του N. Peter Kramer
Την περασμένη Δευτέρα ο Γάλλος πρόεδρος, Macron, ανακάλυψε ότι το να είσαι Ευρωπαίος ηγέτης είναι πολύ πιο «βολικό» από το να διοικείς μια χώρα. Η άτυπη συνάντηση με τη συνάδελφό του Καγκελάριο Angela Merkel στο Schloss Meseberg ήταν πραγματικά βοηθητική για αυτόν μετά τη συντριπτική ήττα που υπέστη την προηγούμενη, πολύ δύσκολη για αυτόν, ημέρα.
Το κόμμα του Macron, La Republique En Marche, απέτυχε να πρωταγωνιστήσει στις τοπικές εκλογές. Οι Γάλλοι Πράσινοι (les Ecologistes) ήταν οι μεγάλοι νικητές, κατέχοντας 4 από τις 10 μεγαλύτερες πόλεις της χώρας (Marseille, Lyon, Strasbourg και Bordeaux). Οι Σοσιαλιστές είχαν με το μέρος τους την πρωτεύουσα, αλλά και τη Lille, τη μεγάλη μητρόπολη στα βόρεια. Το κόμμα του Sarkozy, Les Republicains, διατήρησε την υποστήριξη της Toulouse, της μεγάλης μητρόπολης του νότου, ενώ κατείχε και έναν μεγάλο αριθμό μεγαλύτερων και μικρότερων πόλεων, συμπεριλαμβανομένων μερικών ακόμη από τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις.
Η χαμηλή συμμετοχή πλήττει τις γαλλικές εκλογές εδώ και χρόνια, αλλά το χαμηλό ρεκόρ της προηγούμενης Κυριακής ήταν χαρακτηριστικό της δημοκρατικής κρίσης της Γαλλίας. Ένας από τους λόγους μπορεί να είναι η χαμηλή αποδοχή του Macron από την κοινή γνώμη. Υπάρχει μια κοινή δυσαρέσκεια προς τον Πρόεδρο, ο οποίος έχασε (αν είχε και ποτέ) την επαφή με τους πολίτες του. Οι διαμαρτυρίες των «Gilets Jaunes» (Yellow Jackets) που ακολούθησαν παρατεταμένες απεργίες κατά των κυβερνητικών μεταρρυθμιστικών σχεδίων, είναι απόδειξη της έντονης δυσαρέσκειας της χώρας.
Η μεγαλύτερη νίκη του Macron την Κυριακή είναι επίσης ένα από τους μεγαλύτερους μπελάδες του. Ο πρωθυπουργός του, Edouard Philippe, επανεκλέχθηκε ως δήμαρχος της πόλης Havre, κερδίζοντας περίπου το 59% των ψήφων. Απολαμβάνει επίσης υψηλότερα ποσοστά εθνικής αποδοχής από τον ίδιο τον Πρόεδρο. Η εμπιστοσύνη των ανθρώπων προς τον Philippe περιπλέκει τους υπολογισμούς του Macron σχετικά με την αντικατάσταση του πρωθυπουργού του ως μέρος του ανασχηματισμού της κυβέρνησης, ώστε να γίνει «πιο πράσινη». Ή θα παραιτηθεί από μόνος του ο Philippe; Αποφεύγοντας τα τελευταία δύο έτη της ανεπιτυχούς προεδρίας του Macron, θα μπορούσε να ενισχύσει τη δυναμική του, στοχεύοντας το 2022 στην Προεδρία.
