του
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
«Οι μεγάλες μάχες, για να κερδηθούν, προϋποθέτουν νίκες στο επίπεδο των ιδεών. Το ίδιο ισχύει και για τις μεταρρυθμίσεις. Αν δεν προηγηθεί η ενημέρωση του κόσμου ως προς την αναγκαιότητά τους, ποτέ τίποτε δεν πρόκειται να γίνει». Αυτά τονίζει ένας πολύπειρος σύμβουλος επικοινωνίας του σημερινού Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολλάντ –αρκετοί δε, υποστηρίζουν ότι αυτός τον απέτρεψε να ξαναθέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του Μαΐου 2017.
Κάτι παρόμοιο ισχύει και στην χώρα μας, τόσο στο επίπεδο των μεταρρυθμίσεων όσο και σε αυτό της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, μία έννοια κατασυκοφαντημένη, πλην όμως ζωτικά επίκαιρη. Διότι η αναδιάρθρωση και επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας μόνον με πρωτοβουλίες ιδιωτών επιχειρηματιών μπορούν να πραγματοποιηθούν, υπό συνθήκες σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού αλλά και επιβράδυνσης του παγκόσμιου εμπορίου.
Δυστυχώς, όμως, στο επίπεδο των ιδεών η εγχώρια ιδιωτική πρωτοβουλία έχει από χρόνια τώρα χάσει το παιχνίδι. Σήμερα, ωστόσο, τής προσφέρεται μία μοναδική ευκαιρία να ξαναμπεί σε αυτό, με αξιώσεις. Οι δυνατότητες υπάρχουν, αρκεί να μελετηθούν, να αξιολογηθούν και να γίνουν προς την σωστή κατεύθυνση οι απαραίτητες επικοινωνιακές επενδύσεις.
Ποιες ευθύνες
Πριν έξι ή επτά μήνες, ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας (ΣΕΒ) είχε καταθέσει προς την κυβέρνηση μία δέσμη προτάσεων που σκοπόν είχαν την κινητοποίηση παραγωγικών επενδύσεων, με παράλληλη αλλαγή του παραγωγικού μας υποδείγματος. Πριν λίγες εβδομάδες, ο οργανισμός διαΝΕΟσις, τον οποίο ίδρυσε ο επίτιμος πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, έδωσε στην δημοσιότητα μία πρόταση άψογα τεκμηριωμένη για «ένα νέο παραγωγικό μοντέλο στην Ελλάδα».
Στις ημέρες που ακολούθησαν έγιναν αρκετές εκδηλώσεις, στην Αθήνα και όχι μόνον, με αντικείμενο την προώθηση της επιχειρηματικότητας και της έννοιας του επιχειρείν στην Ελλάδα, πράγμα πρωτόγνωρο στην οικονομική ζωή της χώρας μας. Η Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ), το Ελληνο-Αμερικανικό Επιμελητήριο, το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), το Hellenic-American University (HAU), οι ιδιωτικές εταιρείες που ίδρυσαν και διευθύνουν οι Σπύρος Κτενάς και Σπύρος Κούφαλης, και οργανώσεις νέων επιχειρηματιών, πρωτοστατούν στις πρωτοβουλίες αυτές –για τις οποίες μπορώ να πω, επειδή τις παρακολούθησα, ότι δίνουν θαυμάσια τροφή για σκέψη.
Αυτό είναι ένα πολύ θετικό γεγονός διότι, αν μη τί άλλο, δείχνει ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας μας είναι δημιουργικά ανήσυχο για την πορεία της χώρας, άρα προβληματίζεται, και συνεπώς σε κάποια φάση θα αντιδράσει. Όπως σε κάποιον βαθμό αντιδρά και ολόκληρη η κοινωνία, η οποία –με πολύ μεγάλη καθυστέρηση– δείχνει ότι αρχίζει να συνειδητοποιεί κάποιες πραγματικότητες.
