του Ηλία Καραβόλια
Φαίνεται ότι από την πηγή του κακού( Κίνα) έχουμε καλά νέα. Διαβάζουμε για επιβράδυνση του ρυθμού των κρουσμάτων και για σημαντική ύφεση των συμπτωμάτων. Αυτή την εξέλιξη εύστοχα ονόμασε ο Έλληνας καθηγητής στο Yale Ν. Χρηστάκης ως ’’ κοινωνικό πυρηνικό όπλο’’. Πρόκειται στην ουσία για μια στρατηγική ελέγχου της επιδημίας πλήρως συσχετιζόμενη με την κεντρικού σχεδιασμού δομή διοίκησης της κινεζικής κοινωνίας και οικονομίας.
Το crowd control (έλεγχος πλήθους) επιβλήθηκε αυστηρά και οι Κινέζοι φαίνεται ότι μετά από δύο μήνες εμπόδισαν την διάδοσή του ιού σε όλη την χώρα εφαρμόζοντας αυστηρή καραντίνα σε μερικές μεγάλες πόλεις/επαρχίες. Με έμφαση στην δόμηση κέντρων απομόνωσης και στην ενίσχυση βασικών δομών δημόσιας υγείας επιβράδυναν την εκθετική αύξηση του ιού αλλά ταυτόχρονα συνέβαλλαν στην σταδιακή αποθεραπεία άνω του 70% όσων είχαν νοσήσει (σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε χθες ο ΠΟΥ). Ιχνηλάτηση επαφών, έγκαιρη ταυτοποίηση κρουσμάτων αλλά και αυστηρή απομόνωση, σε συνδυασμό με υπερταχείες κατασκευές( σημ.: ολόκληρα νοσοκομεία ετοιμάζονταν σε λίγες μόνο μέρες) ήταν ο πετυχημένος στρατηγικός σχεδιασμός μιας ισχυρής βιοπολιτικής που ουσιαστικά πρόκειται για ’’βιοασφάλεια’’.
Και το ερώτημα τώρα είναι απλό: μπορούν οι δυτικές χώρες να ελέγξουν τα πλήθη τους; Μπορεί σε φιλελεύθερες οικονομίες να επιβληθεί πειθαρχία, περιορισμός, απομόνωση, αίσθημα ύψιστης ατομικής ευθύνης; Κακά τα ψέματα: το κινεζικό παράδειγμα δεν είναι εύκολα εφαρμόσιμο στις δικές μας ευρωπαϊκές κοινωνίες. Για αυτό και η Ιταλία χτυπήθηκε γρήγορα με εκθετικού ρυθμού αύξηση κρουσμάτων και θυμάτων.
Το Πεκίνο λοιπόν διαμόρφωσε ένα νέο μοντέλο υγειονομικής διαχείρισης με πυρήνα το crowd control και την αυστηρή επιτήρηση. Πρόκειται για την μεγαλύτερη επιχείρηση κοινωνικής συμμόρφωσης στην ιστορία της Κίνας. Αν τελικά δεν εξαπλωθεί περαιτέρω ο ιός τότε οι συνέπειες για την δεύτερη οικονομία του πλανήτη θα είναι ελεγχόμενες παρά την φυγή κάποιων εκατοντάδων ξένων (κυρίως αμερικανικών) εταιρειών από την βιομηχανική ζώνη της Γουχάν όπου σημειωτέον σταδιακά επαναλειτουργεί τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός τομέας. Αν συνεχιστεί αυτή η εξομάλυνση του φαινομένου τότε η κινεζική οικονομία θα μπει σε μια φάση ανάρρωσης την ώρα που τα χρηματιστήρια σε Ευρώπη και ΗΠΑ προεξοφλούν πτώση ζήτησης και επιβράδυνση ανάπτυξης ή/και ύφεση.
Είναι δε η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που η βιοασφάλεια στηρίζεται στον περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας. Η βιοπολιτική στρατηγική καθυποτάσσει τα οικονομικά ένστικτα και η παγκοσμιοποίηση λειτουργεί ως αιτία εξάπλωσης του πανικού. Κάποιοι φυσικά θα ξαναπροβάλλουν την επιτακτικότητα του εθνικού προστατευτισμού (πχ. Τραμπ) Κάποιοι άλλοι θα βρουν την ευκαιρία να τονώσουν περαιτέρω τα εθνικιστικά φρονήματα(’’Η Τουρκία είναι πιο ισχυρή από τον ιό....’’ είπε ο Ερντογάν) Σε κάθε περίπτωση ο κίνδυνος της πανδημίας για τις κοινωνίες είναι υπαρκτός και η εφαρμογή μιας συντονισμένης βιοπολιτικής ελέγχου και ασφάλειας είναι το στοίχημα το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν κυβερνήσεις και πολίτες.
