του Τάσου Χατζηβασιλείου*
Σε μια περίοδο όπου οι προκλήσεις ασφαλείας στην περιοχή μας αυξάνονται, η Ελλάδα όχι μόνο δεν παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, αλλά αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την αναδιαμόρφωση του γεωπολιτικού περιβάλλοντος στο ζωτικό της χώρο, την Ανατολική Μεσόγειο. Πρωταγωνιστεί στα πολυμερή σχήματα συνεργασίας, προχωρά αποφασιστικά στην εμβάθυνση των στρατηγικών συμμαχιών και αποδεικνύει ότι δεν αρκείται απλώς στην επίκληση της διεθνούς έννομης τάξης. Η Ελλάδα σήμερα αξιοποιεί κάθε λέξη του διεθνούς δικαίου για να κατοχυρώσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της, τη στιγμή που η γειτονική Τουρκία επιλέγει το δρόμο του αναθεωρητισμού.
Σε συνέχεια της ιστορικής αμυντικής συμφωνίας με την Γαλλία, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη υπέγραψε νέα αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά την εδραίωση της χώρας μας ως στρατηγικού εταίρου των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Στην ουσία, η χώρα μας παίρνει ηχηρή ψήφο εμπιστοσύνης ως πάροχος ασφαλείας και σταθερότητας στην περιοχή. Η πενταετής διάρκεια υποδηλώνει το στρατηγικό της χαρακτήρα και ανοίγει το δρόμο για μακρόπνοη στρατιωτική συνεργασία και, κυρίως, για μεσομακροπρόθεσμες επενδύσεις σε ελληνικές αμυντικές εγκαταστάσεις. Επιπλέον, η συμφωνία αναδεικνύει τον γεωπολιτικό ρόλο της Θράκης και μετατρέπει την Αλεξανδρούπολη, εκτός από κόμβο φυσικού αερίου, σε κόμβο μεταφοράς δυνάμεων προς τα Βαλκάνια και την Μαύρη Θάλασσα. Ειδικά τώρα, μετά τη μετατόπιση του αμερικανικού ενδιαφέροντος προς την Ασία και τη ζώνη του Ειρηνικού, η συνειδητή απόφαση της Ουάσιγκτον να εμβαθύνει τις σχέσεις με την Αθήνα έχει υψηλό συμβολισμό και μεγάλη αξία. Ακόμα, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι η συμφωνία Δένδια – Μπλίνκεν συνοδεύτηκε από επιστολή του Αμερικανού υπουργού, με την οποία οι ΗΠΑ εκφράζονται καθαρά για την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας, της ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων με βάση το διεθνές δίκαιο.
Τα τελευταία δυο χρόνια, η χώρα κινείται στο διπλωματικό και αμυντικό πεδίο με αξιοπιστία και αυτοπεποίθηση. Ξεπερνώντας διπλωματικές αγκυλώσεις του παρελθόντος ασκεί ενεργητική εξωτερική πολιτική. Οι κινήσεις της Αθήνας αποδιοργανώνουν την Άγκυρα γι’ αυτό αντιδρά σπασμωδικά.
Η απόπειρα της Τουρκίας μέχρι σήμερα να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη δεν έχει πετύχει. Ο αναθεωρητισμός της και η στάση της στη Συρία, τη Λιβύη και, φυσικά, την Κύπρο την κατέστησαν περιφερειακό ταραξία. Τα σημερινά προβλήματα της γείτονος συσσωρεύονται. Στον αυτοαποκλεισμό της από τα περιφερειακά σχήματα συνεργασίας και στις δύσκολες σχέσεις με ΗΠΑ και ΕΕ, προσφάτως προστέθηκαν και οι «αρρυθμίες» με την Ρωσία. Πλέον, η κακή οικονομική κατάσταση και ο διαφαινόμενος συνασπισμός της αντιπολίτευσης εν όψει των επόμενων εκλογών καθιστούν πολύπλοκη την εσωτερική κατάσταση στη γείτονα.
Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τις παγκόσμιες γεωπολιτικές μεταβολές και δρα εγκαίρως. Στην ουσία, η χώρα μας διαθέτει σήμερα αυξημένο γεωπολιτικό αποτύπωμα σε σχέση με το μέγεθός της. Είναι ορθή η επιλογή της ευθυγράμμισης των συμφερόντων μας με τα αντίστοιχα των ισχυρών συμμάχων και εταίρων μας. Γι’ αυτό είναι δυσάρεστη η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στις διπλωματικές κινήσεις της χώρας. Αντιτάχθηκε στην συμφωνία με την Αίγυπτο. Αντιτάχθηκε στην συμφωνία με την Γαλλία. Σήμερα εκφράζει διαφωνίες απέναντι και στην συμφωνία με τις ΗΠΑ, αρνούμενος τη χάραξη εθνικής γραμμής στα μείζονα ζητήματα. Η αξιωματική αντιπολίτευση επιλέγει την άρνηση. Το «όχι σε όλα» δεν συνιστά υπεύθυνη θέση και, σίγουρα, δεν είναι εθνικά ωφέλιμο.
Σφυρηλατούμε τις υπάρχουσες συνέργειες με περιφερειακούς πόλους και, ταυτόχρονα, θωρακίζουμε πολλαπλά τη χώρα. Η πατρίδα μας εξελίσσεται σε παράδειγμα εφαρμογής του διεθνούς δικαίου, με γνώμονα την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων της και, φυσικά, τη διασφάλιση της περιφερειακής σταθερότητας.
*βουλευτής Σερρών της ΝΔ και διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
