του Ηλία Καραβόλια
Κάθε κοινωνία έχει την τηλεόραση που της αξίζει. Σχεδόν καθημερινά το γαλλικό ειδησεογραφικό κανάλι LCI έχει βραδυνή εκπομπή με συζητήσεις μεταξύ ειδικών επιστημόνων (σημ.: όχι «ειδικών» της τηλεόρασης) σχετικά με τους εμβολιασμούς στην Γαλλία. Συζητάνε για την υποχρεωτικότητα ή μη και σε ποιούς κλάδους, συζητούν τα νομικά δεδομένα γύρω από το θέμα ενώ συνεχώς στην οθόνη «παίζει» σκοπίμως ο αριθμός των εμβολιασμένων, των κρουσμάτων, των θανάτων και οι συσχετίσεις αυτών.
Οι πολίτες ακούν καταρτισμένους ανθρώπους των επιστημών (ιατρική, νομική, κοινωνιολογία) να τεκμηριώνουν απόψεις και χωρίς φανατισμό προσπαθούν να εξηγήσουν τα υπέρ και τα κατά της συνθήκης των εμβολιασμών (σημ.: Οποιαδήποτε σύγκριση με την ελληνική ειδησεογραφική πραγματικότητα προφανώς απαγορεύεται
από την κοινή λογική).
Για να μην διχαστεί μια κοινωνία μεταξύ του κλασικού διλήμματος περί υποχρέωσης και δικαιωμάτων πρέπει η «πολιτική» πειθώ να μην μετατρέπεται σε κυνική βιοπολιτική. Ο σκεπτόμενος πολίτης θέλει να ακούσει σοβαρά επιχειρήματα, δηλαδή να δει σοβαρά μηνύματα στα ΜΜΕ.
Δεν εκπέμπει πολιτισμό η ελληνική τηλεόραση και αυτό σημαίνει ότι δεν εκπέμπεται δημοκρατία. Ένας άγονος δικαιωματισμός διαμορφώνεται και δεν μπορεί να διαβάσει το συλλογικό ασυνείδητο με την έκτακτη συνθήκη (που εύκολα μετασχηματίζεται σε καθεστώς εξαίρεσης).
Η κατάσταση τελικά μετακυλίεται στα social media όπου φυσικά υπερχειλίζει η ημιμάθεια και περισσεύουν οι νευρώσεις...
