του
Γ. Προκοπάκη
Αντίστοιχα, το μνημόνιο με το ΔΝΤ (το φορέα που θα παρέμενε ως χρηματοδότης), απαιτούσε κάποια διαπραγμάτευση, εντός του 2015, για να καταλήξουμε σε προϋπολογισμό για το 2016 που θα έβγαινε χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση από τους εταίρους. Αποφοίτηση απ' τα Μνημόνια!
Έχοντας από την άνοιξη 2014 μερική πρόσβαση στις αγορές, κάθε βελτίωση της οικονομικής πορείας της χώρας σήμαινε δυνατότητα ανάκτησης του ελέγχου του προϋπολογισμού. Αν βελτιωνόταν η πρόσβαση στις αγορές, λόγω του υψηλού επιτοκίου (3.8%) του ΔΝΤ και της σχετικά σύντομης εξόφλησής του, ήταν προνομιακή η αντικατάσταση των χρηματοδοτήσεων ΔΝΤ με χρήματα από τις αγορές. Για να τα λέμε όλα, η υπό την επήρεια του λαϊκισμού τελευταία κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με την παράλογη πολιτική της "καθαρής εξόδου" για πρόωρη μνημονιακή αποφοίτηση, έδωσε χτύπημα στις προοπτικές της χώρας - οι αγορές δεν έστερξαν! Με λίγη καθυστέρηση (στο ρυθμό απεμπλοκής από το ΔΝΤ) η κατάσταση ήταν ανατάξιμη μέχρι τον Δεκέμβριο, πάντως - στη χειρότερη θα γινόταν η εκτέλεση του Μνημονίου ΔΝΤ κατά τις προβλέψεις. Πάλι για να τα λέμε όλα, το πιθανότερο είναι πως τα μέτρα στο mail Χαρδούβελη δεν επαρκούσαν για την απεμπλοκή από τους Ευρωπαίους χρηματοδότες (που όπως είπαμε προηγείτο της απεμπλοκής από το ΔΝΤ).
Τι κατάφερε η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου; Ας το δούμε από το διαφαινόμενο αποτέλεσμα:
1. Διέλυσε κάθε προοπτική πρόσβασης, έστω και μερικής, στις αγορές για ένα τουλάχιστον χρόνο ακόμη, πιθανότατα τρία χρόνια.
2. Η χρηματοδότηση-μπαλαντέρ, που είχε αναληφθεί από το ΔΝΤ, έγινε απελπιστικά αναγκαία.
3. Το ΔΝΤ δεν μπορεί να συνεχίζει να συμμετέχει οικονομικά στο πρόγραμμα (μέχρις ότου αλλάξουν οι συνθήκες). Οπότε οι χρηματοδοτήσεις έπρεπε να αναληφθούν από άλλους. Οι Ευρωπαίοι είχαν γίνει εν τω μεταξύ από εταίροι-υποστηρικτές "ναζί, τοκογλύφοι, κλπ". Ο μόνος που μένει να τσοντάρει είναι ο Έλληνας φορολογούμενος.
4. Ό,τι και να επιχειρείται από την επικοινωνιακή διαχείριση, η πραγματικότητα είναι πως η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εγκλωβισμένη στον ακραίο εθνολαϊκισμό της, αυτοϋποχρεώθηκε να καταφύγει η ίδια σε ακραία και βάναυση λιτότητα. Κι από πάνω να εκχωρήσει για τουλάχιστον δύο χρόνια ακόμη τον απόλυτο έλεγχο του προϋπολογισμού στον Ντάισελμπλουμ και τον Βίζερ.
5. Όλα αυτά με άδεια κρατικά ταμεία, με άδεια ταμεία των οργανισμών του δημοσίου, με την εσωτερική στάση πληρωμών να απλώνεται απειλητικά, με τις καταθέσεις σε ασφαλή λιμάνια ή στα στρώματα, χωρίς τράπεζες!
Η βαρβαρότητα που η ίδια η κυβέρνηση προτείνει στους εταίρους (φαίνεται να απαιτείται ακόμη βαθύτερη λιτότητα) είναι ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗ - πιθανώς όχι από σχεδιασμό, σίγουρα όμως ως αποτέλεσμα της πιο ουάου διαπραγμάτευσης στην ιστορία.
