της Γεωργίας Ευαγγελίας Καραγιάννη
Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη Σύνοδο της G7, υπό την εκπροσώπηση των προέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την παράταση της παραμονής των στρατευμάτων του αμερικανικού στρατού στο αεροδρόμιο της Καμπούλ και μετά το πέρας της προθεσμίας της 31ης Αυγούστου. Από την άλλη, ο Biden λίγες ημέρες μετά κάνει λόγο για ενδεχόμενη παράταση της παραμονής των στρατευμάτων του στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας σε περίπτωση που οι Ταλιμπάν δεν διευκολύνουν τις διαδικασίες εκκένωσης, ενώ οι ίδιοι επιμένουν στην απομάκρυνση των ξένων δυνάμεων έως την καταληκτική ημερομηνία. Και ενώ ο χρόνος πιέζει, η Ευρώπη καθώς «κάθεται στον πάγκο» παρακολουθώντας το διπλωματικό «παιχνίδι» των διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ταλιμπάν για την παράταση ή μη της προθεσμίας, επιρρίπτει τις ευθύνες της στους φίλους Αμερικάνους για τις εξελίξεις.
Αυτό που είναι εμφανές και όπως, επιτέλους, και η διοίκηση της Ε.Ε. έχει πλέον, για τα καλά, αντιληφθεί είναι ότι πρέπει να αυτονομηθεί στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, να ισχυροποιηθεί διπλωματικά και στρατιωτικά, να αποκτήσει δηλαδή αυτό που ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron χαρακτηριστικά αποκαλεί ως «στρατηγική αυτονομία». Άλλωστε, το αφγανικό δράμα δεν αποτελεί την τελευταία κρίση στην οποία καλείται να δοκιμαστεί η διεθνής κοινότητα και -διαβάζοντας τις σκέψεις των ευρωπαίων ηγετών- εφόσον οι ΗΠΑ δεν αποτελούν, πλέον, ασπίδα προστασίας για τους συμμάχους τους (με δεδομένο ότι και ο ίδιος ο Biden δήλωσε ότι δεν θα συνεχίσουν να πολεμούν για χάρη τους), θα πρέπει να στραφούν στις δικές τους δυνάμεις.
Ταυτόχρονα, η Ε.Ε. βλέπει και ένα ακόμη πρόβλημα να έρχεται και αυτό αφορά τον ερχομό ενός νέου προσφυγικού κύματος από το Αφγανιστάν. Παρά τις έντονες ανησυχίες ορισμένων κρατών - μελών, η Ε.Ε. εμφανίζεται για ακόμη μια φορά διχασμένη, αυτή τη φορά απέναντι στο θέμα της διαχείρισης των νέων προσφυγικών ροών. Από την μια έχουμε την Ουγγαρία που αρνείται να «πληρώσει» το τίμημα εξαιτίας των Αμερικανικών αποφάσεων και ενεργειών, ενώ από την άλλη η Ιταλία - έχοντας και την προεδρία της G20 για το έτος - εμφανίζεται πιο διαλλακτική, τονίζοντας ότι πρέπει να σταθεί η Ένωση ως αρωγός στα πλαίσια μιας τέτοιας μεγάλης ανθρωπιστικής κρίσης.
Και η Γερμανία; Κρίνει αδικαιολόγητες τις ανησυχίες περί νέου κύματος προσφύγων, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να παράσχει η Ε.Ε. τη βοήθεια προς τις χώρες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα για την υποδοχή των Αφγανών προσφύγων. Άλλωστε, η Γερμανία έχει να ασχοληθεί με ένα φλέγον εσωτερικό ζήτημα (που κακά τα ψέματα απασχολεί και την Ευρώπη), αυτό των επερχόμενων εκλογών. Η καγκελάριος Angela Merkel είναι ήδη αρκετά απασχολημένη με άλλα θέματα που θέλει να διευθετήσει προτού αποχωρήσει από τη καγκελαρία, όπως ο αγωγός Nord Stream 2.
Έτσι, η Ελλάδα αναλαμβάνει από μόνη της πρωτοβουλίες, όπως των πρόσφατων συνομιλιών του πρωθυπουργού της Ελλάδας Μητσοτάκη με τον Τούρκο ομόλογό του, Erdogan – που κατέληξαν σε συμφωνία για συνεργασία απέναντι στο προσφυγικό (Αμήν!). Ταυτόχρονα, κατατέθηκε στη Βουλή των Ελλήνων Νομοσχέδιο για την αυστηροποίηση των απελάσεων και την επιστροφή των πολιτών από τρίτες χώρες. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Νότης Μηταράκης, διαβεβαιώνει ότι «δεν μπορούμε και δεν θα γίνουμε πύλη εισόδου στην Ευρώπη για πρόσφυγες και μετανάστες που θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να έρθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Σε έναν παράλληλο κόσμο, οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν τρέχουν… Το αφγανικό δράμα συνεχίζεται, ενώ στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας σημειώθηκε βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο της Καμπούλ με νεκρούς ενήλικες και παιδιά, και πολλούς τραυματίες. Το deadline της 31ης Αυγούστου πλησιάζει… Έχει να μας μάθει πολλά ακόμα το Αφγανικό!
