, όπως όλοι όσοι επενδύουν, η επένδυσή τους να είναι κερδοφόρος.
Όποιος έχει άδεια οδήγησης, την έχει γιατί το κράτος έκρινε ότι δικαιούται να οδηγεί. Αλλά, σίγουρα δεν είναι όλοι οι έχοντες άδεια οδήγησης το ίδιο ικανοί, το ίδιο προσεκτικοί, ή το ίδιο accident – prone! Συνεπώς, όλα τα «επασφάλιστρα» και όλες οι διαφοροποιήσεις στο ύψος οποιουδήποτε ασφαλίστρου, είναι τεχνικά αδύνατον να βασίζονται σε τέτοιου είδους κριτήρια. Τα όποια κριτήρια διαφοροποίησης, είναι επινοήσεις «του πονηρού… ασφαλιστή»!
Θα μου πείτε, «μα αυτά συμβαίνουν και εις Παρισίους!». Απαντώ: Δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο πρόλογο και (που θα έπρεπε να είναι) αντισυνταγματικό, που συμβαίνει σε όλα τα … «ανεπτυγμένα» κράτη!
Το ύψος των ασφαλίστρων, προφανώς και ορθώς εξαρτάται από το ύψος της πιθανής ζημίας. Συνεπώς, δεν μπορεί να συναρτάται με τις «ιδιότητες» του ιδιοκτήτη (νέος, γέρος, άνδρας γυναίκα, ΛΟΑΤΚΙ, κλπ. -αυτή η διάκριση είναι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ).
Όπως το ύψος των ασφάλιστρων για ένα σπίτι, ένα σκάφος κλπ., εξαρτάται από την αξία του σπιτιού, σκάφος κλπ., δηλαδή από το μέγιστο ποσό της πιθανής αποζημίωσης, έτσι και το ύψος των ασφαλίστρων για αστική ευθύνη θα έπρεπε να εξαρτάται από το μέγιστο ποσό της πιθανής αποζημίωσης, και μόνον αυτής.
Τα πιο κάνω τα προσφέρω σαν τροφή για σκέψη, στα πολιτικά κόμματα, που παπαγαλίζουν τα περί «κράτους δικαίου».
