του N. Peter Kramer
Με μια θριαμβευτική νίκη, το προηγούμενο Σάββατο, ο Keir Starmer εξελέγη ως ο νέος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος. Το κόμμα όχι μόνο απέκλεισε τον Jeremy Corbyn, αλλά επίσης απέρριψε κατηγορηματικά την προτιμώμενη διαδόχου του, Rebecca Long Bailey. Είναι μια σπουδαία στιγμή για το πολιτικό γίγνεσθαι της Βρετανίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Corbyn, η Βρετανία υπέφερε από έλλειψη αξιόπιστης αντιπολίτευσης. Τώρα είναι πρόκληση για τον Starmer να επαναφέρει το Εργατικό Κόμμα στη θέση ενός ικανού κόμματος αντιπολίτευσης.
Αλλά ο νέος ηγέτης του κόμματος έχει αδυναμίες. Δεν είναι ιδιαίτερα χαρισματικός. Η σχέση του με το «Remain» θα απομακρύνει τους υποστηρικτές του «Brexit» στο κόμμα του, που ψήφισαν συντριπτικά υπέρ των Συντηρητικών του Boris Johnson, στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου. Κατά τον προεκλογικό του αγώνα για την ενότητα, ο Starmer υποσχέθηκε να συνδυάσει τα καλύτερα χαρακτηριστικά της κυβέρνησης Blair και της ηγεσίας του Corbyn. Αυτό δεν καθιστά πράγματι σαφές προς ποιά κατεύθυνση θα οδεύσει. Ο Starmer δεν είναι κεντρώος, προέρχεται από την μετριοπαθή Αριστερά. Έχει περισσότερα κοινά με τον Ed Miliband, παρά με τον Tony Blair.
Είναι αξιοσημείωτο ότι, ενώ ποτέ δεν αποδοκίμασε τις θεμελιώδεις πολιτικές του Corbyn, διαφοροποιήθηκε από τον προκάτοχό του, αφού ανακοίνωσε ότι το Εργατικό Κόμμα είναι ανοικτό να συνεργαστεί με την κυβέρνηση Tory προς όφελος του «εθνικού συμφέροντος». Ο Sir Keir Starmer υποστηρίζει μια πραγματική αντιπολίτευση, ακόμη και υπό τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες οι Βρετανοί καλούνται να ζήσουν, όπως και όλος ο κόσμος. Αλλά υποσχέθηκε να μην «προκαλέσει μικροπολιτικές επιθέσεις», ή «να ζητήσει το αδύνατο» για την κυβέρνηση. Ο τρόπος με τον οποίο ο Starmer επιτυγχάνει αυτήν την φαινομενική αντίφαση, σίγουρα θα αποδειχθεί ως η ουσιαστική δοκιμασία της ηγεσίας του.
