ΤΑ «ΔΩΡΑ» ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΡΑΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η τρομοκρατική βία, όποιο κι αν είναι το χρώμα της, όποιες κι αν είναι οι αφετηρίες της –όπως πολύ σωστά αναγνωρίζει ο μέγας θεωρητικός της, καθηγητής Πωλ Ουΐλκινσον– ποτέ δεν είναι ουρανοκατέβατη. Είναι πάντα το προϊόν βαθύτερων ιδεολογικών και άλλων πολιτικο-θρησκευτικών διεργασιών σε μία κοινωνία, η δε εξέλιξή της εξαρτάται και από το πώς αντιμετωπίζεται από τις κοινωνίες. Ακόμα χειρότερα, η σημερινή τρομοκρατία συνδέεται στενά και με το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο αποτελεί και τον μεγάλο χρηματοδότη της.

Στην Ελλάδα η τρομοκρατική βία άρχισε στην ουσία να αναπτύσσεται στην διάρκεια της μεταπολίτευσης και, πίσω από τα ιδεολογικά της χαρακτηριστικά, υπάρχουν και ξεκάθαρες οικονομικές σκοπιμότητες. Στην χώρα μας, τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα –και όχι μόνον, βεβαίως– αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία και σίγουρα είναι διασυνδεδεμένα και με ανάλογα εξωελληνικά δίκτυα.

Το θέμα στην χώρα μας είναι ότι η τρομοκρατία για μία μακρά περίοδο είχε και πλήρη ιδεολογική στήριξη. Σε καμμία δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα οι πολιτικο-ιδεολογικές ασυναρτησίες των Κουφοντίνα, Γιωτόπουλου και άλλων δεν θα γνώριζαν την εκτεταμένη προβολή που γνώρισαν στην Ελλάδα. Σαφώς δε, μάς είναι δύσκολο να αντιληφθούμε ποιο είναι το μέγεθος της προσφοράς της «φιλολογίας» των πιο πάνω στυγνών δολοφόνων στην ελευθερία του Τύπου και την εμπέδωσή της στην ελληνική κοινωνία. Αντιθέτως, είναι βέβαιον ότι η χυδαία ιδεολογική τροφή των δολοφόνων ήταν ιδιαίτερα εύπεπτη στους «προοδευτικούς» κύκλους των Εξαρχείων, οι οποίοι την χρησιμοποίησαν για να «στήσουν» εγκληματικές οργανώσεις με παραρτήματα στα πανεπιστήμια τις οποίες και βάπτισαν πολιτικά «προοδευτικές».

Ακόμα χειρότερα, για λόγους «πολιτικής ορθότητος», τα μέσα μαζικής επικοινωνίας αυτές τις εγκληματικές οργανώσεις τραμπούκων και άλλων κοινωνικών ιζημάτων τις αποκαλούν «αντιεξουσιαστικό χώρο» –έκφραση που δεν υπάρχει σε καμμία άλλη δημοκρατική χώρα. Πλην όμως, στην καθ’ ημάς πραγματικότητα νομιμοποιεί πολιτικά τον πολιτικό χουλιγκανισμό και τα απόβλητά του.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το «λαμπρό» περιβάλλον, τα τελευταία είκοσι χρόνια, με αφορμή το «Μακεδονικό» και την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, άρχισε να ενδυναμώνει στην Ελλάδα ο υπολανθάνων εθνικισμός ενός ευρύτατου κοινωνικού φάσματος, μέσα στο οποίο επιβιώνουν παλαιοκομμουνιστές, νεοορθόδοξοι, φιλοναζί, αντισημίτες, αντιδυτικοί, εθνοκάπηλοι και λοιποί «πατριώτες» που για πάρα πολλά χρόνια απομυζούσαν το Δημόσιο και τα δανεικά του.

Κατά καιρούς, αυτή η βαθύτατα αντιδραστική κοινωνική ομάδα –η οποία εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει πάνω από το 25% του εκλογικού σώματος– προσπάθησε να προσεταιρισθεί διάφορες πολιτικές παρατάξεις και για ένα διάστημα φάνηκε να πετυχαίνει το σχετικό πείραμα του Γιώργου Καρατζαφέρη και του ΛΑΟΣ. Όμως, μετά την κρίση, τα γεγονότα έδωσαν σαφέστατο προβάδισμα στο νεοφασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, το οποίο λόγω του τραμπουκικού χαρακτήρα του αντιπροσωπεύει καλύτερα την περί ής ο λόγος κοινωνική ομάδα.

Εξάλλου, ισχυρή είναι και η έμμεση στήριξη της ΧΑ μέσω του Διαδικτύου, στο οποίο ουκ έστιν αριθμός των εθνικοφαιοκόκκινου τύπου αναρτήσεων οι οποίες βάλλουν κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ωθούν προς το έγκλημα, γαργαλώντας τα πιο χυδαία ένστικτα του ψηφιακού όχλου. Παρεμφερείς αναρτήσεις εντοπίζει όμως κανείς και σε ορισμένα νεοσύστατα κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία στην ουσία αποτελούν και το ατράνταχτο άλλοθι στην χυδαιότητα των εχθρών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η βία –που ήδη αιωρείται επικίνδυνα στο ελληνικό πολιτικό τοπίο– αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή πολιτικών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και άλλων –κι ας μάς λένε ό,τι θέλουν οι διάφοροι λαϊκιστές και «σωτήρες» του λαού. Στο μέτρο δε που στο πρόστυχο πολιτικό παιχνίδι των πραγματικών εχθρών της δημοκρατίας έχει εισέλθει και το ακραίο οργανωμένο έγκλημα, η όλη κατάσταση σίγουρα θα προσλάβει πολύ επικίνδυνες διαστάσεις. Διαστάσεις απαγορευτικές για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, με αποτέλεσμα την εμβάθυνση της κοινωνικής δυσφορίας και των αρνητικών προεκτάσεών της.

Είναι συνεπώς επείγον ό,τι απομένει από υγιείς πολιτικές δυνάμεις στον τόπο να αφυπνισθεί και, όσο είναι ακόμα καιρός, να επιχειρήσει να πάρει τα ηνία της χώρας στα χέρια του. Αν αυτό δεν συμβεί, με δεδομένη την ιδεολογική και κοινωνική συγκυρία στην χώρα, οι φορείς της εκτροπής είναι έτοιμοι να προκαλέσουν ανήκεστες πλέον βλάβες στην δημοκρατία –η οποία ήδη διακυβεύεται σοβαρά στα ίδια τα θεμέλιά της.