του Αλέκου Παπαδόπουλου*
Ας δούμε λίγο διαφορετικά την τριπλή κρίση Τουρκία- Πανδημία- Οικονομία που πλήττει την Ελλάδα. Η χώρα μας, ύστερα από τρεις δεκαετίες δάνειας ρυπαρής κατανάλωσης, χρεωκόπησε το 2010. Στην δεκαετία που ακολούθησε επιβλήθηκε ένας ιδιότυπος, λόγω ευρώ διεθνής έλεγχος των οικονομικών του κράτους. Δεν λειτουργήσαμε όμως ως ψύχραιμη και ώριμη κοινωνία. Άλλες χώρες που τέθηκαν και αυτές σε προγράμματα διάσωσης, όπως η Πορτογαλία, η Ιρλανδία κ.λπ. δεν αποδιαρθρώθηκαν, όπως η δική μας.
Δεν αποθεσμοποιήθηκαν. Δεν επέτρεψαν να θεριέψει ο λαϊκισμός και να επικρατήσει. Δεν κακοποιήθηκε η ποιότητα της πολιτικής ζωής τους στον βαθμό που συνέβη εδώ. Δεν φτώχυναν τα συστήματα πολιτισμικών αξιών. Δεν αποστεώθηκε η πνευματική ζωή και δεν εξαφανίστηκαν οι πρωτοπόρες δυνάμεις της κοινωνίας όπως συνέβη σε μας. Δεν ενέσκηψαν δημαγωγοί, καιροσκόποι και λαγομάγειροι, κυνηγοί εικόνων και εντυπώσεων, όπως συνέβη στη χώρα μας. Ναι όλα αυτά και άλλα πολλά δυστυχώς συνέβησαν στην πατρίδα μας. Το τέλος του 10ετούς αποκλεισμού μας από τις διεθνείς αγορές μας βρήκε με επιφανειακά καλή κλινική εικόνα αλλά και με ένα τρομακτικό δημόσιο χρέος της τάξεως περίπου 200% του ΑΕΠ, μια αποξηραμένη παραγωγική βάση, μια αποεπενδυμένη οικονομία με μηδαμινή επενδυτική ελκυστικότητα, με υψηλή ανεργία και αβέβαιες δημοσιονομικές προοπτικές. Και το χειρότερο όλων μια απονευρωμένη κοινωνία, αδύναμη να κατανοήσει και να αντιδράσει με αυτογνωσία. Η κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κατάστασης επιβαρύνεται περίπλοκα από την ελληνοτουρκική κρίση, την πανδημία και λόγω αυτής θα επιδεινωθεί στον μέγιστο βαθμό η οικονομία.
Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα γιατί θεωρώ ότι η κυβέρνηση πρέπει να ακολουθήσει τις εξής κατευθυντήριες πολιτικές: 1) Η αύξηση της διπλωματικής ισχύος της χώρας προϋποθέτει την ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος, για την αποτροπή πολέμου. Είναι δόγμα ότι σοβαρή διπλωματία δεν μπορεί να ασκηθεί εάν δεν διασφαλιστεί στρατιωτική ικανότητα. Ιστορικά είναι γνωστό ότι οι Τούρκοι ήταν πάντα και είναι και τώρα «πτωματοφάγοι», αφού η τακτική τους είναι να επιτίθενται σε αδύναμα και προβληματικά κράτη. 2) Να μην διστάσει να λάβει αυστηρά μέτρα για τον έλεγχο της πανδημίας αν τα μέχρι σήμερα δεν αποδώσουν το επόμενο δεκαπενθήμερο. Πρέπει να συντομευθεί η νόθα περίοδος της πανδημίας και οικονομικής απονεύρωσης. Σε αντίθετη περίπτωση θα έχουμε και νεκρούς από την πανδημία και φτωχούς από την οικονομία. 3) Η χώρα έχει ανάγκη πλέον από πολιτικές ενδογενούς ανάπτυξης αν θέλουμε να στεριώσουμε μια βιώσιμη οικονομία. Οι παλαιού τύπου επενδύσεις που ονειρευόμαστε ούτε θα έρθουν ούτε, αν θα έρθουν, θα ευδοκιμήσουν.
*πρώην υπουργός
