του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη
Να μην προτρέχει η γλώσσα της διάνοιας, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, πριν 2.500 χρόνια. Η φλυαρία προέρχεται από το αρχαίο ρήμα φλύω: ρέω ασταμάτητα. Είναι γνώρισμα αστόχαστου ανθρώπου ο οποίος μακρηγορεί χωρίς να λέει τα ουσιώδη. Ο ακατάσχετος ρητορισμός δυσχεραίνει την επικοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»
Οι βουλευτές στο Βουλευτήριο, αναλώνουν χρόνο σε ασήμαντες αντιπαραθέσεις, διαπληκτίζονται λεκτικά, φωνασκούν και αποστασιοποιούνται από την «Πολιτική» του Αριστοτέλους (384-322), την οποία θεωρούσε ως: «κυριωτάτη των επιστημών τα καλά και δίκαια σκοπούμενη». Ενίοτε με την αθυροστομία τους προσβάλουν πρόσωπα και σπιλώνουν υπολήψεις. Ομιλούν κακέμφατα, ζημιώνοντας άθελα ή ηθελημένα τα οικονομικά και εθνικά συμφέροντα.
Η εχεμύθεια είναι αρετή για όσους ασκούν λειτούργημα: Ιατρικό, δικαστικό, στρατιωτικό, δημοσιογραφικό. Οι δημόσιοι υπάλληλοι οφείλουν να είναι εχέμυθοι. Ο αρχαίος σοφός Περίανδρος (625-587) γράφει: «Λόγων απορρήτων εκφοράν μην ποιού», ενώ ο ποιητής Μένανδρος (342- 291 π.Χ.): «Γιατρός φλύαρος είναι αρρώστια πάνω σε αρρώστια» αναφερόμενος στο ιατρικό απόρρητο του οποίου η αποκάλυψη είναι επιστημονικά και ηθικά απαράδεκτη.
O βερμπαλισμός αναπτύσσεται κυρίως στον προφορικό και λιγότερο στο γραπτό λόγο. Τα μέσα πληροφόρησης, βομβαρδίζουν τους πολίτες με ασυναρτησίες και απόψεις επί παντός επιστητού. Ο λόγος, ως μέσον έκφρασης, χάνει το νόημα και γίνεται λόγος για λόγια.
Στο δοκίμιο με τίτλο «Οι κούφιες λέξεις», ο Ευάγγελος Παπανούτσος (1900-1982) φιλόσοφος, γράφει: « Όταν αποσπώμεθα από τα συγκεκριμένα πράγματα και προχωρούμε προς τα αφηρημένα σχήματα η γλώσσα γεμίζει από κούφια λόγια».
Καθώς, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, οι σοφοί της αρχαιότητας χάνουν τη λάμψη τους, η ακριτομυθία και απεραντολογία επικρατούν σ’ ένα κόσμο παραπληροφόρησης, αβεβαιότητας, ανασφάλειας. «Πολλά λόγια, λίγα αισθήματα», (λαϊκή σοφία).
Εις Επίμετρον
«Ο πολιτικός να επιδεικνύεται με τα έργα που πράττει κι’ όχι με τα λόγια που λέει». Πυθαγόρας (580-496), μαθηματικός, γεωμέτρης. Η ρήση αφορά στους απανταχού της γης κρατούντες οι οποίοι αναλίσκονται σε ατέρμονες συζητήσεις χωρίς ουσιαστικά αποτέλεσμα.
