του Γρηγόρη Καλφέλη*
Οι ιδιοκτήτες εστιατορίων και άλλοι καταστηματάρχες αντιδρούν έντονα απέναντι στη διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης να νομοθετήσει από 15 Ιουλίου το κατά την άποψη μου αυτονόητο και αναγκαίο μέτρο για τη διαφύλαξη του εννόμου αγαθού της δημόσια υγείας. Ποιο είναι αυτό το μέτρο; Να μην μπορεί ένας πολίτης, χωρίς επίδειξη πιστοποιητικού πλήρους εμβολιασμού (:2 δόσεις), να μπαίνει στα καταστήματα εστίασης. Και προσθέτω εγώ και στα θέατρα ή σε οποιασδήποτε άλλες υπαρξιακές δραστηριότητες, όπου μαζεύεται πολύς κόσμος και διευκολύνεται πολύ επικίνδυνα η διάδοση του μολυσματικού ιού με τη «μετάλλαξη Δέλτα».
Μάλιστα, η Πρόεδρος του δικτύου «Επαγγελματιών Εστίασης» εκφράζει και την άποψη, ότι ένα τέτοιο μέτρο θα είναι «αντισυνταγματικό». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι απαραίτητο να δηλώσω ευθέως και απερίφραστα , ότι κατά τη γνώμη μου όλες αυτές οι απόψεις οι οποίες αμφισβητούν τη νομιμότητα και τη συνταγματικότητα του ανωτέρω μέτρου είναι και εσφαλμένες και αποπροσανατολιστικές.
Και καταρχήν πολλοί δεν γνωρίζουν, ότι υπάρχει πλέον μια πρόσφατη και σημαντική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η οποία κρίνει, ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός (compulsory vaccination) κάτω από ορισμένες περιστάσεις είναι ένα απαραίτητο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία. Τι ακριβώς είχε συμβεί σε αυτή την υπόθεση (Vavricka and Others v. the Czech Republic);
Κάποιοι Τσέχοι γονείς είχαν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, επειδή ακριβώς τα παιδιά τους δεν είχαν γίνει δεκτά από ένα Νηπιαγωγείο. Και γιατί δεν είχαν γίνει δεκτά; Γιατί οι γονείς τους δεν τους είχαν κάνει τα (επιβληθέντα από την Τσέχικη κυβέρνηση) «υποχρεωτικά εμβόλια» κατά της πολιομυελίτιδας, της ηπατίτιδας Β κλπ. Τι επικαλούνταν οι ανωτέρω Τσέχοι πολίτες; Ότι με τον «αποκλεισμό» των παιδιών τους από το επίμαχο Νηπιαγωγείο -εξαιτίας του μη εμβολιασμού – είχε παραβιαστεί η «ιδιωτική τους ζωή» (και κατά συνέπεια και όλες οι αυτόνομες επιλογές των ατόμων οι οποίες εντάσσονται μέσα στο πλαίσιο αυτό). Τι δέχθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κάνοντας χρήση των αρχών της «αναλογικότητας και της αναγκαιότητας»; Ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ήταν μια κοινωνικά αναγκαία απάντηση της Τσέχικης κυβέρνησης , ώστε να προστατευθούν όλα τα μικρά παιδιά από τη διάδοση κάποιων μολυσματικών ασθενειών.
Επομένως οι δικαστές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στάθμισαν την αξία των εννόμων αγαθών μιας δημοκρατικής κοινωνίας και έκριναν ότι η προστασία της δημόσιας υγείας έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την προστασία της «ιδιωτικής ζωής». Κατά συνέπεια η παραπάνω απόφαση μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ως νομιμοποιητική βάση για τη λήψη του επίμαχου μέτρου.
Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Όσοι δεν θέλουν να κάνουν εμβόλιο εναντίον της Covid19, γιατί πιστεύουν ότι από πίσω κρύβεται ο Σατανάς ή γιατί πιστεύουν ότι από πίσω «κρύβεται» ο Μπιλ Γκέιτς και οι μεγάλες καπιταλιστικές φαρμακευτικές εταιρίες, ας μη το κάνουν. Δεν είναι δυνατό όμως να παρασύρουν στην καταστροφή και όλους τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες οι οποίοι έκαναν ήδη και τη 2η δόση του εμβολίου, ώστε να πηγαίνουν άνευ κινδύνου να τρώνε σε ένα εστιατόριο ή να πηγαίνουν σε ένα θέατρο. Μάλιστα, η Ιταλική κυβέρνηση επέβαλε πρόσφατα τον υποχρεωτικό εμβολιασμό σε όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό ( «Nytimes, 31/3/2021»).
Το συμπέρασμα; Οι καταστηματάρχες εστιατορίων και πολλοί άλλοι είναι απαραίτητο κατά τη γνώμη μου να ζητούν πιστοποιητικό εμβολιασμού από τους πολίτες κατά την είσοδο στον (κλειστό) χώρο τους. Αν υπάρχουν αντιδράσεις θα καλείται η Αστυνομία ή η Εισαγγελική Αρχή. Βεβαίως θα ήταν καλύτερο να πεισθούν όλοι -με ηθική διαπαιδαγώγηση- να εμβολιαστούν. Ωστόσο δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων, ούτε όλοι σκέφτονται ορθολογικά. Και θα ήταν τραγικό λάθος η κυβέρνηση να μη νομοθετήσει ένα τέτοιο μέτρο υποκύπτοντας στις παρανοϊκές φωνές των «συνωμοσιολόγων».
*Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ
