του Γιώργου Σεφερτζή*
Δεν διαβάζουν εφημερίδες, δεν βλέπουν τηλεόραση, δεν πολυπαρακολουθούν τις δημόσιες συζητήσεις, δεν απαντούν στις δημοσκοπήσεις με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε αλγοριθμική σπαζοκεφαλιά η στάθμιση των εκλογικών προθέσεών τους.
Πρόκειται για τους πολίτες νέας γενιάς που προστίθενται κάθε χρόνο στους εκλογικούς καταλόγους σχηματίζοντας ένα νέο, διακριτό και επιδραστικό σώμα που, μαζί με τους σημερινούς τριανταπεντάρηδες, αλλάζει το ιδεολογικό και πολιτισμικό περιβάλλον της Μεταπολίτευσης δημιουργώντας ηλικιακό χάσμα μεταξύ των ψηφοφόρων και έναν γρίφο για τις πολιτικές ηγεσίες.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε στα εγκαίνια της ΔΕΘ μια πρώτη προσπάθεια να τον λύσει τοποθετούμενος ως προνομιακός συνομιλητής της νέας γενιάς και ξέροντας προφανώς ότι προς το παρόν είναι αυτή που αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο στην εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος.
Είναι σίγουρο ότι αυτό το Σαββατοκύριακο ο Αλέξης Τσίπρας θα καταβάλει την αντίστοιχη προσπάθεια ξέροντας ότι μεταξύ των νεότερων πολιτών η αξιωματική αντιπολίτευση διατηρεί ένα προβάδισμα που θερμαίνει τις ελπίδες της για ανάκαμψη.
Είναι λογικό να επενδύει σε μια γενιά στην οποία ανήκουν τα παιδιά των αλλεπάλληλων και πολλαπλών κρίσεων που τα τελευταία είκοσι χρόνια έκαναν τον κόσμο πιο πολύπλοκο, λιγότερο φιλικό, ταχύτερα μεταβαλλόμενο και κατά πολύ πιο αβέβαιο για τους νέους.
Η οικονομική κρίση ματαίωσε τις προσδοκίες τους για μια ζωή καλύτερη από εκείνη των γονιών τους. Η υγειονομική τα απείλησε με στέρηση ελευθεριών και απολαύσεων. Η κοινωνική βάθυνε τις ανισότητες βάζοντας υψηλότερους ταξικούς φραγμούς στις επιθυμίες τους. Η κλιματική τους έκανε να νιώσουν θύματα της υπερανάπτυξης που επιτεύχθηκε εις βάρος του μέλλοντός τους. Η ηθική κλόνισε την όποια εμπιστοσύνη τους είχε απομείνει στο «σύστημα» εντείνοντας την καχυποψία τους και τις αντιθέσεις με τους εκπροσώπους του.
Πλην όμως αν τη νέα γενιά ουδέποτε ενέπνευσαν ιδιαίτερα οι εκπρόσωποι της Δεξιάς, οι εκπρόσωποι της Αριστεράς την «απομάγευσαν» κυβερνώντας για πρώτη φορά χωρίς να κάνουν τη διαφορά.
Πράγμα που οδηγεί σήμερα την πλειοψηφία των νέων σε έναν «πολιτικό αγνωστικισμό» που όμως τους κάνει λιγότερο φανατικούς, περισσότερο διαλλακτικούς και πιο πρόθυμους να αναστοχαστούν τη στάση τους και τις απόψεις τους. Αρκεί όσοι θέλουν να γίνουν προνομιακοί συνομιλητές τους να συναισθάνονται τις ανησυχίες τους, να πείθουν για την «εγγύτητά» τους και να μην προκαλούν με το ύφος, το ήθος και τον διδακτισμό τους τις αλλεργικές τους αντιδράσεις.
Οι νέοι διαθέτουν πια μια μνήμη με την απεριόριστη δυνατότητα που τους δίνει το Διαδίκτυο να θυμούνται όσα χρειάζονται για να διαμορφώσουν την κρίση τους. Και σχηματίζουν μια κρίση που ακονίζεται καθημερινά μέσα στην πολυφωνία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί να καθορίζεται από λεπτομέρειες που δεν συγχωρεί ή να θολώνει και να θυμώνει όταν προβάλλουν όνειρα καλής ζωής που θα παραμείνουν άπιαστα. Παράγει όμως ταυτόχρονα μια πολιτική κουλτούρα ανοιχτού διαλόγου και διαδραστικής ενεργού συμμετοχής.
*επικοινωνιολόγος
