του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Μου είναι αδύνατον να καταλάβω πως μετά την ομιλία για Την Κατάσταση του Εθνους (State of the Union) του προέδρου Τράμπ, που ουσιαστικά προανήγγειλε την επικείμενη επίθεση στο Ιράν (όπως εξήγησα εκείνο το πρωί μιλώντας στο ραδιόφωνο), ολόκληρη σχεδόν η ηγεσία της χώρας αυτής πιάστηκε στον ύπνο και εξολοθρεύθηκε σε λίγες μόνο ώρες. Ειτε δεν κατάλαβαν τα μηνύματα που εξέπεμπαν οι ΗΠΑ είτε η πίστη τους στον Αλλάχ τους αποβλάκωσε και τους τύφλωσε. Το θέμα είναι πως η αναπόφευκτη αμερικανική επίθεση πραγματοποιήθηκε και το ερώτημα είναι τι θα γίνει τώρα;
Η επίθεση ήταν αναπόφευκτη, διότι η συγκέντρωση τόσων αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή είχε τεράστιο οικονομικό κόστος και επιβάρυνε τρομακτικά την ψυχολογική ισορροπία αλλά και την συνακόλουθη πειθαρχία των συγκεντρωμένων δυνάμεων. Αν δεν είχε γίνει η επίθεση δεν θα υπήρχε τρόπος να δικαιολογηθεί το οικονομικό κόστος αλλα και να εξηγηθεί στον αμερικανικό λαό η πτώση ηθικού των κινητοποιημένων ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων. Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι ποιές είναι οι επόμενες κινήσεις;
Για τις ΗΠΑ ουδέποτε υπήρξε ζήτημα επικράτησης στους βομβαρδισμούς και στον πιθανότατο αποκεφαλισμό μεγάλου μέρους της ιρανικής ηγεσίας. Για την επίτευξη όμως "αλλαγής καθεστώτος" , όπως διακήρυξε ο πρόεδρος Τράμπ, είναι απαραίτητη η παρουσία στρατευμάτων επί του εδάφους. Κάτι τέτοιο όμως θα σημάνει οπωσδήποτε απώλειες ανάμεσα στις αμερικανικές δυνάμεις. Κάτι που δεν είναι σίγουρο πως η ηγεσία στην Ουασιγκτον είναι έτοιμη να δεχθεί. Αλλος τρόπος αλλαγής καθεστώτος δεν υπάρχει με χτυπήματα εξ’ αποστάσεως. Εκτός αν έχει προετοιμασθεί κάποιου είδους εσωτερικό πραξικόπημα που θα ανέτρεπε την όποια ισλαμική ηγεσία διαμορφώνοντας μιά διάδοχη κατάσταση.
Κάτι τέτοιο δεν είναι όμως σίγουρο και εσωτερικες δυνάμεις που θα το αναλάβουν δεν φαίνονται. Ακόμα και στο γειτονικό Ιράκ, που στον νότο του κυριαρχούν σιιτικές δυνάμεις, δεν φαινονται να υπάρχουν άτομα διατεθειμένα να απαρνηθούν τους σιίτες μουλάδες του Ιράν. Τι θα γίνει λοιπόν; Το Ισραήλ προφανώς στον τομέα αυτό δεν μπορεί να βοηθήσει, ούτε βέβαια και οι όποιες φιλικές πρός τις ΗΠΑ δυνάμεις της Μέσης Ανατολής (Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Εμιράτα), λόγω κυρίως θρησκευτικών διαφορών. Η εκτίμησή μου είναι πως θα υπάρξει για κάποιο διάστημα σύγχιση που πιθανότατα θα δώσει, κυρίως στην Ρωσία, ευκαιρίες να παίξει κάποιο ρόλο λόγω προσώπων στα οποία έχει πρόσβαση στην εκεί κοινωνία. Αυτό ίσως να εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους η Ουάσιγκτον διατηρεί τόσον καιρό κανάλια επικοινωνίας με το Κρεμλίνο.
