του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Δύο όμως είναι τα κρίσιμα σημεία που χαρακτηρίζουν αυτή την άποψη - και που δεν τονίζονται αρκετά η αποσιωπούνται τελείως. Τα γενικά επιχειρήματα για τις θετικές επιπτώσεις της μετανάστευσης για κοινωνίες που πάσχουν απο μείωση πληθυσμού είναι σωστά. Με δυο ομως βασικές επιφυλάξεις.
Η μια εχει να κάνει με το ειδος των ανθρώπων που μπαίνουν στη χώρα. Για να υπάρξουν θετικά αποτελέσματα απο την εισροή ανθρώπων αυτοί θα πρέπει να συμπληρώνουν τις ανάγκες της εγχώριας οικονομίας. Με αλλα λογια η όποια μετανάστευση για να έχει θετικά αποτελέσματα για την εγχώρια οικονομία θα πρέπει να είναι στοχευμένη.
Ανάλογα με τις εθνικές ανάγκες και τα σχετικά κενά σε ανθρώπινο δυναμικό οι ανθρώπινες ροές στη χώρα θα πρέπει να είναι καθορισμένες και ελεγχόμενες. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο και υπάρχουν οι σχετικές τεχνικές και διοικητικές υποδομές για την υλοποίηση μιάς τέτοιας πολιτικής; Εχω σοβαρές αμφιβολίες για κάτι τέτοιο.
Η δεύτερη επιφύλαξη έχει σχέση με το είδος των μεταναστών που έρχονται στη χώρα. Και εδώ βρίσκονται τα μεγαλύτερα ερωτηματικά. Αυτό που ολοι οι σχολιαστές αποφεύγουν να αναφέρουν είναι πως η πλειονότητα όσων έρχονται στην Ελλάδα είναι μουσουλμάνοι.
Αν και πολλοί απο αυτούς, ιδίως οι προερχόμενοι από την Αφρική, ξεκινούν από χώρες όπου διώκονται οι χριστιανοί, αυτοί που επιχειρούν να διασχίσουν τα σύνορα είναι κυρίως μουσουλμάνοι. Και αυτοί πάρα πολύ δύσκολα εντάσσονται στις κατηγορίες που περιγράφονται σαν πρόσωπα επιθυμητά για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας και για την εξασφάλιση κοινωνικής συνοχής. Και δεν πρόκειται εδω για κάποιου είδους κοινωνικό η θρησκευτικό ρατσισμό, όπως κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν.
Πολλές μελέτες δείχνουν πως οι μουσουλμάνοι σπάνια εντάσσονται στο οργανωμένο εργατικό δυναμικό μιάς χώρας. Δεν πληρώνουν φόρους καί δεν συνεισφέρουν στο ασφαλιστικό σύστημα. Τό ενδιαφέρoν βιβλίο τού Douglas Murray ("The Strange Death of Europe: Immigration, Identity, Islam", Bloοmsbery 2018) (Ο Παράξενος Θάνατος της Ευρώπης: Μετανάστευση, Ταυτότητα, Ισλάμ) αναδεικνύει γλαφυρά τό σχετικό ζήτημα.
Οι περισσότεροι απο αυτούς επιδιώκουν να ζήσουν απο κοινωνικές παροχές και αποφεύγουν την ένταξη στα εθνικά εργασιακά/φορολογικά και ασφαλιστικά συστήματα. Οι πιό πολλοί και για θρησκευτικούς λόγους.
Σαν συνέπεια, η ελπίδα πως με την ροή μουσουλμανικών πληθυσμών θα αντιμετωπισθούν με επιτυχία τα οικονομικά προβλήματα μιάς χώρας είναι μάλλον εξωπραγματική. Πέραν των πολλαπλών ζητημάτων συνοχής, αναστάτωσης, ανομοιογένειας και κοινωνικής έντασης που είναι πιθανό να προκύψουν. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η αντίθεση σε μεταναστευτικές ροές, αλλα η αποφυγή εισόδου στη χώρα μουσουλμανικών πληθυσμών.
Το αντίθετο θα μπορούσε να ισχύσει εφ όσον θα μπορούσαν να γίνουν δεκτοί άλλοι πληθυσμοί με διαφορετικό εργασιακό ήθος και άλλο αξιακό σύστημα. Οπως χριστιανοί η ασιάτες (ινδουιστές, κα). Θα ήταν δυνατον λ.χ. να γίνουν δεκτοί πολλοί νοτιαμερικανοί από αυτούς που απελαύνουν οι ΗΠΑ - αφού εξετασθουν βέβαια τα προσωπικά τους δεδομένα και δεν έχουν εγκληματικό μητρώο.
Με τον τρόπο αυτό ένας κόσμος συνηθισμένος σε ενα είδος δυτικής εργασιακής ηθικής θα μπορούσε να ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό της χώρας και να ισχυροποιήσει την ελληνική κοινωνική συνοχή.
