του
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του στην Καθημερινή της Κυριακής 27 Απριλίου, ο κ. Μιχάλης Πεγκλής, σύμβουλος για ευρωπαϊκά θέματα στο γραφείο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, αφού αναφέρεται στις οικονομικές σκοπιμότητες της ιδρύσεως νέων κομμάτων, γράφει μεταξύ άλλων:
«Το πολιτικό επιχειρείν είναι η πιο έξυπνη “δουλειά” της εποχής, καθώς φέρνει κέρδη μέσα σε ένα ρευστό περιβάλλον. Είναι και οικονομικά επωφελές: για κάθε ψηφοφόρο το νέο κόμμα εισπράττει κοντά στα 10 ευρώ τον χρόνο! Ένα κόμμα δηλαδή που το 2012 πήρε 7,5% στις εκλογές, θα λαμβάνει ετησίως 4 εκατ. ευρώ(!) κρατική χρηματοδότηση μέχρι και την χρονιά των επόμενων εκλογών, ποσό τριπλάσιο του μέσου όρου στην ΕΕ. Η αστείρευτη πηγή που τροφοδοτεί τα νέα κόμματα με ψήφους είναι η δυσαρέσκεια του κόσμου για τα “παλιά” κόμματα, κυρίως αυτά που διαχειρίστηκαν την εξουσία τα προηγούμενα χρόνια. Ακούγεται σοφή η λαϊκή ρήση: θα ξαναψηφίσεις τα κόμματα που μάς έφεραν εδώ; Φταίνε άραγε τα κόμματα, ή οι άνθρωποι; Τα κόμματα ως σφραγίδες, ως ιδεολογίες, ή ως γραφεία; Δεν φταίνε τα κόμματα. Φταίνε συγκεκριμένοι άνθρωποι από αυτά τα κόμματα που βρέθηκαν σε θέσεις κλειδιά. Αυτοί, με την στήριξη ή τη ανοχή της ηγεσίας, πήραν τις λάθος αποφάσεις, ψηφοθηρικά κατά βάση, αδιαφορώντας για τα ελλείμματα που παρήγαγε η πολιτική αυτή. Σήμερα όμως τί σημαίνει για την χώρα η ίδρυση πολλών νέων κομμάτων; Πολυφωνία και ανανέωση, πιστεύουν πολλοί. Είναι έτσι;»
Η απάντηση του αρθρογράφου στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική και καλά τεκμηριωμένη. Κατά την άποψή του, το «πολιτικό επιχειρείν» είναι σήμερα μέρος του προβλήματος. «Κάθε νέο κόμμα που ιδρύεται, όχι μόνον δεν προσφέρει ανανέωση, αλλά βάζει άλλη μία νάρκη στον δύσβατο δρόμο της χώρας για προκοπή. Έχουμε ήδη μερικές νάρκες και προσθέτουμε κι άλλες. Κάθε νέο κόμμα που μπαίνει στο προσκήνιο σημαίνει λιγότερες επενδύσεις στην Ελλάδα, λιγότερο χρήμα στην αγορά, λιγότερη ανάπτυξη, βραδύτερη μείωση της ανεργίας, ασθενέστερη φωνή στην Ευρώπη, λιγότερη ουσία στον δημόσιο διάλογο. Σημαίνει ακόμη και ότι οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης θα συνεχίσουν να επιβιώνουν μέσα στα παλιά κόμματα, δυσχεραίνοντας την κάθαρση. Οι πιο ευημερούσες χώρες του πλανήτη έχουν τα ίδια κόμματα για πολλές δεκαετίες. Αντίθετα, στις φτωχότερες χώρες τα κόμματα είναι σαν τα καταστήματα: ανοίγουν-κλείνουν, καθώς γίνονται ευκαιριακά οχήματα πολιτικών προσώπων».
Στο πλαίσιο της συλλογιστικής αυτής, ο αρθρογράφος απευθύνει μία πρόταση στο νέο κόμμα του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, το Ποτάμι, η οποία –στο μέτρο που προσφέρεται σε πολλές ερμηνείες– δεν παύει, ίσως γι αυτό τον λόγο, να είναι και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ιδιαίτερα αν την δει κανείς ως μελλοντική πρόταση κυβερνητικής συνεργασίας ανάμεσα στην ΝΔ και το νέο αυτό κόμμα. Γράφει, λοιπόν, ο κ. Μιχ. Πεγκλής:
«Μια πρόταση για το Ποτάμι. Να διακηρύξει την ανανέωση και το ξεσκαρτάρισμα των στελεχών των “παλιών” κομμάτων και να προτάξεις τους άξιους και τους άφθαρτους του πολιτικού συστήματος. Είναι πολλοί, απλώς δεν φαίνονται σήμερα, και να καλέσει τον κόσμο να ξεχωρίσει την ήρα από το σιτάρι στα “παλιά” κόμματα. Να ορίσει ως ηγετική ομάδα διαλεγμένα στελέχη των “παλιών” κομμάτων. Από αυτούς που έχουν κάτι να πουν συγκεκριμένο κάθε φορά, που δεν έχουν βεβαρημένο πολιτικό μητρώο, που δεν προσβάλλουν τον συνομιλητή τους στα πάνελ, που δεν φωνάζουν αλλά προτείνουν, δεν απευθύνονται στο θυμικό αλλά στην λογική, που σε μαθαίνουν να σκέφτεσαι και όχι να μισείς, που μιλούν για τα προβλήματα και όχι για τα πρόσωπα. Που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία, κουβαλούν εφόδια επιστημονικής κατάρτισης και πραγματικά ένσημα εργασίας. Πρόκριμα το ευρωψηφοδέλτιο: αντί να αναζητεί άλλους 42 υποψηφίους να προσθέσει στο φορτωμένο πολιτικό τοπίο, να διαλέξει από τα “παλιά” κόμματα, ανάμεσα σε διάσημους και άγνωστους τους 42 ικανότερους να πάνε στις Βρυξέλλες ώστε να καταλαβαίνουν τί γίνεται γύρω. Να τους βάλει στο δικό του ψηφοδέλτιο και να ζητήσει την ψήφο του λαού. Δεν νομίζω ότι κάποιος νόμος το απαγορεύει αυτό… Περισσότερο κερδισμένη θα είναι η πατρίδα».
Από αυτά που προηγούνται, μπορεί ο καθένας να κάνει σκέψεις και ενδεχομένως να καταλήξει στα σχετικά συμπεράσματα.
