του
Νίκου Ερρ. Ιωάννου*
Η νεαρά Κυπριακή Δημοκρατία, παρά την απειρία, τις παγίδες και τις συνεχείς σκευωρίες ασπόνδων «φίλων» έχει να επιδείξει αρκετά θετικά στοιχεία.Κατάφερε με την συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων να υπερκεράσει μία μείζονα, έξωθεν κατευθυνόμενη, οικονομική κρίση. Επιπροσθέτως διαγράφονται λίαν ευνοϊκές προοπτικές με την ορθολογιστική αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων.
Το πολίτευμα χαρακτηρίζεται από αξιοζήλευτη σταθερότητα καθότι οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα γίνουν μετά από 5 χρόνια ακριβώς. Υπό διαφορετικές συνθήκες και σε άλλη μήκη και πλάτη θα μπορούσε ο καθένας να πει, «έχουμε Πρόεδρο και Κυβέρνηση για 5 χρόνια, άρα, εγώ θα κοιτάξω τη δουλειά μου και θα ασχοληθώ πλέον με το θέμα όταν θ’ αρχίσει ο επόμενος προεκλογικός».
Για την Κύπρο, πιστεύω ότι αυτό δεν ισχύει. Τώρα είναι που ο κάθε Πολίτης οφείλει να δώσει το παρόν, στη διαμόρφωση του μέλλοντός του. Στον πρώτο γύρο των εκλογών υπήρξε ένταση, φανατισμός και με το άνοιγμα της κάλπης, ο κάθε πολιτικός σχηματισμός μέτρησε τις δυνάμεις του. Δεν πιστεύω να διαφωνεί κανείς μ’ αυτό, ούτε ότι το 30% που κατέγραψε η αποχή είναι αξιοσημείωτο ποσοστό.
Ο δεύτερος γύρος περιορίσθηκε σε επανάληψη της κινήσεως για τους ψηφοφόρους των δύο μονομάχων και σε δίλημμα για τους υπολοίπους, περιλαμβανομένων και όσων απείχαν. Ο Λαός και η κάλπη εμίλησαν, έτσι έχουμε Πρόεδρο για τα επόμενα 5 χρόνια.
Από την σκοπιά του μη κομματικού οπαδού, συγκρατώ δύο πολύ θετικά σημεία. Πρώτον εμειώθη η αποχή, έστω και λίγο και δεύτερον οι ψηφοφόροι των κομμάτων στους οποίους υπεδείχθη να ψηφίσουν λευκό δεν υπήκουσαν. Όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μία νέα δυναμική αλλά και δέσμευση για τον νεοεκλεγέντα.
Η λογική των αριθμών υποδεικνύει ότι εξελέγη από πολύ ευρύτερο ποσοστό από αυτό του κόμματός του, άρα εξ ορισμού, δικαιούται να νιώθει σύμφωνα με τους κανόνες της Δημοκρατίας, Πρόεδρος όλων και να το τιμήσει. Εμείς δε, οι ψηφοφόροι, να τον αναγνωρίσουμε ως Πρόεδρο όλων μας για τα επόμενα χρόνια και να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να τονώσουμε την ιδιότητα του ως Προέδρου και ολόκληρης της Κύπρου.
Στον αγώνα αυτό, έχουν υποχρέωση και σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν και οι άλλες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, διότι προφανέστατα ο εχθρός είναι εκτός της Κύπρου και λέγεται Τουρκία. Εφόσον δε εξακολουθεί να κινείται όπως κινείται, το δε φερέφωνό της στην κατεχόμενη Γη μας συντονίζεται τόσο αρμονικά μαζί της, είναι ηλίου φαεινότερο ότι συνομιλίες με προοπτική λύσης ευρίσκονται στη σφαίρα του μεταφυσικού.
Αναμένω με αγωνία το προσκλητήριο του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και την πατριωτική ανταπόκριση όλων.
*Καρδιολόγος
