του
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Όλοι όσοι δικαίως αγανάκτησαν με την δήθεν σάτιρα ενός χυδαίου στην ουσία κόλακα κατώτερων συναισθημάτων, προφανώς δεν είχαν υπ’ όψιν τους ότι ο κ. Λαζόπουλος στο παρελθόν είχε πάει πολύ πιο μακρυά σε χυδαιότητα.
Συγκεκριμένα, στην εκπομπή του στις 11 Μαΐου 2010, προσπαθώντας να εξηγήσει τον φόνο των τριών υπαλλήλων της Marfin από αδίστακτους δολοφόνους, αφού άρχισε να κάνει λόγο για προβοκάτσιες και άλλα γνωστά παρόμοια, προσπάθησε με κάθε τρόπο να καλύψει τους φονιάδες λέγοντας ότι κάποια ξένα κέντρα θέλουν «να μάς οδηγήσουν στο να μην μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα για να πάμε σε πορεία».
Και αυτά ο γελωτοποιός τα έλεγε σε μία εποχή όπου το κέντρο της Αθήνας ήταν μονίμως παραλυμένο από αυτούς που ζητούσαν από το κράτος να τους δώσει ό,τι μπορούσε να αρπάξει από τους άλλους.
Στην ίδια εκπομπή, εξάλλου, ο γελωτοποιός έπαιρνε το μέρος των κρατικοδίαιτων «αγανακτισμένων» και τους χάϊδευε τονίζοντας ότι «αγωνιούν για το πόσα θα τους δώσει το κράτος».
Επίσης, έχοντας εκείνη την περίοδο υπογράψει συμβόλαιο 7 εκατομμυρίων ευρώ με τον άνθρωπο που σήμερα είναι υπόδικος για παράνομο τραπεζικό δανεισμό, ο κ. Λάκης Λαζόπουλος αμόλαγε και την μπαρούφα ότι «στην Ελλάδα εκτός σοσιαλισμού δεν υπάρχουν λύσεις»!
Κατά τα άλλα, επισημαίνουμε στον κόλακα της ευτέλειας και της τηλεοπτικής υποκουλτούρας ότι το χιούμορ προϋποθέτει και μία κριτική απόσταση από ανθρώπους και καταστάσεις. Όταν όμως χρησιμοποιείται για να εξευτελίσει αυτό που είναι οι άλλοι, τότε πρόκειται για ναζιστικού τύπου χυδαιότητα, με απόλυτο «μαιτρ» του είδους τον αλήστου μνήμης Φ.Γκαίμπελς.
Ας σημειωθεί, επίσης, ότι όταν ο κ. Λαζόπουλος χαρακτήριζε τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών «νέο Χίτλερ της Ιστορίας», τότε σίγουρα δεν γνωρίζει τί ήταν ο ιδρυτής του εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία, ούτε τί έπραξε.
