του Νίκου Ερρ. Ιωάννου
Θα προσπαθήσω να δώσω μία απάντηση παραθέτοντας κάποια ιστορικά στοιχεία και βεβαίως την υποκειμενική μου εκτίμηση χωρίς φόβο ή πάθος.
Το σπέρμα της διχοτόμησης, δυστυχώς εκυοφορήθη στο σύνταγμα που επεβλήθη στον Κυπριακό λαό με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959.
Στις 30 Δεκεμβρίου του 1963, λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα της Τουρκοκυπριακής ανταρσίας, εχαράχθη στο χάρτη της Λευκωσίας με πράσινο μαρκαδόρο από Άγγλο στρατιωτικό, η πράσινη γραμμή η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα. Αποτελεί δε τμήμα της αιμάτινης αύλακας που εδιχοτόμησε την Πατρίδα μας με την εισβολή της Τουρκίας το 1974.
Από το 1964 είχαν αρχίσει οι λεγόμενες δικοινοτικές συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του εκάστοτε εκπροσώπου της Τουρκοκυπριακής κοινότητος. Από το 1983 που ανεκηρύχθη η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», αναγνωριζόμενη μόνο από την Τουρκία, με δική μας ανοχή και συνενοχή ο μέχρι τότε εκπρόσωπος αναβαθμίσθηκε σε «εξοχότατο πρόεδρο» και συνομιλεί ισότιμα με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας!
Συνειδητά, αρνούμαι να μάθω καν τα ονόματα των εκάστοτε προβαλλομένων ως Προέδρων των κατεχομένων διότι απαξάπαντες αποτελούν ανδρείκελα και φερέφωνα της Τουρκικής κατοχικής δυνάμεως. Τα σποραδικά ψελλίσματα δήθεν διαφωνίας με την Μητέρα Πατρίδα τους και από κοντά οι ενθουσιώδεις χαριεντισμοί από τους πρόθυμους αιθεροβάμονες Κυπρίους και Ελλαδίτες πολιτικούς συμβάλλουν στην παγίωση της αίολης εκδοχής της δικοινοτικής διαφοράς και απενοχοποιούν την κατοχική Τουρκία.
Στα 61 χρόνια από την έναρξη των συνομιλιών, επέτυχαν κέρδη μόνον οι εκπρόσωποι της Τουρκίας, σε αντίθεση με συνεχείς υποχωρήσεις από όλους διαδοχικά τους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δυστυχώς εξισώνονται με τους παράνομους εκπροσώπους των εισβολέων.
Άρα, όποιος κι αν αναδειχθεί από τις παράνομες «εκλογές» δεν φαίνεται πουθενά φως πολλώ μάλλον, καθόσον ψηφίζουν και οι έποικοι, που ήδη, είναι περισσότεροι από τους γηγενείς Τουρκοκυπρίους. Μόνη ελπίδα είναι η επανατοποθέτηση του προβλήματος στη βάση της εισβολής-κατοχής και η διεκδίκηση επιτέλους της ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.
Ευτυχώς υπάρχουν ευάριθμες, πραγματικά γενναίες φωνές Τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας που με κίνδυνο της ζωής τους καταγγέλλουν την εισβολή και τις παράνομες δήθεν εκλογές. Με αυτούς οφείλουμε και είναι σκόπιμο να συνεργαστούμε.
Επανέρχομαι σε μία επισήμανση που έχω κάνει κατ’ επανάληψιν.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης εξελέγη από τον Λαό, όχι από κόμματα και αυτός ο Λαός την μοναδική φορά που ψήφισε Ελεύθερα για το μέλλον του είπε ΟΧΙ στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.
Εφόσον η Τουρκία, (πραγματικός συνομιλητής) και όλοι οι υποτιθέμενοι ηγέτες των κατεχομένων την απορρίπτουν αναφανδόν και ταυτίζονται στη γραμμή των δύο κρατών με τελικό στόχο την κατάληψη όλης της Κύπρου, γιατί εμείς επιμένουμε να θέλουμε συνομιλίες κωφών;
Ο τόπος μας έχει υποστεί πάρα πολλά και η ακολουθία των Μαρτύρων και των Ηρώων είναι μακρά και αδικαίωτη.
Θα ήταν κρίμα στη γενιά μας να καταλογιστεί η ρύση από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο «Μη δώτε το Άγιον τοις κυσίν, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς».
Ελεύθερη μετάφραση: «Μην παραδώσετε τα ιερά και τα όσια στα σκυλιά και μη βάζετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στους χοίρους, θα τα καταπατήσουν και μετά θα στραφούν να σας κατασπαράξουν».
