του Νίκου Ερρ. Ιωάννου*
Μετά 20 έτη επορεύθη την Μακαρίαν οδόν για να συναντήσει τον Χρυσόστομο, η Ασπασία, ανήμερα της επετείου της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου που τόσο αυθεντικά ύμνησε ο υιός τους Ανδρέας (Γρηγόρη Α, Γρηγόρη Α, Γρηγόρη Αυξεντίου...).
Ήταν ένα ζεύγος γεωργών που κατά τη διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59) φιλοξενούσαν ολόκληρη αντάρτικη ομάδα, εξ ιδίων! Στις επόμενες κρίσεις (1964, 1967, 1974) έδωσαν το δυναμικό παρόν τους και αυτοί και τα παιδιά τους.
Η κατάληψη της αγαπημένης Αμμοχώστου το 1974, τους οδήγησε στο δρόμο της προσφυγιάς. Ένιωθαν ευγνώμονες γιατί βρήκαν εργασία σ’ ένα κτήμα στην Ανάβυσσο και ο εργοδότης τούς παρεχώρησε έναν αποθηκευτικό χώρο για διαμονή. Παρά το γεγονός ότι η «οικία» τους ήταν διαμορφωμένη με υφάσματα κρεμασμένα από την οροφή, στη φιλόξενη αυλή εδέχοντο και συνέτρωγαν με παλιούς και νέους φίλους νοσταλγώντας την Πατρίδα.
Στο ερώτημα πώς νιώθουν που η Κυβέρνηση της Κύπρου δεν τους αναγνώρισε και δεν τους έδωσε το παραμικρό, απαντούσαν σταθερά «Αλίμονο αν περιμέναμε ανταμοιβή για τις υπηρεσίες μας στην Πατρίδα».
Το 1974 πολλά αδέλφια μας από κάθε γωνιά της Ελλάδος επολέμησαν, κάποιοι εφονεύθησαν, κάποιοι είναι αγνοούμενοι και πολλοί πορεύονται έκτοτε με ανεξίτηλα σωματικά και ψυχικά τραύματα. Αναγνώριση καμία, γιατί επισήμως η Ελλάς δεν εισήλθε σε πόλεμο...
Κάποιοι όμως από εκείνους τους μαχητές επέτυχαν τον Δεκέμβριο του 2020 (N.4714/2020 – ΦΕΚ. 148/τ.Α/31.07.2020, Άρθρο 95) να αναγνωριστεί η προσφορά τους και να ανταμειφθούν επιτέλους, μετά μακράν καθυστέρηση με ισόβια τιμητική χρηματική αποζημίωση 200 ευρώ τον μήνα. Για τους νεκρούς και αγνοούμενους ΣΙΩΠΗ!
Μετά την εισβολή και κατοχή, πολλοί Κύπριοι καταφύγαμε στην Μητέρα Ελλάδα γυμνοί, πένητες και ψυχικά τραυματισμένοι. Βρήκαμε όμως αγάπη, στέγη, δωρεάν ανώτατη παιδεία, κρατική ενίσχυση και ΙΣΕΣ ευκαιρίες για επιστημονική και επαγγελματική εξέλιξη. Σε επιστέγασμα, επειδή ήταν πόθος και ιδεολογικός προσανατολισμός ζωής, τιμηθήκαμε με την Ελληνική υπηκοότητα.
Αυτές τις μέρες πληροφορήθηκα ότι κάποιοι εξ αυτών επεδίωξαν και επέτυχαν τον Δεκέμβριο του 2021 (N. 4864/2021 – ΦΕΚ. 237 τ.Α /2.12.2021, Άρθρο 88) να υπαχθούν στις διατάξεις του ως άνω νόμου και να τύχουν αναδρομικά του πιο πάνω επιδόματος αν και απέκτησαν την Ελληνική υπηκοότητα εκ των ΥΣΤΕΡΩΝ και άσχετα αν οι υπηρεσίες τους κατά την πολεμική περίοδο εκπήγαζαν από το αυτονόητο καθήκον υπερασπίσεως της απειλουμένης πατρώας γης.
Δηλώνω απερίφραστα ότι θεωρώ την κίνηση αυτή κατάχρηση ευεργεσίας και αδιανόητη. Παρότι εμπίπτω στην κατηγορία των «δικαιωματούχων» αποποιούμαι δημόσια το ευεργέτημα και προτρέπω όσους παρασύρθηκαν να το ξανασκεφθούν.
Είμαι σίγουρος ότι ο Χρυσόστομος και η Ασπασία ουδόλως ενδιαφέροντο για την αναφορά σ’ αυτούς, αγνοώ όμως την επιθυμία των οψίμων διεκδικητών επιδόματος λόγω ετεροχρονισμένης αποκτήσεως «τυπικού δικαιώματος».
Ό,τι και να συμβαίνει όμως, τα ονόματα παραδίδονται στην κρίση εκάστου και της Ιστορίας είτε για δόξα είτε για καταισχύνη...
*καρδιολόγος
