του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Το ερώτημα με τον επιβαλλόμενο ανασχηματισμό του κυβερνητικού σχήματος δεν είναι τα πρόσωπα που θα συμμετάσχουν σε αυτόν, αλλά οι στόχοι που θα θέσουν οι κ.κ. Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος. Θα γίνει ένας ανασχηματισμός εξαντλήσεως της τετραετίας, ή θα πρόκειται για ένα κυβερνητικό σχήμα που θα προετοιμάζει εκλογές για τους πρώτους μήνες του 2015; Με διαφορετικά λόγια, ο ανασχηματισμός θα είναι σοβαρός και προς όφελος της χώρας, ή θα πρόκειται για μία προεκλογική κυβέρνηση η οποία δεν θα κάνει σχεδόν τίποτα από αυτά που πρέπει να γίνουν και έπρεπε να είχαν γίνει;
Στο ερώτημα αυτό, την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχουν σίγουρη απάντηση. Από την άλλη πλευρά, δεν θέλουμε να εμπλακούμε σε κουτσομπολιά που μόνον την γαλαρία ίσως διασκεδάζουν, χωρίς κι αυτό να είναι σίγουρο. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που είναι περισσότερο από βέβαιον: Αν η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επιθυμεί να διαπραγματευθεί το χρέος της χώρας με ευθύνη και αποτελεσματικότητα, αυτή η διαπραγμάτευση σε καμμία περίπτωση δεν νοείται να γίνει από «εξυπνάκηδες» και άλλους «ξερόλες» της πολιτικής και της οικονομίας.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας κ. Σόϊμπλε τόνισαν ξεκάθαρα πριν λίγες μέρες ότι, χωρίς μεταρρυθμίσεις σε βάθος, τα καλαμπούρια κάποια στιγμή θα σταματήσουν. Και από αυτή την οπτική γωνία είναι εξόχως ενδιαφέροντα τα όσα επισημαίνει ο κ.Α.Διαματάρης στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης, υπό τον τίτλο ΔΝΤ Και Ανασχηματισμός :
«Μακάρι να μελετούσε ο κάθε Έλληνας την ανακοίνωση Τύπου του ΔΝΤ που συνόδευε την έγκριση της δόσης των 3,41 δισεκατ. ευρώ για την Ελλάδα. Αν γινόταν αυτό, τότε θα καταλάβαινε τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα για να καταστεί δυνατή –και σταθερή– η έξοδός της από την κρίση. Και μόνο το γεγονός ότι δείχνει ξεκάθαρα ότι η έγκριση της δόσης έγινε για λόγους επιείκειας, παρά το ότι “ δεν υλοποιήθηκαν τα συμφωνηθέντα κριτήρια … (αλλά) και δεδομένων και των διαρθρωτικών αλλαγών που ελήφθησαν … ” , φτάνει. Επίσης καθιστούν σαφές ότι αναμένουν την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που και δεσμευμένη είναι η Ελλάδα να υλοποιήσει, αλλά και απαραίτητες από μόνες τους είναι για το μέλλον της χώρας. Προστίθεται επίσης στην ανακοίνωση ότι το δημόσιο χρέος αναμένεται να είναι “ υψηλό βαθιά μέσα στην επόμενη δεκαετία, παρά την στόχευση για υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα ” – προσοχή: μιλά για στόχο, παρά για επίτευξη. Αυτά δεν θα μπορούσε να τα πει το ΔΝΤ μία εβδομάδα πριν χωρίς να προκαλέσουν πολιτικό σάλο. Δυστυχώς, η εικόνα που δόθηκε προεκλογικά, ίσως αναγκαία, ήταν αυτή της υπεραισιοδοξίας.
Αλλά και τώρα δεν είναι αργά. Και μάλιστα καθώς φθάνει η ώρα του ανασχηματισμού, που θα πρέπει φυσικά να γίνει με βάση την πραγματικότητα αντί με κίνητρο την εξυπηρέτηση συμφερόντων, πολιτικών και οικονομικών, εαυτών και αλλήλων. Ποια λοιπόν θα πρέπει να είναι τα κριτήρια της επιλογής των νέων μελών της κυβέρνησης; Τα βασικότερα είναι δύο: Πρώτον, η ποιότητα των υποψηφίων. Ποιότητα όσον αφορά τον χαρακτήρα, την ικανότητα, την σχέση με το αντικείμενο. Και, δεύτερον, ότι η νέα κυβέρνηση οφείλει να ενεργεί ενωτικά και όχι συγκρουσιακά με τα υπόλοιπα κόμματα. Και επειδή πατά σε αδύναμο πολιτικό έδαφος, αλλά και γιατί τα προβλήματα της χώρας είναι τέτοια που δεν επιτρέπουν την πολυτέλεια της πόλωσης.
Για να επιτευχθεί το πρώτο –άρα και το δεύτερο– ο Πρωθυπουργός οφείλει να κοιτάξει πέρα από την Πολιτική Άνοιξη, πέρα ακόμα και από την Νέα Δημοκρατία, και να επιλέξει τους καλύτερους. Και βέβαια καιρός να συμπεριληφθεί και ομογενής στην κυβέρνηση –π.χ. ο Δρ. Σωτήρης Βαχαβιώλος, ή ο Θεόδωρος Σπυρόπουλος. Και επίσης να διορίσει ως Επίτροπο στην Κομισιόν μία προσωπικότητα με γνώσεις των θεμάτων, με διεθνή αναγνώριση και αποδοχή. Κα αυτή δεν είναι ούτε ο Βενιζέλος, ούτε ο Χατζηδάκης, όπως διαρρέουν. Αλλά αναμφισβήτητα η Ντόρα Μπακογιάννη».
Στις πιο πάνω σκέψεις και απόψεις θα προσθέταμε ότι η ΝΔ, αντί να μελετά πώς θα επαναπατρισθούν στους κόλπους της κάποιοι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, καλύτερα θα έκανε να βρει τρόπους άμεσης εφαρμογής μιας αναπτυξιακής πολιτικής, όχι με την διάθεση δημοσίων πόρων, που ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν, αλλά με την απελευθέρωση της οικονομίας και το άνοιγμά της στις επενδύσεις και την είσοδο νέων επιχειρήσεων στην αγορά. Επίσης, με τον χαρακτήρα του επείγοντος απαιτείται η επαναμόχλευση της οικονομίας, με την αποκατάσταση σταθερού οικονομικού κλίματος και της εμπιστοσύνης στις αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας. Μόνον έτσι θα μειωθεί η ανεργία και θα αναχαιτισθούν οι φυγόκεντρες δυνάμεις προς τα άκρα του πολιτικού φάσματος.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι απολύτως κρίσιμη η επιτάχυνση της ανάκαμψης με την αναζωπύρωση επιχειρηματικών πρωτοβουλιών ικανών να τονώσουν την εξωστρέφεια και να βελτιώσουν την συνολική μας εικόνα εντός και εκτός Ευρώπης.
