του
Θόδωρου Βλασσόπουλου
Μας λείπουν όμως η ανάλυση των αιτίων της χρεοκοπίας, η αυτοκριτική, η ανάληψη της ευθύνης, η συγγνώμη, και η επιβαλλόμενη υπέρβαση και γενναιότητα για ρήξεις και ανατροπές με το αμαρτωλό σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Ατυχώς οι υπεύθυνοι συμπεριφέρονται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, σαν να μην υπάρχουν αιτίες και ευθύνες για τη χρεοκοπία μας. Αυτό σημαίνει ότι όλα είχαν και έχουν καλώς και επομένως δεν υπάρχει λόγος ν’ αλλάξει κάτι. Θα πρέπει λοιπόν να μάθουμε να πορευόμαστε αγκαλιά με όλα αυτά που δημιούργησαν τη σημερινή κατάντια της χώρας; Θα ζούμε με την ανευθυνότητα, την υστεροβουλία, την άκρατη φιλαρχία και τη φαυλότητα των πελατειακών σχέσεων;
Όσο θα έχουμε κράτος ρουσφετολογικό ,τη γραφειοκρατία, τις παραγραφές αξιόποινων πράξεων, την ατιμωρησία, το νόμο περί ευθύνης Υπουργών, την κακοδιαχείριση, την κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου, τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, τους απρογραμμάτιστους διορισμούς, τον αυτοσκοπό για την κατάληψη της ματαιόδοξης καρέκλας της εξουσίας, τα αδιέξοδα θα είναι μπροστά, η οργή θα φουσκώνει επικίνδυνα και η χώρα θα πορεύεται από κρίση σε κρίση και από επιτήρηση σε επιτήρηση.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι πως θα βγούμε από την κρίση αλλά πως δεν θα ξαναμπούμε σε καινούργια και χειρότερη κρίση. Γιατί αυτό θα συμβεί όσο παραμένουν άθικτες και αλώβητες οι παθογένειες και οι στρεβλώσεις του παρελθόντος.
Το τέλος της κρίσης ,που αργά η γρήγορα θα ρθεί, πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα με σκοπό τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού συστήματος , την ανασύσταση του κράτους ,και την εμβάθυνση της Δημοκρατίας.
Με την έλλειψη αξιοκρατίας, την άνιση κατανομή του παραγόμενου πλούτου, αλλά και τη δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης Κυβέρνησης ακόμη και με 36% του εκλογικού σώματος, η Δημοκρατία μας θα πορεύεται με το αναπηρικό καροτσάκι της.
Η μοίρα λοιπόν της χώρας πρέπει να περάσει στα χέρια της κοινωνίας. Της κοινωνίας που εκπροσωπείται από συνδικαλιστικούς Φορείς των αγροτών, των εργατών, των υπαλλήλων, των επιστημόνων, των ανθρώπων του λόγου και της τέχνης. Από τις δυνάμεις δηλαδή της εργασίας της επιστήμης και του πολιτισμού.
Για να γίνουν οι αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος και να σχεδιαστεί το ελπιδοφόρο αύριο πρέπει οι δυνάμεις αυτές να κάνουν τη μεγάλη υπέρβαση, να σταθούν πάνω από προσωπικά και συνδικαλιστικά συμφέροντα και να πάψουν να διαδραματίζουν το ρόλο του οπαδού και του ποιμνίου.
Οι κοινωνικοί Φορείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη τους και να συγκροτήσουν ένα ενιαίο και συμπαγές οραματικό Κίνημα Θεσμικής Ανασυγκρότησης σε επίπεδο οικονομικό κοινωνικό και πολιτικό. Η παθητική στάση απέναντι σε αντιδημοκρατικές και ιδιοτελείς πολιτικές συμπεριφορές σημαίνουν ανοχή και ευθυνοφοβία που δεν ταιριάζουν σε κοινωνικά κινήματα.
Η αισιοδοξία θα ξαναρθεί και η πραγματική αλλαγή θα γίνει πράξη όταν στους δρόμους και τις Πλατείες θα βλέπουμε τους κοινωνικούς Φορείς ενωμένους να απαιτούν τη λήψη μέτρων που θα οδηγήσουν τη χώρα στο δρόμο μιας αδιάφθορης διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων χωρίς υστερόβουλα πελατειακά κατασκευάσματα.
Μόνο ένα τέτοιο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες Κράτους Πρόνοιας, ισονομίας και ισοπολιτείας. Η επίτευξη των στόχων απαιτεί καθημερινή πίεση στην εξουσία και παρακολούθηση υλοποίησης των μέτρων με το σύστημα Τρόικας .
Πάμπολλες φορές οι πολιτικοί έχουν απειλήσει και απειλούν να φτάσουν το μαχαίρι στο κόκαλο της διαφθοράς. Τόσες φορές που κουράστηκε ακόμη και η απειλή. Όμως η διάσπαρτη πολιτική διαπλοκή και διαφθορά για να υποστεί καίριο πλήγμα, δεν χρειάζεται μαχαίρι αλλά την κατάργηση του σταυρού προτίμησης και την υπουργοποίηση του βουλευτή. Μόνο λάτρεις της αδιαφάνειας και της διαφθοράς επιμένουν στη διατήρηση αυτής της πρακτικής.
Δεν είναι δυνατόν η κοινωνία να παραμένει αδρανής και να γίνεται μάρτυρας μιας επικίνδυνης ασυνεννοησίας και αντιπαλότητας μεταξύ των κομμάτων όταν μάλιστα στη σημερινή συγκυρία αντιμετωπίζουμε εκτός των άλλων και έξωθεν απειλές.
Αφού λοιπόν τα κόμματα δεν μπορούν να συνεννοηθούν, ας συνεννοηθούν οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού. Εχουν χρέος να αναλάβουν ρόλο παρεμβατικό στα τεκταινόμενα. Μια ειρηνική αλλά αποφασιστική παρέμβαση για τη σωτηρία της χώρας από τον οικονομικό μαρασμό, τους διχασμούς και τους εθνικούς κινδύνους.
