του
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Οι απλωμένοι τόνοι του μαζούτ στον Σαρωνικό που καταστρέφουν οικονομικά μία ολόκληρη περιοχή, ίσως για αρκετά χρόνια, είναι πολύ περίεργο που αφήνουν παγερά αδιάφορους κάποιους –λαλίστατους σε άλλες περιπτώσεις– δημάρχους. Ούτε μία διαμαρτυρία, ούτε ένα «κάλεσμα» στον λαό, ούτε καταλήψεις, τίποτα από όλα αυτά. Κοινώς, τουμπεκί ψιλοκομμένο!
Δεν αποκλείεται όμως να διαδηλώσουν για το αν ρίξει καμμιά σφαλιάρα ο Τραμπ στον Βορειοκορεάτη χοντρομπαλά κομμουνιστή, ή αν κάποιοι επιχειρηματίες αγοράσουν μεζονέτες στην Γλυφάδα. Αυτές είναι οι μεγάλες τους προτεραιότητες. Η πραγματική οικολογική καταστροφή, ο τρόπος που έγινε και από ποιους προφανώς είναι για τους άλλους.
Όπως για τους …άλλους φαίνεται να είναι και η πρωτοφανής ανικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί την πραγματικότητα με κριτήρια αποτελεσματικότητας και όχι επικοινωνιακής σκοπιμότητας. Συμβαίνει, όμως, τα γεγονότα και η πραγματικότητα να έχουν μεγάλο πείσμα. Επιμένουν και πιέζουν, έλεγε ένας διάσημος Γάλλος πολιτικός. Από το κάρβουνο στον Κάλαμο έως την πίσσα στον Σαρωνικό, γίνεται δια γυμνού οφθαλμού ορατή η ανεπάρκεια ενός κυβερνητικού σχήματος που ψοφάει για εξουσία και καρέκλες και μετά τίποτε. Αυτό φαίνεται δε και σε δηλώσεις και συμπεριφορές υπουργών και πρωθυπουργικών συμβούλων, οι οποίοι κάνουν καλαμπούρια στην ράχη των Ελλήνων φορολογουμένων.
Την ώρα, έτσι, που ο Αλέξης Τσίπρας «ψάλλει ύμνους» για τις επενδύσεις, οι Σπίρτζης και Καρανίκας αμολάνε όποιες μπαρούφες έχουν πρόχειρες, για να δείξουν πόσο αριστεροί είναι. Ακόμα χειρότερα, την ώρα που η επένδυση στο Ελληνικό γίνεται ανέκδοτο, ο κύριος πρωθυπουργός υπογράφει με τον Ιταλό ομόλογό του την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και αναγγέλλει την δημιουργία διϋπουργικής task force για τις επενδύσεις.
Αν μέσα σε παρόμοιο τραγελαφικό περιβάλλον κάποιοι περιμένουν άσπρη μέρα, τότε μάλλον κινδυνεύουν σοβαρά από κατάμαυρο σκοτάδι. Όπως η πίσσα του Σαρωνικού.
