Edition: International | Greek

Αρχική » Γνώμη

Μπορούμε να έχουμε καλή ζωή;

Ανυπολόγιστες είναι οι πνευματικές, ηθικές και ψυχολογικές ζημιές που έχει υποστεί μια κοινωνία η οποία είναι έτοιμη να δεχθεί και οποιονδήποτε βιασμό θεσμών και αξιών

Από: Athanase Papandropoulos - Δημοσίευση: Δημοσίευση: Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

μέγεθος [–] [+]
Δυστυχώς,στην Ελλάδα της κρίσης, τα «τζάκια της παρακμής» έχουν το πάνω χέρι και σε όλα τα επίπεδα πραγματοποιούν πραγμάτικές πνευματικές και ιδεολογικές καταστροφές. Ακόμα χειρότερα δε, οδηγούν στη δημιουργία μιας «απαθούς κοινωνίας», η οποία δεν έχει καμμιάν απολύτως πνευματική ανησυχία και ελάχιστα ενδιαφέρεται για τα όσα συμβαίνουν πέραν από τον μικρόκοσμό της.
Δυστυχώς,στην Ελλάδα της κρίσης, τα «τζάκια της παρακμής» έχουν το πάνω χέρι και σε όλα τα επίπεδα πραγματοποιούν πραγμάτικές πνευματικές και ιδεολογικές καταστροφές. Ακόμα χειρότερα δε, οδηγούν στη δημιουργία μιας «απαθούς κοινωνίας», η οποία δεν έχει καμμιάν απολύτως πνευματική ανησυχία και ελάχιστα ενδιαφέρεται για τα όσα συμβαίνουν πέραν από τον μικρόκοσμό της.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ Γνώμη

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τα αίτια της οικονομικής καθιζήσεως της χώρας είναι γνωστά, ορατά και οι μόνοι που αρνούνται να δουν, να το καταλάβουν και να τα θεραπεύσουν, είναι αυτοί που πολλά χρόνια τώρα «αγωνίζονται» για μια Ελλάδα επαίτη, μίζερη και κλειστή στον εαυτόν της. Η κλειστή Ελλάδα είναι το «όραμά» τους. 

Είναι αυτή που τους επιτρέπει να επιβιώνουν και να πλουτίζουν. Όλοι αυτοί λοιπόν, σήμερα έχουν κάθε λόγο να είναι εξαιρετικά αισιόδοξοι. Οι κρίσεις που οι ίδιοι προκάλεσαν,σήμερα τούς βοηθούν να νέμονται τήν εξουσία,που γι’αυτούς υπήρξε πάντα μέγα ζητούμενο.     
 
Δυστυχώς,στην Ελλάδα της κρίσης, τα «τζάκια της παρακμής» έχουν το πάνω χέρι και σε όλα τα επίπεδα πραγματοποιούν πραγμάτικές πνευματικές και ιδεολογικές καταστροφές. Ακόμα χειρότερα δε, οδηγούν στη δημιουργία μιας «απαθούς κοινωνίας», η οποία δεν έχει καμμιάν απολύτως πνευματική ανησυχία και ελάχιστα ενδιαφέρεται για τα όσα συμβαίνουν πέραν από τον μικρόκοσμό της.   

Παράλληλα όμως παρατηρείται μέσα από την απάθεια και μια κατάπτωση των αξιών, η οποία όμως λέει και ο Στέλιος Ράμφος, «ανοίγει την συνείδηση στην ευτέλεια, η ευτέλεια στην αχρειότητα, ενώ η αχρειότητα την εξοικειώνει με κάθε είδους βρωμισιά». 

Μέσα σ’ αυτό το βαρύ κλίμα, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει κανείς με τον Νίκο Βατόπουλο, όταν γράφει στην «Καθημερινή»: 

«Αν δει κανείς αυτές τις δύο, εξαιρετικά δυσοίωνες, παραμέτρους, θα διαπιστώσει, με τη σειρά, δύο επιπλέον φαινόμενα. Πρώτον, ότι η απαθής κοινωνία εξοικειώνεται με το χειρότερο και το δέχεται ως φυσιολογικό και, δεύτερον, ότι η γενικευμένη ηθική, αισθητική και θεσμική ευτέλεια οδηγεί στην άμβλυνση κριτηρίων, με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση ακόμη και για τι συνιστά κοινώς αποδεκτή αξία. 

