του Γιάννη Καρτάλη
Μπορεί να φαντάζει υπερβολικό, αλλά το μέλλον της ευρισκόμενης σήμερα σε κατάσταση παράλυσης Ευρωπαϊκής Ενωσης θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από την αναμενόμενη τον ερχόμενο Απρίλιο εκλογή στη Γερμανία του νέου αρχηγού του Συντηρητικού Κόμματος CDU, μετά την αιφνιδιαστική παραίτηση της Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, η οποία είχε παραμείνει στην ηγεσία μόλις 14 μήνες. Μια παραίτηση που έφερε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση την Αγκελα Μέρκελ, που την είχε επιλέξει ως διάδοχό της και η οποία προκλήθηκε από τις έντονα αρνητικές αντιδράσεις λόγω της συνεργασίας στις τοπικές εκλογές της Θουριγγίας του CDU με το ακροδεξιό Κόμμα ΑfD, γεγονός πρωτοφανές στη γερμανική πολιτική σκηνή. Μια εξέλιξη που σηματοδοτεί την αυξανόμενη απειλή της μάστιγας του εθνικολαϊκισμού.
Μια μάστιγα που μόνο μια ισχυρή Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί ουσιαστικά να αντιμετωπίσει, όπως πολύ σωστά είχε επισημάνει ο Εμανουέλ Μακρόν με την ιστορική ομιλία του στην Πνύκα το 2017, όπου εξέθεσε το όραμά του για την επανεκκίνηση της Ευρώπης, τονίζοντας ότι η εθνική κυριαρχία δεν θα πρέπει να είναι όργανο στα χέρια αυτών που θέλουν να την πολεμήσουν, αλλά να οικοδομηθεί μέσα στην ίδια την Ευρώπη.
Πρότεινε μάλιστα έναν οδικό χάρτη για μια «Νέα Ευρώπη» μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Ολα αυτά όμως έμειναν στα χαρτιά, κυρίως γιατί δεν βρήκαν ανταπόκριση από την επιφυλακτική γερμανική πλευρά. Και είναι γνωστό ότι η Ευρώπη προχώρησε μπροστά μόνο όταν υπήρξε αρμονική συνεργασία στον γαλλογερμανικού άξονα. Ετσι το ερώτημα τώρα είναι αν η γερμανική κυβέρνηση υπό τη νέα ηγεσία του CDU θα ανταποκριθεί επιτέλους στην ευρωπαϊκή αυτή πρόκληση.
Ενα τεράστιο ερώτημα που η απάντηση του θα εξαρτηθεί από το πρόσωπο που θα εκλεγεί στην αρχηγία, καθώς εδώ συγκρούονται οι δύο παραδοσιακές τάσεις του κόμματος, η καθαρόαιμη δεξιά που εκπροσωπούσε ο γνωστός μας Σόιμπλε και η μετριοπαθής κεντροδεξιά της Μέρκελ, η οποία όμως δεν τόλμησε να ανταποκριθεί θετικά στις προτάσεις Μακρόν, έχοντας να αντιμετωπίσει την άνοδο του ακροδεξιού εθνικισμού.
Ερώτημα επίσης παραμένει αν η Μέρκελ θα συνεχίσει να παραμένει στην πρωθυπουργία έως τις επόμενες εκλογές το φθινόπωρο του 2021, όπως ήταν η αρχική της πρόθεση για «ομαλή διαδοχή». Εάν εκλεγεί ο Αρμιν Λάσετ, που ιδεολογικά ταυτίζεται μαζί της, ίσως μπορεί να ελπίζει. Εάν όμως εκλεγεί ο καθαρόαιμος δεξιός Φρίντριχ Μερτς, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Σε κάθε περίπτωση πάντως η Ευρώπη θα πρέπει μάλλον να περιμένει να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα με τις εκλογές του 2021. Υπομονή λοιπόν, κύριε Μακρόν!
*πρώτη δημοσίευση: www.in.gr
