του Ηλία Καραβόλια
Είχαμε γράψει προ μηνός για τον ύπουλο πληθωρισμό που ερχότανε (αυξήσεις σε αγαθά). Μόνο που τώρα -με αφορμή τα έγκαιρα αντισταθμιστικά μέτρα - προαναγγέλθηκε και η προσωρινότητα του φαινομένου του από επίσημα κυβερνητικά χείλη. Δηλαδή ως καλοί οπαδοί των ελεύθερων αγορών ξέρουμε ότι θα ξαναπέσουν οι τιμές και ότι όλο αυτό είναι συγκυριακό διεθνές φαινόμενο. Αφθονούν δε και οι αναλύσεις στα έγκυρα sites για την πηγή των δεινών και τις επερχόμενες τάσεις των τιμών. Μάλιστα. Τόση σιγουριά...
Φοβόμαστε την Ιστορία: οι τιμές αυξάνονται επειδή συμβαίνει ότι συμβαίνει εδώ και αιώνες με το πετρέλαιο, τα εμπορεύματα και τις πρώτες ύλες σε περιόδους αναιμικής ζήτησης ή σε έκτακτες περιστάσεις. Το ενδοκαπιταλιστικό παίγνιο αναδιάρθρωσης ισχύος μεγάλων ομίλων περνάει μέσα από τα χρηματιστήρια και τα προθεσμιακά στοιχήματα για να καταλήξει στην τσέπη μας: αύξηση του καφέ, του ψωμιού και της βενζίνης.
Μην απορείτε όμως για την σιγουριά κάποιων ότι όλο αυτό είναι παροδικό φαινόμενο. Πηγάζει από την σιγουριά της δογματικής αντίληψης ότι οι αγορές διορθώνουν τις τιμές. Τι συμβαίνει όμως όταν δεν είναι οι αγορές που αυξάνουν τις τιμές αλλά μια ολιγαρχία παιχτών; Μην ψάχνετε και εδώ απαντήσεις: με την έννοια αγορές συμπεριλαμβάνουμε κάθε διεθνές καρτέλ σε κάθε κλάδο εμπορευμάτων και αξιών. Μάθαμε να λέμε αγορές τους ισχυρούς παίχτες των χρηματιστηρίων που ποτέ δεν θα τους μάθουμε ακριβώς ποιοί είναι και ποτέ δεν θα φανερώσουν γιατί προκαλούν τεχνητή ζήτηση ή προσφορά. Ποτέ δεν θα αποκαλύψουν δηλαδή προτιμήσεις λόγω της ασύμμετρης πληροφόρησης.
It’s the economy, stupid που θα έλεγε κάποιος. Στην κυριολεξία : It’ s the capitalism, stupid...