Ακόμη και η αξία της ανθρώπινης ζωής τείνει να εξετάζεται “υπό όρους” ιδεολογικής αφετηρίας και με κριτήρια σκληρού κυνισμού.

Πέραν όλων αυτών, η καθημερινή “ατζέντα” στην Ελλάδα είναι -με διεθνή στάνταρ- εκτός τόπου και χρόνου. Ζητήματα που απασχολούν τη δημόσια συζήτηση (όπως το πανεπιστημιακό άσυλο, η ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, η πρόσβαση στον δημόσιο χώρο, η σχέση κράτους - πολίτη) είναι θέματα που έχουν προ ετών επιλυθεί σε όλον τον προηγμένο κόσμο. 

Από την άλλη, σύγχρονα διεθνή θέματα, όπως οι μετακινήσεις πληθυσμών, τα κοινωνικά ρήγματα, η διεκδίκηση ταυτότητας μέσα σε “έναν κόσμο που καταρρέει”, γίνονται αντιληπτά με κραυγές και σλόγκαν εντείνοντας αισθήματα διχόνοιας και ηθικής παρακμής».
 
Μια ηθική παρακμή η οποία αφαιρεί από το κοινωνικό σώμα «οικονομικό δυναμισμό». Και αυτό είναι ένα εξόχως σοβαρό πρόβλημα. Διότι ο οικονομικός δυναμισμός είναι αυτός που επιτρέπει στις κοινωνίες να καινοτομούν και κυρίως να δημιουργούν θεσμούς ευνοϊκούς στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Αυτή η τελευταία, το μέτρο που χαρακτηρίζεται από νεωτερικότητα, επιτρέπει, κατά τον Τζων Ρωλς, την οικοδόμηση μιας οικονομίας και μπορεί να προσφέρει αμοιβαία οφέλη στους πολίτες της.

Επομένως, λέει ο νομπελίστας - οικονομολόγος Έντμουντ Φελπς,«όπως μια ζωή που επιδιώκει το ύψιστο αγαθό, ή όφελος, ονομάζεται από τον Αριστοτέλη η “καλή ζωή”, μια οικονομία που δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να επιδιώξουν αμοιβαία το ύψιστο αγαθό μπορεί να ονομαστεί καλή οικονομία. 

Μια οικονομία είναι καλή αν και μόνο αν επιτρέπει και προωθεί την καλή ζωή. 





Ευρώπη

Διακύβευμα των ευρωεκλογών η μάχη για τη μεσαία τάξη

Σε δύο μέρες από σήμερα εκλέγουμε 21 ευρωβουλευτές για την εκπροσώπησή μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Οικονομία

Μια Ανορθόδοξη Οικονομία

"Δεν με ενδιαφέρει φίλε πόσο αυξάνεται το ΑΕΠ", μου είπε πρόσφατα ένας συμπολίτης μας εξηγώντας ότι αυτός πολύ απλά δεν βλέπει να αυξάνεται το εισόδημα του ούτε καν οριακά

Γνώμη

Ακροδεξιά ατοπήματα

Από: Athanase Papandropoulos

Οι διάφορες «σωτήρες» των λαών της Ευρώπης, είναι βουτηγμένοι μέσα στην ξεφτίλα και τη διαπλοκή

EURACTIV.com - Feeds

Περιοδικό

Ηλεκτρονική Έκδοση Τρέχοντος Τεύχους: 1/2019 2019

Τρέχον Τεύχος

1/2019 2019

Δείτε τα παλαιά τεύχη
Συνδρομή
Διαφημιστείτε
Ηλεκτρονική Έκδοση

All contents © Copyright Copyright EMG Strategic Consulting Ltd. 1997-2019. All Rights Reserved   |   Αρχική Σελίδα  |   Disclaimer  |   Website by Theratron :)