του
Τάσου Παπαδόπουλου
Προπαγάνδα και λαϊκισμός αποτελούν ένα εκρηκτικό δίδυμο, που όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης κυριαρχούν στην πολιτική ζωή της χώρας. Με αυτό το όπλο κινούνται κόμματα και πολιτικοί, επιδιώκοντας αφενός να κολακεύσουν τους πολίτες και αφετέρου να τον πείσουν ότι αυτοί έχουν το μαγικό ραβδί που θα λύσει ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα τους.
Ταυτόχρονα όλοι βιάζονται να καταλάβουν τον θώκο της εξουσίας. Την επομένη των εκλογών ζητούν νέες εκλογές και κάνουν ότι μπορούν για να ρίξουν την κυβέρνηση. Ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να πάρει την εξουσία το 2008-9 και γι αυτό δεν συνήνεσε στα επείγοντα μέτρα, που του είπε ο Κ. Καραμανλής ότι ήταν ανάγκη να ληφθούν, προκειμένου να συγκρατηθούν τα υψηλά ελλείμματα και τα ελλείμματα των τρεχουσών συναλλαγών.
Αντίθετα παρά τις προειδοποιήσεις του τότε κεντρικού τραπεζίτη Γ. Προβόπουλου για την κακή πορεία της οικονομίας το καλοκαίρι του 2009, ο Γ. Παπανδρέου βγήκε και πλειοδότησε με το γνωστό σύνθημά του «λεφτά υπάρχουν». Και εν τη αφελεία του, άρχιζε να μοιράζει λεφτά μόλις πήρε το λάφυρο της εξουσίας, εδώ κι εκεί.
Σε λίγο τον Μάιο του 2010 ήρθε το μνημόνιο 1, για να τον προσγειώσει ανωμάλως στην οδυνηρή πραγματικότητα. Ακολούθησε η περίοδος του Λ. Παπαδήμου που είχαμε το μνημόνιο 2 και το γνωστό κούρεμα των ομολόγων, τον Φεβρουάριο του 2012, με τον Α. Σαμαρά να το προσυπογράφει και στην συνέχεια να το καταγγέλλει με τα τρία Ζάππεια του, για να προσγειωθεί κι αυτός ανώμαλα όταν του ετέθη το δίλημμα ή συμμορφώνεσαι με τις απόψεις των δανειστών ή τα μαζεύεις και φεύγεις από την ευρωζώνη.
Τέλος και ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές του 2014 ήρθε η σειρά του Α. Τσίπρα, να ζητάει πρόωρες εκλογές, κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση ότι δεν διαπραγματεύεται και το μόνο που κάνει είναι να στρώνει το χαλί στους δανειστές, για να περάσουν κάνοντας το δουλικό για την εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
Και οι τρεις πρωθυπουργοί όταν ενεπλάκησαν σε προσωπικές διαβουλεύσεις με τους δανειστές, είδαν πόσα απίδια πιάνει ο σάκος.
Και τι δεν είχε τάξει ο Α. Τσίπρας. Λαγούς με πετραχήλια. Από θα καταργήσω το μνημόνιο και τους πεντακόσιους εφαρμοστικούς νόμους, που ψηφίστηκαν για την υλοποίησή του, μέχρι θα με δουν και θα φοβηθούν και θα μου κάνουν κούρεμα πάνω από το 50%. Τώρα για να μην τα απαριθμήσουμε, όλα να βάλουμε επίσης στη ζυγαριά την άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ καθώς και την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.
Στο τέλος τι έγινε; Μια τρύπα στο νερό. Και φτάσαμε στο μνημόνιο νούμερο τρία που ψηφίστηκε ήδη από την κυβέρνηση Α. Τσίπρα. Βεβαίως η κυβέρνηση είχε απώλειες. Αλλά το ίδιο συνέβη και με τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά στα δύο μνημόνια που προηγήθηκαν.
Είμαστε λοιπόν και πάλι στο ίδιο έργο θεατές. Μόνο που αυτή τη φορά ο λαός βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση. Μια και τα δύο μνημόνια που προηγήθηκαν, έχουν μειώσει τις αμοιβές του, έχουν αυξήσει τις υποχρεώσεις του στην εφορία και τέλος έχουν οδηγήσει στην ανεργία 1.3000.000 πολίτες.
Τώρα και μετά τα capital control των τραπεζών, αναμένεται νέο κύμα απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Και μπορεί να μας λένε ότι πέτυχαν να μην υπάρχουν ομαδικές απολύσεις δηλ. να μην μπορεί ο εργοδότης για να κρατήσει την επιχείρησή του ζωντανή να απολύσει 15 από τους 50, όμως τώρα έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ο εργοδότης θα απολύει και τους 50 βάζοντας λουκέτο στην επιχείρηση του.
Στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία συμφώνησαν τα μέτρα τα βασικά κόμματα και κατόπιν πήγαν σε εκλογές να αποφασίσει ο λαός, ποιος θα τα υλοποιήσει. Έτσι σε μια τριετία βγήκαν από τα μνημόνια τους, απέφυγαν την θανατηφόρα παρατεταμένη ύφεση και φυσικά δεν έκλεισαν τις τράπεζές τους, ούτε για ένα εικοσιτετράωρο.
