Μπορεί να υπάρξει επιχειρηματική ηθική;

Ο Αντόνιο Βακάρο και η Τζόαν Φοντριτόνα, καθηγητές ηθικής, υποστηρίζουν ότι το μεγαλύτερο άνοιγμα των επιχειρήσεων δεν οδηγεί απαραιτήτως σε καλύτερη εταιρική διακυβέρνηση. Κατά την άποψή τους, οι όροι «εταιρική διαφάνεια» και «εταιρική κοινωνική ευθύνη» αποτελούν ένα νέο είδος μόδας και θα πρέπει να πάει κανείς σε βάθος για να δει τί συμβαίνει.

Η διαφάνεια, υποστηρίζουν οι δύο καθηγητές, είναι μία προσπάθεια να γίνει της μόδας η παλαιά αντίληψη της φιλαλήθειας. Οι μητέρες μας συχνά μάς έλεγαν να μην λέμε ψέμματα γιατί αυτό ήταν κακό πράγμα. Στις μέρες μας, η διαφάνεια είναι η ενσάρκωση της συμβουλής αυτής. Όμως, η ύπαρξη περισσότερης πληροφόρησης δεν πρόκειται να απαλλάξει την κοινωνία από κακές επιχειρηματικές πρακτικές, ούτε από κακόβουλους ανθρώπους των επιχειρήσεων. Η κρυστάλλινη επιχείρηση είναι μία οφθαλμαπάτη, αλλά όχι ένα πρότυπο που μπορεί να ακολουθηθεί.

Στον σημερινό ωκεανό πληροφοριών, όπου ένα κλικ αρκεί για να πληροφορηθεί κανείς τα πάντα γύρω από μία επιχείρηση, προέχει να ικανοποιείται η αναζήτηση της κοινωνίας των πολιτών για περισσότερη αξιοπιστία. Είναι ζωτικό να παρέχονται κατανοητές και φερέγγυες πληροφορίες για το πώς λειτουργεί η επιχείρηση και ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των προϊόντων ή υπηρεσιών που προσφέρει στην αγορά. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι, σε μία εποχή όπου δεσπόζουν οι νανοτεχνολογίες, τα τροποποιημένα γενετικά προϊόντα, το αυτοπροσαρμόσιμο λογισμικό και οι πολύπλοκες OTC-SWAP συμβάσεις, το να γνωρίζει κανείς τα χαρακτηριστικά των προϊόντων και να καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στους stakeholders, ακόμα και αν είναι κάτοχοι PhD.

Αυτή είναι μία μεγάλη και σοβαρή πρόκληση για τις επιχειρήσεις και όχι μία άνευ περιεχομένου «πληροφορική ασφυξία». Και ρωτάμε: όταν υπογράφει κάποιος μία τραπεζική σύμβαση, κάνει τον κόπο να διαβάσει τις πενήντα σελίδες του συμβολαίου του; Άλλο λοιπόν οι περί ηθικής διακηρύξεις και άλλο η αξιοπιστία.