της
Αλεξάνδρας Παπαϊσιδώρου
Όταν επισκέφτηκα την Σμύρνη και τα μικρασιάτικα παράλια τέσσερα χρόνια πριν ήταν το πρώτο (& μοναδικό) ταξίδι που κοίταζα την ώρα για να φύγω.
Δεν άντεχα την ελληνική πνοή διάχυτη παντού. Δεν άντεχα την ελληνική γεωμορφολογία εντονότατη παντού. Δεν άντεχα την κομπλεξική τουρκική σημαία παντού. Δεν άντεχα το άγαλμα του Αττατούρκ παντού. Δεν άντεχα τις ιστορικές μνήμες που ξετυλίγονταν από το στόμα του ξεναγού. Δεν άντεχα την ομοιότητα αυτή στο μάτι μου.
Ήταν όλα ελληνικά... τόσο ελληνικά... είναι ελληνικά! Διότι εκεί κρύβεται, θάφτηκε, ζωντανεύει χτυποκάρδι ελληνικό. Και αυτό κάνει θόρυβο, προκαλεί και σαγηνεύει. Γιατί φέρει πόνο και ο πόνος του ξεριζωμού δεν έχει ηχώ αλλά οχλεί. Ο ήχος των μαρτυριών, λέμε πως περνά, μα δε σβήνει, δε ξεχνά.
Η Μικρασιατική καταστροφή είναι από τα λίγα ιστορικά γεγονότα που φέρει στην ονομασία της τη λέξη "καταστροφή". Διόλου τυχαίο. Ξεριζώθηκε η πατρίδα, η γλώσσα, οι άνθρωποι, η θρησκεία. Κατατρεγμένοι Μικρασιάτες έφτασαν στην Ελλάδα μένοντας όμως για πάντα πίσω, στο εκεί.
Ο πρόεδρος της Τουρκίας - ελέω ψηφοφόρων - δηλώνει σήμερα: το μεγαλύτερο χτύπημα που δόθηκε στην κληρονομιά αυτής της ωραίας πόλης είναι από τους Έλληνες στρατιώτες που έκαψαν τη Σμύρνη, την ώρα που υποχωρούσαν. Μην κοιτάζετε που έχει βγει το όνομα στους Τούρκους. Τα πιο μεγάλα χτυπήματα σε αυτήν τη γεωγραφική περιοχή τα έχουν κάνει αυτοί που λένε τον εαυτό τους πολιτισμένο».
Αναρωτιέμαι: Είναι πράγματι η θέση του ηγέτη τόσο αδέσμευτη περιορισμών, ηθικών ή μη ηθικών φραγμών, είναι υπεράνω αιματηρών ιστορικών καταγραφών, είναι τόσο αλά παπικώς αλάνθαστη και δογματικώς ανυπέρβλητη που δεν χρήζει ούτε ενός stop; Αλήθεια σε ποια ακριβώς Ευρώπη στοχεύουν; Στην Ένωση μιας Ευρώπης που δεν γνωρίζει ιστορία; Ή που θα προδώσει την ιστορία των λαών - κρατών-μελών - της;
Συγχωρώ τον Ταγιπ Ερντογαν για την θλιβερή κατάντια της φιγούρας του στα μάτια της ιστορίας, μιας διεθνούς ιστορίας και όχι εθνικής μόνον. Τον συγχωρώ γιατί ως γνωστόν ο Τουρκικός λαός αποτελεί ένα έθνος που κυριολεκτικά δεν μπορεί να διαβάσει τις αναφορές και πηγές της ιστορίας του πριν το 1929 ένεκα της καθιέρωσης νέου αλφάβητου από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ως εκ τούτου, τα Οθωμανικά αρχεία, τα οποία διατίθενται επιλεκτικά από το Τουρκικό κράτος, καθώς και άλλα σημαντικά έγγραφα, δεν είναι επιρρεπή στο δημόσιο έλεγχο ή εξέταση.
Αλήθεια, αξιότιμε κύριε πολιτισμένε Πρόεδρε, δεν τα έχετε ούτε εσείς διαβάσει;