Εξαιρετικά ενθαρρυντικό, από την άποψη αυτή, είναι το γεγονός ότι σε μία τελευταία έρευνα της εταιρείας ερευνών ΚΑΠΑ Research, οι πολίτες δείχνουν να εναποθέτουν ελπίδες στην επιχειρηματικότητα, η οποία έρχεται δεύτερη στην εμπιστοσύνη τους μετά τον στρατό. Προηγείται δε της αστυνομίας και της δικαιοσύνης, γεγονός που, κατά την γνώμη μας, είναι ιδιαιτέρως σημαντικό. Συγκεκριμένα, ενώ το 2003 οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ήσαν προτελευταίες στην σχετική κατάταξη, με ποσοστό 28,5%, σήμερα κατέχουν την δεύτερη θέση με ποσοστό 47%. Αντιθέτως, τα πολιτικά κόμματα, από 48% το 2003 έπεσαν στο 5,5% φέτος, τα δε Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας από 28,5% έπεσαν στο 6,5% (ήτοι, στην σχεδόν πλήρη αναξιοπιστία).
Όμως, αυτή η εντυπωσιακή άνοδος του βαθμού εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς την ιδιωτική επιχείρηση, επειδή ακριβώς είναι μία πολύ σοβαρή τάση, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με ευθύνη και σοβαρότητα από τους φορείς της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Η χώρα καταρρέει. Και στον κατήφορο που βρίσκεται μόνο η ιδιωτική πρωτοβουλία και το υγιές επιχειρείν μπορούν να αποτελέσουν φρένο στον ολισθηρό δρόμο της παρακμής. Στην παρούσα φάση, όπου οι αποκρουστικές συντεχνίες του δημόσιου τομέα πτύουν τους 1.300.000 ανέργους, εξευτελίζουν το δικαίωμα της απεργίας και χλευάζουν το κράτος δικαίου, αυτή η ιδιωτική πρωτοβουλία που ποτέ δεν μπήκε στα σαλόνια της διαπλοκής και της διαφθοράς πρέπει να αντιδράσει.
Πριν απ’ όλα, θα πρέπει να πιέσει ώστε να γίνουν πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι να ψηφίζονται νόμοι που ποτέ δεν εφαρμόζονται. Από την άποψη αυτή, οι επίσημοι φορείς της ιδιωτικής πρωτοβουλίας είναι ανάγκη να επικοινωνήσουν πιο στέρεα με την κοινή γνώμη και να την βοηθήσουν να καταλάβει γιατί η έξοδος από την κρίση και το πέρασμα στην ανάπτυξη δεν μπορούν να συμβούν υπό συνθήκες κρατισμού και με μία αντιδραστική δημόσια διοίκηση, η οποία αρνείται στοιχειώδεις εκσυγχρονισμούς.
Αντί οι επιχειρηματικοί φορείς να ζητούν από τις κυβερνήσεις συγκεκριμένα μέτρα, πρωτίστως θα πρέπει να εξηγήσουν στην κοινή γνώμη γιατί χρειάζονται τα μέτρα αυτά και ποια κοινωνικά αποτελέσματα θα έχουν αν ληφθούν. Στο παρελθόν, οργανώσεις όπως ο ΣΕΒ, ο ΣΕΒΤ, ο ΕΣΒΕΠ, το ΕΒΕΑ και η ΕΕΔΕ ανέλαβαν πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή, που σήμερα είναι μονόδρομος.
Θα πρέπει να εξηγηθεί στον ταλαιπωρημένο από ψέμματα και χυδαία αποπληροφόρηση Έλληνα πολίτη ότι, στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας, της χειρουργικής με λέϊζερ, των σιδηροδρόμων που κινούνται με 300 χιλιόμετρα την ώρα και της δια βίου μάθησης, όσο αυτός κινείται με αραμπά, τόσο περισσότερο θα βρίσκεται απομονωμένος και άρα απελπιστικά μόνος. Στην εποχή των δικτύων, ωστόσο, αυτή είναι μία ολέθρια εξέλιξη. Για τον απλό λόγο ότι σήμερα τα δίκτυα από μόνα τους είναι πηγή δημιουργίας απασχολήσεως και πλούτου. Είναι η αφετηρία μίας νέας επιχειρηματικότητας, η οποία σε λίγα χρόνια θα προσλάβει σαρωτικό χαρακτήρα.
Στην σημερινή Ελλάδα, η πηγή αυτή μπορεί να αποτελέσει μία μεγάλη ευκαιρία αν η χώρα απελευθερωθεί από τα δεσμά του κρατισμού και της φαυλοκρατίας. Αυτά που, κατά τον καθηγητή και ιστορικό κ. Γιώργο Δερτιλή, προκάλεσαν τα τελευταία 195 χρόνια επτά πολέμους, τέσσερις εμφυλίους και επτά χρεοκοπίες.
Είμαστε ικανοί να συνέλθουμε και να δράσουμε, ή όχι;
