του Aθ. Χ. Παπανδρόπουλου
Έλαμπε από χαρά η κυρία Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων του Δυστυχήματος Τεμπών, ενώ έβλεπε απέναντί της, πολύ κόσμο να χειροκροτεί, στην εκδήλωση του Παντείου Πανεπιστημίου, τη δήλωσή της ότι «.....ήλθε η ώρα να ζητήσουμε (σ.σ. από ποιους άραγε), να αλλάξουν τα πάντα στη χώρα μας (σ.σ.: προς ποια κατεύθυνση άραγε;)....».
Συνεχίζοντας δε την ομιλία της δήλωνε επίσης ότι «....ήμασταν πάντα άτυχοι οι με τους πολιτικούς μας. Πάντα έμοιαζε το πολιτικό σύστημα να στέκεται απέναντι στους πολίτες και πολλές φορές και απέναντι στα συμφέροντα της χώρας. Δεν πρόκειται για πολιτικό σύστημα, πρόκειται για υπόλογο καθεστώς.
Οι πολιτικοί μας προφασιζόμενοι τη δημοκρατία και άρα έχοντας τη δική μας εξουσιοδότηση, έχουν μετατρέψει το πολίτευμα οε κάτι μόνιμα αυταρχικό και φασιστικό.....».
Προφανώς λοιπόν, για την κυρία Μαρία Καρυστιανού, το πρόβλημα της δεν είναι το ατύχημα στα Τέμπη, αλλά η ανατροπή της σημερινής φιλελεύθερης δημοκρατίας στην Ελλάδα και η αντικατάστασή της από ένα άλλο σύστημα. Βέβαια η κυρία Καρυστιανού δεν προσδιορίζει ποιο θα είναι αυτό· και ποιοι θα το εκπροσωπούν.
Άρα, μπορούμε, να κάνουμε κάποιες υπεύθυνες υποθέσεις εργασίας με βάση ιστορικές εμπειρίες και πραγματικότητες. Υπογραμμίζουμε ότι η ομιλήτρια στην εκδήλωση του Παντείου Πανεπιστημίου δεν μίλησε για βελτίωση και εξυγίανση του υπάρχοντος συστήματος, αλλά για κατάργηση και αλλαγή του δι’ ανατροπής.
Αυτή η τελευταία όμως πως θα γίνει? Με κάθοδο τεθωρακισμένων? Με εισβολή αλαλαζόντων και μαστουρωμένων κουκουλοφόρων στο Κοινοβούλιο και στο Μέγαρο Μαξίμου? Η με άλλους τρόπους που δεν έχουν ακόμη δοκιμαστεί?
Επίσης μήπως η κυρία Μ.Κ υπονοεί έτσι ότι ένα σύστημα ρωσικού τύπου λόγου χάρη, θα ήταν λιγότερο διεφθαρμένο και πιο αποτελεσματικό από το σημερινό, ή προκρίνει τις επιδόσεις του κινεζικού κομμουνισμού?
Έχουμε επίσης τα συστήματα του Ιράν, της Τουρκίας, της Ουγκάντα, του Σουδάν, της Αλγερίας εσχάτως δε προέκυψε και αυτό του Ντόναλντ Τράμπ στην Αμερική.Κάποιο από αυτά “γοητεύει” την κυρία Μ.Κ?.
Αν από όλα τα παραπάνω υπαρκτά πολιτικά συστήματα η κυρία Μ.Καρυστιανού δεν έχει κανένα κατά νου και οραματίζεται κάτι «νέο», ποια εχέγγυα διαθέτει ότι θα είναι καλύτερο από τα υπαρκτά;
Και σε τελική ανάλυση ποια είναι η προτεραιότητά της; Η ανατροπή του σημερινού «φασιστικού πολιτικού συστήματος» στην Ελλάδα ή ο σεβασμός της μνήμης 57 νεκρών πριν δύο χρόνια; Σεβασμός που απαιτεί την τιμωρία των πραγματικών υπεύθυνων της τραγωδίας .
