του Νίκου Ερρ. Ιωάννου*
Εκ πρώτης όψεως έχουμε δύο ταυτόσημες περιπτώσεις εισβολής μιας χώρας στο κυρίαρχο έδαφος μιας άλλης. Όμως δεν είναι έτσι.
Προφανώς δεν είμαι σε θέση να αναλύσω τα δύο τεράστια θέματα και δεν προτίθεμαι να επιχειρήσω κάτι τέτοιο.
Θα τα προσεγγίσω όμως από τη σκοπιά του εκδιωχθέντος από την πατρογονική του εστία Κερυνιώτη και θα κάνω μόνο μια απόπειρα συγκρίσεως της λεγόμενης διεθνούς κοινής γνώμης (και ανάλογης επεμβάσεως) στις δύο περιπτώσεις.
Η Κύπρος, εδέχθη μία απροκάλυπτη κατακτητική εισβολή από υπέρμετρα ισχυρότερη χώρα και αυτό αποδεικνύεται από την κατ’ εξακολούθηση παραβίαση όλων των συμφωνηθέντων στις συνομιλίες καθώς και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Ενώ η μικρή μας πατρίδα με την υποτυπώδη στρατιωτική ισχύ ετηρούσε τους όρους εκεχειρίας που επέβαλαν οι «ειρηνοποιοί», ο Αττίλας προήλαυνε ακάθεκτος, μέχρι επιτεύξεως του αντικειμενικού του στόχου.
Στην Ουκρανία πολεμά στην ουσία εναντίον του εισβολέα, σύσσωμη η Δύσις (Ευρωπαϊκή Ένωση κα Αμερική) με πακτωλό χρημάτων και οπλισμού. Η τραγική αλήθεια βέβαια είναι πως οι ανθρώπινες ζωές που θυσιάζονται σ’ αυτό το μακελειό είναι Ουκρανών και Ρώσων μέχρι πρόσφατα υπηκόων αδελφών κρατών...
Δεν θα ήταν άσκοπο να θυμηθούμε πως εν ονόματι της επιτεύξεως λύσης μέσω των δικοινοτικών συνομιλιών επεβλήθη επί δεκαετίες εμπάργκο όπλων στην ....Κύπρο (!) ενώ ευρίσκονται σε απόσταση αναπνοής σαράντα χιλιάδες εισβολείς πάνοπλοι με όπλα της ίδιας συμμαχίας που ενισχύει αφειδώς την Ουκρανία χάριν του δικαίου!: Ευχή κάθε στοιχειωδώς ευαίσθητου ανθρώπου είναι να σταματήσει η αιματοχυσία και να λυθούν οι διαφορές διπλωματικά.
Στα καθ’ ημάς, μόνο με παρέμβαση υπέρτερης δυνάμεως πλέον, μπορεί να ευρεθεί βιώσιμη λύση. Κομβικό στοιχείο, η απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων, η κατάργηση των αναχρονιστικών συνθηκών (δήθεν) εγγυήσεως, η αξιοποίηση του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και όχι οι ατελέσφορες «δικοινοτικές συνομιλίες» της Κυρίαρχης Κυπριακής Δημοκρατίας με το φερέφωνο του κατακτητή.
*Καρδιολόγος
