του
Ηλία Καραβόλια
Ο 40άρης Τσίπρας εδώ και 3 χρόνια γνωρίζοντας ακριβώς το ιδεολογικό αυτό κενό, σήκωσε την παντιέρα της επανάστασης εναντίον των ''κακών'' δανειστών μας. Υποσχεσιολογία ακατάσχετη, επένδυση στο κοινωνικό θυμικό και μια εντελώς ανεδαφική ρητορική συνετέλεσαν στο να ανεβεί στην εξουσία, την οποία άφησε για 40 μέρες (!) τον τελευταίο Σεπτέμβριο και την κατέλαβε για δεύτερη φορά μέσα στο 2015.
Μέσα σε έξι μήνες πέρυσι συνέβησαν εγκληματικά λάθη που οδήγησαν σε περαιτέρω φτωχοποίηση την επιβαρυμένη επί 5 χρόνια ελληνική κοινωνία. Ας μην μείνουμε όμως στα τραγικά του παρελθόντος. Ας υποθέσουμε για λίγο ότι η στροφή στον ρεαλισμό από τον Τσίπρα και τους συμβούλους του είναι χρήσιμη για το μέλλον. Αλλά το ερώτημα των περισσότερων Ελλήνων είναι: είπε ψέματα ενώ γνώριζε την κατάσταση ο Τσίπρας;
Η ταπεινή μου γνώμη δεν στηρίζεται σε μονολεκτικές απαντήσεις. Δεν κυβερνάει εξ ολοκλήρου ο Τσίπρας την χώρα. Αξιολόγηση για να έλθουν λεφτά σημαίνει μέτρα απο ΕΕ/ΔΝΤ. Δεν τα υιοθετείς; Σου τραβάμε την πρίζα τόσο απλά.
Ο πρωθυπουργός χάθηκε μεταξύ της ιδεολογίας του και της εξουσιομανίας του. Ταλαντεύεται ακόμα μεταξύ του κυβερνητικού και του αντιπολιτευόμενου ρόλου του. Η ψυχοσύνθεση του κινείται στα όρια μεταξύ του διαχειριστή και του κυβερνήτη. Μέσα του ο σοσιαλιστής συγκρούεται με τον πραγματιστή. Ξεχνάει ότι γαντζωμένος στην καρέκλα μπορεί να βρεθεί 'κρεμασμένος' στην Ιστορία.
Και όμως: δεν ''είπε'' ψέματα ποτέ. Ούτε στις πρώτες ούτε στις δεύτερες εκλογές. Και αυτό είναι το επικίνδυνο της υπόθεσης. Η εμμονή του να κυβερνήσει μεταμορφώντας την Ελλάδα και την... Ευρώπη (!) τον τύφλωσε με καταστροφικές συνέπειες για την χώρα.
Ο Τσίπρας μπορεί να μην πέσει εύκολα απο την εξουσία (αφήστε δε που όσοι συμβούλευσαν τον Μητσοτάκη να ζητήσει εκλογές έδωσαν σανίδα σωτηρίας στην τωρινή κυβέρνηση). Ως καλός καταληψίας στα νιάτα του, οργάνωσε την μεγαλύτερη κατάληψη στην ελληνική ιστορία: της εξουσίας. Το μίσος που βγάζουν ακόμη και ψηφοφόροι του απέναντι του είναι μίσος ενδοβολής: μισούν τον εαυτό τους που τον ψήφισε ενώ ήξεραν ότι δεν μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά που υποσχέθηκε.
Όμως ο εξαπατημένος ψηφοφόρος -σε εποχή σαν την εξαετία της λιτότητας που ζήσαμε με κινηματογραφική ταχύτητα- δεν θα πάει εύκολα στους παλιούς, παραδοσιακούς πολιτικούς φορείς (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ). Πιο εύκολα θα πάει σπίτι του την ημέρα των εκλογών, όποτε γίνουν. Πέρασε η εποχή που το μίσος για την κυβέρνηση τροφοδοτούσε την αντιπολίτευση. Για τον άνεργο, τον απεγνωσμένο οικογενειάρχη, τον νοικοκυραίο που καταστρέφεται καθημερινά, όλοι μοιάζουν να τον κυβερνούν συνεχώς.
Αυτοί που θα αντικαταστήσυν τον Τσίπρα δεν μπορούν παρά να συνεχίσουν την λιτότητα και τις ντιιρεκτίβες των δανειστών. Αυτό το έχει καταλάβει πλέον καλά ο ελληνικός λαός και θα στείλει στην πρώτη θέση το μεγάλο κόμμα της αποχής...
