του Νίκου Ερρίκου Ιωάννου
Με σταθερό χέρι και ψυχρή αποφασιστικότητα αφήρεσε τη ζωή (εδολοφόνησε) ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ανθρώπους, με τους οποίους δεν είχε καμία προσωπική επικοινωνία ή διαμάχη, δεν τους προειδοποίησε και δεν τους έδωσε κανένα περιθώριο αμύνης ή ανταποδόσεως του κτυπήματος. Κάποτε εγένοντο μονομαχίες μέχρι θανάτου για λόγους τιμής, με πανομοιότυπο οπλισμό ιδίας ισχύος και παρουσία μαρτύρων...
Τα θύματα, δυστυχώς έχουν ξεχαστεί. Το λέω με συντριβή, γιατί, παρά το ό,τι έζησα εκείνες τις μέρες έπρεπε να καταφύγω σε πηγές για να θυμηθώ τα ονόματά τους. Τα αναφέρω σαν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη τους: Νίκος Μομφεράτος, Παναγιώτης Ρουσσέτης, Δημήτριος Αγγελόπουλος, Αλέξανδρος Αθανασιάδης-Μποδοσάκης, Ουϊλιαμ Νορντίν, Παύλος Μπακογιάννης, Ρόναλντ Στιούαρτ, Τσετίν Γιοργκού, Θάνος Αξαρλιάν, Μιχάλης Βρανόπουλος, Ομάρ Σιπαχίογλου, Κώστας Περατικός, Στήβεν Σόντερς.
Όπως ομολόγησα ήδη ανέτρεξα στο διαδίκτυο για πληροφορίες σχετικά με τα θύματα.
Η πληροφόρηση για κάποιους είναι από πενιχρή μέχρι ανύπαρκτη. Γι’ αυτό αναφέρω συγκεντρωτικά ότι η ηλικία τους εκυμαίνετο από 20 μέχρι 79 ετών και άφησαν ορφανά τουλάχιστον εννέα παιδιά....
Το γεγονός ότι κάποιοι ήταν οικονομικά ευκατάστατοι ουδόλως μετριάζει το μέγεθος των προβλημάτων από την απώλεια του πατέρα και δη σε τρυφερή παιδική ηλικία.
Είναι απορίας άξιον πως, όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι ευαίσθητοι δικαιωματιστές των καταδικασμένων μετά από δίκη, δεν φαίνεται να συγκινούνται από τον θάνατο, το δράμα και τα προβλήματα που συσσωρεύονται σε γονείς, συζύγους, παιδιά των θυμάτων καθώς και τα ψυχολογικά τραύματα που σημάδεψαν ανεξίτηλα τις ψυχές τους.
Ο δολοφόνος όμως έχει αποκτήσει οπαδούς και είναι περίεργο που δεν έχουν ακόμα καταφέρει να του εξασφαλίσουν ένα σαρανταπεντάρι για να συνεχίσει την αποστολή εξολόθρευσης όποιου διαφωνεί μαζί τους. Αυτοί οι ίδιοι στο πλαίσιο της δυναμικής υποστήριξής του, παρολίγο να προσθέσουν κι άλλο αθώο θύμα με τη μέθοδο του λιντσαρίσματος.
Και ενώ τάσσονται ανεπιφύλακτα υπέρ των αιματηρών πεπραγμένων του, αντιτίθενται στην τελευταία επιλογή του να σκοτώσει αυτός τούτος κάποιον αντί με όπλο .....με πείνα!
Και διαδηλώνουν.
Το μέγα ερώτημα είναι, αν το κάνουν υπέρ του επομένου θύματος ή του ινδάλματός τους που μονοπωλεί το δικαίωμα στη ζωή εαυτού και αλλήλων.
Η ιδιότης του ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ διατηρείται ακεραία. Στην προηγούμενη φάση στόχος του ΔΟΛΟΥ ήταν τα ανύποπτα θύματα, τώρα είναι οι Δικαστές, ο Νόμος και ο Λαός στο σύνολό του προκειμένου να αλλοιωθεί η ουσία της κρίσεως και της ποινής που του έχει επιβληθεί
Για τους «οπαδούς» τα σχόλια περιττεύουν...
