του Θόδωρου Βλασσόπουλου*
Με το τέλος της πανδημίας θα επιστρέψουμε και πάλι στην κανονικότητα δηλώνει η κυβέρνηση και όχι μόνο αυτή αλλά και επιστήμονες και δημοσιογράφοι και άλλοι. Από τα λεγόμενά τους φαίνεται να πιστεύουν ότι πριν από την πανδημία βιώναμε μια κανονική Δημοκρατία, κανονική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή.
Αλήθεια σε ποια χρονική περίοδο της ιστορικής μας πορείας να επιστρέψουμε για να συναντήσουμε την κανονικότητα; H απάντηση είναι σε καμία και όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο απλά κρύβουν την πραγματική κατάσταση της χώρας.
Η χώρα δεν γνώρισε κανονικότητα αφού πορεύεται με ελλιπή Δημοκρατία και ένα φαύλο πελατειακό σύστημα το οποίο «χάριν εαυτού πάντα πράττει» κατά τον Αριστοτέλη. Πάνω απ’ όλα το κομματικό και το ατομικό συμφέρον. Η κανονικότητα απαιτεί σωστή και όχι λειψή Δημοκρατία και ανυπαρξία πελατειακής κουλτούρας.
Η Δημοκρατία μας είναι ατελής γιατί δεν λειτουργεί με ανεξάρτητους τους τρεις πυλώνες της, τη νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία. Εδώ έχουμε νομοθετική και εκτελεστική λειτουργεία να αποτελούν ένα και το αυτό όργανο το οποίο με τη σειρά του επηρεάζει και τη δικαστική εξουσία.
Δεν είναι δημοκρατικό ούτε κανονικό ο εισηγητής νομοσχεδίου, Υπουργός ή άλλος αρμόδιος, να ψηφίζει ο ίδιος στη βουλή την πρότασή του και ο ίδιος να εφαρμόζει το σχετικό νόμο. Αυτή η μη κανονικότητα μπορεί να θεραπευτεί είτε με τη δημιουργία ξεχωριστού νομοθετικού Σώματος, είτε ο βουλευτής που γίνεται Υπουργός να χάνει τη βουλευτική του ιδιότητα. Είναι λοιπόν ανάγκη επιτακτική για άμεση αποκατάσταση της σωστής λειτουργίας της Δημοκρατίας.
Άμεσης προτεραιότητας ζήτημα αποτελεί η κατεδάφιση του πελατειακού κράτους που στην καρδιά του βρίσκεται ο σταυρός προτίμησης γιατί ο σταυρός: Λειτουργεί αντιδημοκρατικά αφού φροντίζει μόνο τους πελάτες του. Εμποδίζει την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού αφού οι παλαιότεροι έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Μετατρέπει τον πολίτη σε τυφλό οπαδό. Είναι μέσον συναλλαγής με τον ψηφοφόρο.
Επί πλέον στο σταυρό οφείλονται: διαπλοκή και διαφθορά, κακοδιαχείριση, μαζικοί και απρογραμμάτιστοι διορισμοί, έλλειψη αξιολόγησης και συγκεκριμένων ποιοτικών κριτηρίων επιλογής των υποψήφιων βουλευτών, γραφειοκρατία, αναξιοκρατία, αναποτελεσματικός κρατικός μηχανισμός, ακόμη και ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός των 300 βουλευτών για χώρα μικρή και χρεοκοπημένη, καθώς και τα πολυπληθή κυβερνητικά σχήματα. Ποιος λοιπόν μπορεί να νοσταλγεί επιστροφή σ’ αυτή την κατάσταση; Σ’ αυτή τη ΜΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ;
Τα πάρα πάνω δεν είναι τίποτε άλλο από τις γνωστές στρεβλώσεις και παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος, είναι οι αιτίες που χρεοκόπησαν τη χώρα. Όσο θα είναι εδώ κοντά μας δεν μπορούμε να μιλάμε για κανονικότητα, για ανάπτυξη και πρόοδο, για αλλαγή σελίδας και νέα ξεκινήματα, για συνθήκες πραγματικής Δημοκρατίας, για κράτος δικαίου, για ισονομία και ισοπολιτεία.
Είναι ώρα για υπερβατικές ρήξεις και ανατροπές σε όλα τα επίπεδα του πολιτικού συστήματος και της κρατικής λειτουργίας. Πολιτική βούληση χρειάζεται. Αυτή έλειπε πάντα και δυστυχώς λείπει και σήμερα.
Της συγκυρίας τα προβλήματα είναι πολλά και σύνθετα. Εθνικά, οικονομικά κοινωνικά,ηθικά και όχι μόνο. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί απαλλαγή απ’ όλα τα γενεσιουργά αίτια της κακοδαιμονίας μας, υπερβατική γενναιότητα και συναινέσεις για ένα οραματικό Σχέδιο Θεσμικής Ανασυγκρότησης και Εθνικής, Ψυχικής, Πνευματικής και Πολιτιστικής Ανάτασης. Ένα Σχέδιο με συγκεκριμένους στόχους και συγκεκριμένο οργανόγραμμα υλοποίησης. Μόνο έτσι αλλάζουν και γράφονται ιστορικές σελίδες.
*οικονομολόγος
