τoυ Νίκου Ερρίκου Ιωάννου
Κάνει μικροσκοπικές οδούς εισόδου, απεργάζεται την καταστροφή μακροχρόνια και γίνεται αντιληπτό, από τις μικρές οπές όταν πολλαπλασιαστούν, τα σαν σκόνη ροκανίδια του και σπανίως έναν υπόκωφο θόρυβο στη σιωπή της νύχτας.
Κάπως έτσι, έχουν εισχωρήσει στο σώμα της Κύπρου οι Τούρκοι.
Όλοι γνωρίζουμε τον Αττίλα Ι στις 20 Ιουλίου και τον ΙΙ στις 14 Αυγούστου 1974.
Η πραγματικότητα έχει πολλές προεκτάσεις. Θα αποπειραθώ να απαριθμήσω τις αθόρυβες ή ηχηρές εισβολές με μεγάλη πιθανότητα κάποιες να παραληφθούν.
Ο πρώτος Αττίλας, έκανε σχεδόν ανεπαίσθητα την είσοδό του στη ζωή μας, με την ύπουλη και εκδικητική καθοδήγηση των Άγγλων κατά τη διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59. Εστρατολογήθηκαν Τουρκοκύπριοι μαζικά, στο περιβόητο σώμα των επικουρικών αστυνομικών, επιδόθηκαν σε όργιο σφαγιασμών και διωγμών των Ελληνοκυπρίων και άρχισε να ακούγεται το σύνθημα Τακσίμ (διχοτόμηση).
Με τις καταστροφικές συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου, οι εξηρτημένοι και καθοδηγούμενοι από Αγγλία και Τουρκία Τουρκοκύπριοι, απέκτησαν υπερτροφικά δικαιώματα στη δομή του νεοσύστατου Κράτους.
Η αγαθή, μέχρι αφελείας, προαίρεση των Ελληνοκυπρίων έφθασε μέχρι του σημείου να υποδεχθεί το Τουρκικό άγημα «εγγυήσεως και προστασίας» των συμφωνιών, ο ίδιος ο Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (!) με το περίφημο «Μερ Χαμπάρ ασκέρ».
Αυτοί εξεπαίδευσαν και όπλισαν τους ακραίους Τουρκοκυπρίους, τους καθοδήγησαν στην ανταρσία των Χριστουγέννων του 1963 και εθεμελιώθη η γεωγραφική κατάτμηση της Πατρίδας μας.
Το 1967 έκαναν άλλο ένα άλμα. Ακολούθως, το προαιώνιο σαράκι του διχασμού εκυοφόρησε την ολέθρια σύγκρουση που εκορυφώθη με το άφρον πραξικόπημα της Χούντας.
Η αφορμή εδόθη στο πιάτο κι έκανε την απόβασή του πανηγυρικά ο Αττίλας Ι την 20η Ιουλίου 1974, που εξελίχθη σε αποβίβαση λόγω της προδοσίας, παρά την ηρωική αντίσταση όσων βρέθηκαν εκεί και τον καθήλωσαν σε ένα μικρό προγεφύρωμα. Μετά την ανακωχή που μας επεβλήθη και ετηρήσαμε με συνέπεια, ο ύπουλος εισβολέας συνέχισε να έρπει και να διαβρώνει το σώμα της μαρτυρικής Κύπρου κατακτώντας σχεδόν άνευ αντιστάσεως πολλαπλάσια σε έκταση εδάφη.
Στις 14 Αυγούστου 1974 ενεδύθη την επίσημη στολή του Αττίλα ΙΙ και ολοκλήρωσε το έγκλημα με την διαμόρφωση της έκτοτε κρατούσης καταστάσεως.
Ουσιαστικά από το 1964, υποτίθεται πως συνομιλούν «οι δύο κοινότητες» υπό την απειλή 40 χιλιάδων στρατιωτών της Τουρκίας, με σκοπό να καταλήξουν σε συμφωνία για μία ΔΔΟ (Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία).
Κύκλοι επί κύκλων καταλήγουν σε ναυάγια, η κατοχική Τουρκία καταστρατηγεί κατ’ επανάληψιν τα συμφωνηθέντα στο έδαφος και αναθεωρεί τον πολιτικό στόχο συνεχώς επιμένοντας σε διχοτόμηση.
Με αφορμή τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, η Μητέρα πατρίς Ελλάς έσπευσε με αξιοθαύμαστη ταχύτητα να καλύψει αμυντικά την απειλούμενη Κύπρο με ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις. Το παράδειγμά της ακολούθησαν και άλλες χώρες της Ευρώπης καθότι η Κύπρος είναι το Ανατολικό σύνορό της.
Και Ω! του θαύματος, η ταραχοποιός και τροφοδότης σύμμαχος των απανταχού της Γης Μουσουλμάνων τρομοκρατών Τουρκία, απέστειλε ισχυρήν αεροπορική δύναμιν για να ... προστατεύσει τους Τουρκοκυπρίους!! Από ποιούς αλήθεια;
Η πραγματικότης είναι πως αυτή η κίνηση είναι ο πολλοστός Αττίλας που αποβλέπει αποκλειστικά και μόνον, στην κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου προς γνώσιν και συμμόρφωσιν όσων αυταπατώνται.
Η αντίδραση του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη να κατονομάσει την κίνηση σαν κατοχική ήταν εύστοχη και ακριβής. Ευτυχής εν προκειμένω είναι η υποστήριξη των ενεργειών του Προέδρου από την Κυπριακή Βουλή, με την .. αναμενόμενη διαφωνία του ΑΚΕΛ και των συνοδοιπόρων του.
Αλλά, ούτως εχόντων των πραγμάτων, πόσους Αττίλες ακόμα πρέπει να μετρήσουμε για να αντιληφθούμε τα σχέδια της Τουρκίας και Αγγλίας, να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε την χιμαιρική ΔΔΟ και να αγωνιστούμε για Απελευθέρωση;;
