του Ηλία Καραβόλια
Δεν αλλάζει μόνο αυτό που κάνουμε αλλά πρωτίστως αυτό που είμαστε, με την τρέχουσα μετασχηματιστική συνθήκη (ψηφιακή, υγειονομική, εργασιακή). Τα βιομετρικά μας δεδομένα αποτελούν ήδη το νέο καύσιμο της πληροφοριακής διαχείρισης: «Θα είσαι αυτό που θα σκανάρεις». Η επιτάχυνση της ψηφιακής πραγματικότητας (και η αλλοτρίωση που την συνοδεύει, βλ. H. Rosa) οδηγεί σε νέο ανθρωπότυπο που μάλλον βιαστικά ονομάζουμε μετάνθρωπο (post-human).
Στη γενικευμένη καταστολή ενστίκτων και επιθυμιών, μέσω της επιστήμης πλέον, το ανθρώπινο λογισμικό έχει ήδη χωρέσει σε έναν μικροεπεξεργαστή (βλ. επίτευγμα Έλληνα ερευνητή στο Χαρβαρντ). Θα προλαμβάνονται αρρώστιες. Θα προφυλάσσεται ο ανθρώπινος οργανισμός με alerts. Ταυτόχρονα όμως θα γενικευτεί το social credit system: αφού θα χωράει σε ένα τσιπ ο ανθρώπινος εγκέφαλος, τότε μοιραία όλοι θα αξιολογούνται, όλοι θα βαθμολογούνται, όλοι θα κατηγοριοποιούνται(το rating και το ranking είχαν ήδη μπει στην ζωή μας με τα likes, τα emoticons και τα follow).
Δεν είναι τόσο δυστοπικό όσο φαίνεται το σκηνικό του μεταπανδημικού ανθρωπότυπου: μια υπεραυτοματοποιημένη εργασία (στην Κίνα ένα ρομπότ πήρε άδεια ιατρικού επαγγέλματος και στις ΗΠΑ κάποιοι αλγόριθμοι εκδίδουν ποινές) θα συμβαδίζει στην ψηφιακή καθημερινότητα με τις επιθυμητικές μηχανές που ήδη έχουμε ενσωματώσει στο νοητικό λογισμικό μας (gadgets, επέκταση του internet of things, κ.α.).
Αναρωτιέστε ποιός ή ποιοί σχεδιάζουν όλο αυτό το σκηνικό. Κανείς και πολλοί. Η συστημική δυναμική δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα κέντρα συνεννόησης και επιβολής μοτίβων βιοπολιτικής και κοινωνικής μηχανικής. Η μόνη σιωπηρή διαχρονική συνεννόηση στις σύγχρονες φιλελεύθερες ολιγαρχίες, είναι αυτή της εξουσίας με τον νέο καπιταλισμό: την σημειωτική παραγωγή με ψηφιακά μέσα για μεγέθυνση του πλούτου (για όλο και λιγότερους…).
