του Γρηγόρη Καλφέλη*
Κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου που αφορούσε τις διαδηλώσεις ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε, ότι η φιλοσοφία του εν λόγω νομοσχεδίου «θυμίζει τη χούντα» και τα πέτρινα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτος της Δεξιάς (με τις αποκρουστικές παρακολουθήσεις των αριστερών από μυστικές υπηρεσίες κ.λπ).
Ωστόσο, με την τοποθέτηση αυτή τίθεται ένα τεράστιο πρόβλημα. Δηλαδή, με κάποια κριτήρια άραγε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ορίζει κάτι ως «χουντικό» ή ως «δεξιό»; Και γιατί οι «μυστικές παρακολουθήσεις» οι οποίες είχαν λάβει χώρα επί της πρωθυπουργίας του ήταν δήθεν αριστερές (και δικονομικά νομιμοποιημένες);
Ας θυμίσουμε λοιπόν στον Αλέξη Τσίπρα, ότι επί της πρωθυπουργίας του (το 2018) παρακολουθούνταν εντελώς παράτυπα από μυστικούς αστυνομικούς ο Παναγιώτης Λαφαζάνης!
Και ήταν παράνομη η ανωτέρω παρακολούθηση, γιατί η Δικονομία μας επιτρέπει την «καταγραφή της δραστηριότητας ενός ατόμου με συσκευές ήχου και εικόνας» μόνο για πολύ σοβαρές αξιόποινες πράξεις (254 του ΚΠΔ)!
Δηλαδή μόνο για τα αδικήματα του οργανωμένου εγκλήματος, της τρομοκρατίας κ.λπ. Και μόνο, εφόσον υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ενοχής ότι έχουν τελεστεί τα παραπάνω απεχθή εγκλήματα και δεν υπάρχει η δυνατότητα να αποδειχθεί η διάπραξή τους με άλλα αποδεικτικά μέσα!
Όμως οι μυστικοί αστυνομικοί στην παραπάνω υπόθεση που αφορούσε τον «πρώην σύντροφο» του Αλέξη Τσίπρα διεξήγαγαν την έρευνά τους για κάποιο πολύ ελαφρότερα αδικήματα (διατάραξη κοινής ειρήνης, απειλή κ.λπ.)!
Επομένως ήταν αποκρουστικά παράτυπη η παρακολούθηση της ζωής ή των ακτιβιστών δραστηριοτήτων του Παναγιώτη Λαφαζάνη!
Επιπλέον, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε στον Αλέξη Τσίπρα, ότι το 2019 16 Έλληνες πολίτες είχαν συλληφθεί και κρατηθεί εντελώς παράνομα επί 2,5 ώρες στο αστυνομικό τμήμα Γιαννιτσών, όχι γιατί είχαν διαπράξει κάποιο έγκλημα, αλλά για να μην εκφράσουν την αντίθετη άποψή τους για τη Συμφωνία των Πρεσπών (ενόψει της ομιλίας του τότε υπουργού Φώτη Κουβέλη)!
Και αυτή η αντιδημοκρατική μεθοδολογία λέγεται «προληπτικές συλλήψεις αντιφρονούντων» (και δεν είναι τότε «αριστερή», αλλά ούτε και δικονομικά αποδεκτή).
Επίσης, αναρωτιέται κανείς το εξής πράγμα:
Πόσο «αριστερό» είναι άραγε ο επιχειρηματίας Καλογρίτσας, αν αληθεύουν αυτά που λέει, να παίρνει- με τη μεσολάβηση του πρώην υπουργού Ν. Παππά- 3.000.000 ευρώ από έναν ξένο επιχειρηματικό όμιλο (για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες);
Ώστε να φτιάξει ένα κανάλι «αρεστό» στην τότε κυβέρνηση;
Εδώ πλέον δίνεται η εντύπωση, ότι «τμήματα της προηγούμενης κυβέρνησης» είχαν συγχωνευθεί απευθείας με ξένους επιχειρηματικούς κολοσσούς, κάτι που η αμερικανίδα καθηγήτρια Wendy Brown ορίζει ως τη χειρότερη έκφανση ενός χυδαίου και ανεξέλεγκτου καπιταλισμού.
Τέλος, πόσο «προοδευτικό» είναι άραγε ένας διορισμένος από μια αριστερή κυβέρνηση αρχηγός του πυροσβεστικού σώματος να προσπαθεί να συγκαλύψει τη φοβερή τραγωδία στο Μάτι με τους 102 νεκρούς (αν αληθεύουν αυτά που αποκάλυψε η εφημερίδα «Καθημερινή»);
Το συμπέρασμα; Ο Γκάντι έλεγε, ότι για να αλλάξει κανείς τον κόσμο είναι αναγκαίο «πρώτα να αλλάξει τον εαυτό του». Ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν είχαν δώσει ποτέ την εικόνα μιας «ηθικής συλλογικότητας». Έκαναν ό,τι χειρότερο μπορούσαν να κάνουν και έτσι σήμερα η κριτική τους έχει ελάχιστη επίδραση!
*καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ
