ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ Ή ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ;

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Πέρα από τις «λαμπρές» επιδόσεις της σε διαφθορά, γραφειοκρατία και κρατικό πολιτικό πολιτειακό σύστημα, η Ελλάδα έχει και μιαν άλλη «θαυμαστή» επίδοση. Στον δημοσιογραφικό χώρο αυτή την φορά. Είναι η χώρα στην οποία πάνω από 1.600 δημοσιογράφοι απασχολούνται στον δημόσιο τομέα. Είναι δηλαδή, εμμέσως ή αμέσως, δημόσιοι υπάλληλοι, όπως συνέβαινε κάποιες δεκαετίες πριν στις πάλαι ποτε κομμουνιστικές χώρες. μεγάλο δε μέρος αυτών των δημοσίων υπαλλήλων διαφέρουν από τους άλλους για τον απλό λόγο ότι είναι αργόμισθοι.
Δηλαδή, στους οργανισμούς όπου ανήκουν δεν προσφέρουν κανένα απολύτως έργο. Αρκετοί δε από αυτούς εισπράττουν την αμοιβή τους δια πληρεξουσίων συγγενών, μήπως και οι ίδιοι κουραστούν να παρουσιαστούν αυτοπροσώπως. Έτσι, στα διοικητικά συμβούλια των Ενώσεων Συντακτών και Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου, αρκετά μέλη τους, ακόμα και πρόεδροί τους, είναι δημόσιοι υπάλληλοι –με ό,τι αυτή τους η ιδιότητα συνεπάγεται για την δημοσιογραφία, το κύρος της, την αξιοπιστία της και την ποιότητά της. Περί δεοντολογίας, ούτε λόγος να γίνεται.

Δεν πρέπει συνεπώς να εκπλήσσει το γεγονός ότι, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους οποιαδήποτε δημοσιογραφική τους υποχρέωση και οποιονδήποτε σεβασμό απέναντι στην πληροφόρηση του πολίτη, η οποία αποτελεί και δημόσιο αγαθό, οι δημοσιογράφοι/δημόσιοι υπάλληλοι, που είναι και προνομιούχοι από πολλές πλευρές Έλληνες, συντασσόμενοι με τους λοιπούς δημόσιους υπαλλήλους-μέλη της ΑΔΕΔΥ και άλλων κρατικοδίαιτων συνδικαλιστικών οργανώσεων, απεργούν μαζί τους.

Και το χειρότερο είναι ότι, δήθεν για λόγους «συμπαράστασης», απεργούν μαζί τους και όλοι οι πολυεκατομμυριούχοι «δημοσιογράφοι»–επιχειρηματίες της τηλεόρασης, για τους οποίους θα επανέλθουμε με ξεχωριστό e-σημείωμά μας. Κατά τα λοιπά, όλοι οι παραπάνω δεν χάνουν καμμιάν ευκαιρία να παραδώσουν μαθήματα «δεοντολογίας», «ηθικής» και άλλα παρόμοια ευτράπελα.