του Νίκου Ερρίκου Ιωάννου*
Η ταχεία, τολμηρή και ρηξικέλευθη απόφαση των Κυβερνήσεων Ελλάδος και Κύπρου να προχωρήσουν στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της Κύπρου δεν μπορεί παρά να ικανοποιεί κάθε Έλληνα, που σκέφτεται κατά προτεραιότητα το συμφέρον της Πατρίδος.
Εξυπακούεται ότι οι ακραίες αντιδράσεις είναι άκαιρες, βεβιασμένες και δυνητικά επιζήμιες.
Όσοι λοιπόν πανηγυρίζουν για θρίαμβο, καλό είναι να ρίξουν τους τόνους και να έχουν υπομονή.
Στον αντίποδα, οι μεμψίμοιροι που βλέπουν συνωμοσίες, υποταγή σε αλλότρια συμφέροντα κλπ, κλπ, δεν ελπίζω ότι μπορεί να δεχθούν αντίλογο. Και αυτοί καλό είναι να έχουν υπομονή.
Σε τέτοιες στιγμές οφείλουμε να αφήσουμε στην άκρη τις όποιες διαφορές και να είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταργήσουμε την σκέψη, τον προβληματισμό και την έκφραση γνώμης.
Πριν προχωρήσω σε επίκαιρα σχόλια, παραθέτω σαν στοιχείο αναφοράς για σύγκριση, αυτούσιο, ένα κείμενο του Δεκεμβρίου 2018.
Αγκυλώσεις και πολιτικές παραδοξότητες
Επικαλούμενος το νεαρόν της ηλικίας και το ακαταλόγιστον λόγω πλημμελούς ενημερώσεως, ομολογώ ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’60 διαδήλωνα μανιωδώς με την συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα και μεταξύ των συνθημάτων που, δασκαλεμένοι από τους μεγάλους, φωνάζαμε ήταν και το «Ζήτω η Ένωσις-Έξω το ΝΑΤΟ».
Ομολογώ και πάλιν ότι το εκραύγαζα χωρίς να εννοώ τι εσήμαινε και πόσος παραλογισμός εμπερικλείετο σ’ αυτό.
Από το 1960 εγκαθιδρύθη η Ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά οι πάντες μηδέ του Προέδρου της Δημοκρατίας και Αρχιεπισκόπου Μακαρίου εξαιρουμένου, διετράνωναν με κάθε ευκαιρίαν ότι ο Αγώνας της ΕΟΚΑ δεν εδικαιώθη, σταθερός φάρος παραμένει η Ακρόπολη και αμετακίνητος στόχος η Ένωση.
Το μικρό λοιπόν κρατίδιο με το 80% των Ελληνοφρόνων και τα πληθωρικά δικαιώματα του 18% των Τουρκοκυπρίων (30% στη διοίκηση), είχε 3 εγγυήτριες δυνάμεις, την Ελλάδα και την Τουρκία με στρατιωτικά αποσπάσματα και το Ηνωμένο Βασίλειο με δύο κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις 100 τετραγωνικών μιλίων. Και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις ανήκαν στο ΝΑΤΟ!
Μετά πάροδον αρκετού χρόνου συνειδητοποίησα πως το σχιζοφρενικό εκείνο σύνθημα εκπορεύετο από τους εμπνευστές του πολιτικού προσανατολισμού προς τους λεγόμενους Αδέσμευτους, στην ουσία δορυφόρων της Σοβιετικής Ενώσεως. Και μην ξεχνούμε ήταν εποχή του ψυχρού πολέμου.
Ο καταλογισμός ευθυνών στο εσωτερικό μέτωπο της Κύπρου για τα αίτια της καταστροφής είναι ανάλογος με την πολιτική τοποθέτηση του εκάστοτε κρίνοντος, αλλά εκείνο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Αθώος δεν είναι κανείς απ’ όσους ενεπλάκησαν στην εσωτερική διαμάχη της οποίας η κορύφωση έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει.
Και τότε, έγινε απόπειρα και αίτημα στη Ρωσία, έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος, να συνδράμει την αδύνατη Κυπριακή Δημοκρατία στην αντιμετώπιση του πάνοπλου Αττίλα. Η απάντηση ήταν: «λυπούμαστε πολύ, αλλά είστε στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ».
Έλα όμως που οι ΗΠΑ θεωρούσαν την Κυπριακή Κυβέρνηση αντίστοιχη του Κάστρο στη Μεσόγειο: Θα μας βοηθούσαν εναντίον της Τουρκίας, την οποία τότε θεωρούσαν πιστό και στρατηγικό σύμμαχο;
Μετά τόσα χρόνια ας σκεφτούμε λίγο ψύχραιμα.
Στα βόρεια σύνορα της Ελλάδος ευρίσκεται σε εξέλιξη μία ιστορία που παρουσιάζει πολλές αντιστοιχίες με την Κύπρο της δεκαετίας του ’60.
