Το να αναφέρεται κανείς ως σπουδαίος Ευρωπαίος δίπλα στα ονόματα μεγάλων του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, όπως ο Πωλ-Ανρί Σπάακ, ο Ανρί Σιμονέ, ο Σαρλ Μισέλ κ.α. δεν είναι μικρός τίτλος τιμής. Ιδιαίτερα δε όταν πρόκειται για την ειδική έκδοση του Ελεύθερου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών (ULB), που είναι αφιερωμένη στους 50 πιο διάσημους Ευρωπαίους αποφοίτους του.
Η Πηνελόπη Παπανδροπούλου, γράφει το σχετικό κείμενο, γεννήθηκε στις Βρυξέλες από Βελγο-σλοβένα μητέρα και Έλληνα πατέρα, αλλά ενηλικιώθηκε στην Αθήνα φοιτώντας στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Εκεί μυήθηκε για πρώτη φορά στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι με τη βοήθεια ενός καθηγητή της και του πατέρα της, οικονομολόγου-δημοσιογράφου. Από τα συχνά ταξείδια του τελευταίου στο Στρασβούργο γνώρισε την αλσατική πρωτεύουσα, έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρώπης. «Αυτή η γνωριμία με έκανε να ενδιαφερθώ για τα ευρωπαϊκά πράγματα, πλην όμως στο ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών συνειδητοποίησα την αξία της ελεύθερης σκέψης…», τονίζει.
Όντως για την Πηνελόπη Παπανδροπούλου, η ελευθερία και το κριτικό πνεύμα είναι δύο στοιχεία – κλειδιά, τόσο στην καριέρα της στον ιδιωτικό τομέα όσο και την τελευταία δεκαετία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Στην πορεία της στον επαγγελματικό στίβο, η Πηνελόπη συνεργάστηκε με διάσημους καθηγητές στους τομείς της μακροοικονομίας και του ανταγωνισμού, πήρε μέρος στη συγγραφή ενός σημαντικού βιβλίου για τον ανταγωνισμό στον κλάδο των φαρμάκων.και υπήρξε πρόεδρος της Ενωσης Οικονομικών του Ανταγωνισμού{ΑCE}.
Επίσης στη διάρκεια της συνεργασίας της με την Επιτροπή αξιολογήθηκαν πολύ θετικά προτάσεις και αναλύσεις περιπτώσεων, με τεράστια απήχηση, όπως αυτές της Google / Double Click, Oracle / Sun Microsystems. κ.α.
Οι χειρισμοί της την οδήγησαν στο επιτελείο του Ισπανού Επιτρόπου Χοακίμ Αλμούνια το 2013 και σήμερα σε αυτό της Εκτελεστικής Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργκρίτ Βεστάγκερ. Επιφορτισμένη με τον ζωτικό τομέα των κρατικών βοηθειών, η Πηνελόπη Παπανδροπούλου διατηρεί χαμηλό προφίλ, θεωρεί αναγκαία την πρόοδο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και λέει ότι θέλει «να εμφυσήσει στα δύο της αγόρια την αγάπη της μελέτης και του Ελεύθερου Πανεπιστημίου των Βρυξελλών.
