του
Ηλία Καραβόλια
Ο Ρέντσι μίλησε για τα παράγωγα (εννοώντας την γερμανική Deutche Bank) που ισοδυναμούν με κίνδυνο 10 φορές μεγαλύτερο απο τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια στους ισολογισμούς των ιταλικών τραπεζών.
Πρόκειται για κορυφαία στιγμή στις σχέσεις τραπεζών-πολιτικής μέσα στην Ευρωζώνη. Οι ιταλικές τράπεζες όντως έχουν την χείριστη εικόνα αλλά ο ''θάνατος'' κρύβεται στην μεγάλη γερμανική ''μητέρα'' των τραπεζών. Ο μεγάλος ασθενής της παγκόσμιας οικονομίας, που όλοι ανάβουν κερί για να μην μπεί στην εντατική, λέγεται Deutche Bank.
Για άλλη μια φορά όμως ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός αναγκάζει την πολιτική να επέμβει. Είναι όμως αργά για δάκρυα. Οι μηχανισμοί σταθερότητας και τα εργαλεία ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών έχουν φτιαχτεί με τους όρους και τις προυποθέσεις του Βερολίνου το οποίο θωράκισε απο το 2009 (!) τις δικές του τράπεζες στήνοντας ''τείχος'' ανακεφαλαιοποίησης απο τότε (μεθοδικοί και προνοητικοί οι Γερμανοί, ανέκαθεν).
Δεν θα ζήσουμε σκηνές τρόμου, πανικού και κραχ στις αγορές, αυτό είναι μάλλον σίγουρο (ΣΗΜ: Παρήλθε η εποχή του πανικού απο τότε που οι τζιχαντιστές καμικάζι αυτοκτονίας δρούν ανα εβδομάδα περίπου και οι ευρωπαίοι πολίτες συνεχίζουν κανονικά την καθημερινότητα τους). Οι οικονομίες της Ευρωζώνης θα προσαρμόζονται με βάση την ελληνική πλέον μέθοδο: του αργού θανάτου. Οι κοινωνίες εθίζονται στην λιτότητα και οι τράπεζες διασώζονται απο τις ίδιες τις κοινωνίες.
Μπορεί λοιπόν στην Ιταλία να μην υιοθετηθεί μνημόνιο αλλά προς χάριν της οικονομικής ''σταθερότητας'' , ο λαός εκεί θα ματώσει, έστω και λίγο, για να μην δεί τις οικονομίες του να χάνονται.
Γνωστό το έργο, γνωστοί οι παραγωγοί και φυσικά μόνιμοι κομπάρσοι( και κορόιδα ταυτόχρονα) εμείς οι απλοί πολίτες...