Η Ελληνική Κυβέρνηση καταστρατηγώντας και ακυρώνοντας ιστορία χιλιετιών, προσφέρει σ’ ένα νεότευκτο υβρίδιο κράτους Μακεδονική Εθνότητα και Γλώσσα. Μεταξύ των άλλων ακούστηκε το σοφιστικό επιχείρημα «απόδειξη ότι είναι επιτυχία για την Ελλάδα η συμφωνία των Πρεσπών είναι ότι .... δεν την δέχεται ο Λαός των Σκοπίων».
Αυτό είναι που μου θύμισε το δικό μας «Ζήτω η Ένωσις-Έξω το ΝΑΤΟ»...
Η πραγματική αιτία που οι Σκοπιανοί δεν εψήφισαν τη συμφωνία, είναι γιατί δεν θέλουν το ΝΑΤΟ. Κι εμείς επιμένουμε να τους διευκολύνουμε να ενταχθούν δίνοντάς τους και πανοπροίκι Εθνολογικά προνόμια.
Η Μεσόγειος βράζει και η Τουρκία ακροβατεί. Επιτέλους αναπτύσσεται μια μακρόπνοη συνεργασία μεταξύ Αιγύπτου, Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας υπό την σκέπη και προστασία των ΗΠΑ.
Είναι καιρός να σταματήσουν οι «διεκδικήσεις» με κριτήρια αριστερισμού εποχής ψυχρού πολέμου και η Κύπρος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ μήπως βρει ησυχία και τον ορθό βηματισμό προς την πρόοδο και την Ειρήνη.
Η παρούσα κρίσις έφερε στην επιφάνεια το εξής:
1. Επιβεβαιώθηκαν οι ακατάλυτοι δεσμοί Ελλάδος-Κύπρου, που εδράζονται σε χιλιετίες κοινής μοίρας, στο όμαιμον και ομόγλωσσον.
2. Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι ζωντανή, υπαρκτή και ισχυρή, εξ’ού και αποτελεί παγκόσμιο σημείο αναφοράς σαν προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσεως.
3. Η ΝΗΣΟΣ ΚΥΠΡΟΣ, παράνομα, είναι ΤΡΙΧΟΤΟΜΗΜΕΝΗ: α) Νόμιμο Κράτος, β) Αγγλικές βάσεις, γ) Κατεχόμενα.
4. Η Κύπρος, εκούσα-ακούσα έχει μετατραπεί σε ενδεχόμενο στόχο, σ’ έναν πόλεμο που δεν την αφορά.
5. Στο κατεχόμενο τμήμα είναι ανεπτυγμένες, ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας, δεδηλωμένου συμμάχου της πλευράς που είναι απέναντι από κάθε υπαρκτό ή δυνητικό σύμμαχο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τα δύο κράτη που κατέχουν καταχρηστικά έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν ΕΙΛΗΜΜΕΝΗ Απόφαση να το διατηρήσουν και η μία τουλάχιστον επαγγέλλεται την επέκτασή του με ολοκληρωτική ανακατάληψή της.
Απέναντι σε αυτή τη συμπαιγνία, που έχει βαθιές ρίζες και ΠΡΕΠΕΙ να ανατραπεί θα αναφερθώ στις ΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ελλάς και Ηνωμένο Βασίλειο έχουν συνταγματική υποχρέωση να αποκαταστήσουν την ακεραιότητά της με εκδίωξη του κατοχικού Τουρκικού στρατού.
Την ίδια υποχρέωση έχουν τα Ηνωμένα Έθνη με τα τόσα ψηφίσματα και η Ευρωπαϊκή Ένωσις της οποίας είναι ισότιμο μέλος στο ΣΥΝΟΛΟ της από την 1η Μαΐου του 2004.
Πρόσθετη υποχρέωση έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, που εμφανίζονται σαν Υπέρμαχος Δύναμις του Δικαίου που καταπολεμά το Κακό.
Δεν έχω ψευδαισθήσεις, διότι αυτός ο πόλεμος δεν έχει σχέση ούτε με το 1821, ούτε με το 1940, πολλώ μάλλον με τον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1955-1959...
Όμως, οι ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου που αυτή τη φορά επέδειξαν σύμπνοια και εξαιρετικά αντανακλαστικά, οφείλουν να εξασφαλίσουν μία δίκαιη ανταπόδοση των θυσιών και κινδύνων στους οποίους υποβάλλεται ο Λαός μας, έχοντας κατά νουν την ασυνέπεια μέχρι εμπαιγμού και προδοσίας των «Συμμάχων», ουκ ολίγες φορές, ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν.
Με αναμενόμενη την αντίδραση της Τουρκίας σε αίτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ ενδεχομένως να είναι προτιμότερη η επιδίωξη εντάξεως στην Ειδική Συμφωνία, «Κύριος σύμμαχος εκτός ΝΑΤΟ» (Μajor Νon ΝATO Αlly) με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
*Καρδιολόγος
