του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου
Στις εκθέσεις της πάλαι ποτέ διάσημης σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας KGB, ο Ντόναλντ Τραμπ, που το 1987 είχε επισκεφτεί τη Μόσχα μετά Βαΐων και Κλάδων, προσκεκλημένος με τη σύζυγό του Ιβάνα, της εταιρίας Intourist περιγράφεται ως ένας «πολύ φιλόδοξος εκατομμυριούχος, που δεν πίνει αλκοόλ, του αρέσουν οι κολακείες και οι πολυτέλειες, είναι ευαίσθητος στο γυναικείο φύλο, ενώ χρησιμοποιεί λέξεις και εκφράσεις χωρίς να πολυγνωρίζει το νόημά τους».
Βασικό πρόβλημα του είναι ότι θέλει να αποδείξει ότι ήταν λάθος του πατέρα του να έχει μεγαλύτερη εκτίμηση στον αλκοολικό αδελφό του από ότι στον ίδιο που τον θεωρούσε «φαφλατά» και πρόχειρο στη σκέψη.
Ως φαίνεται οι τότε διαπιστώσεις της KGB επαληθεύονται σήμερα, με τον Τραμπ να είναι για δεύτερη φορά πρόεδρος της μεγαλύτερης δύναμης στον κόσμο και να σκέπτεται με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να έχει και μια τρίτη θητεία ακόμα και κατά παράβαση των αμερικανικών συνταγματικών αρχών.
Τούτων λεχθέντων αποκαλυπτικά της νοοτροπίας Τραμπ είναι το ακόλουθο επεισόδιο. Την Πέμπτη 19 τρεχ. δεχόμενος τη Γιαπωνέζα πρωθυπουργό Σανάε Τακϊτσι στο Οβάλ Γραφείο, θέλησε να δικαιολογήσει την αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ιράν και είπε: «Ποιος ξέρει τις εκπλήξεις καλύτερα από την Ιαπωνία. Όταν οι Ιάπωνες επιτέθηκαν σ’ εμάς στο Περλ Χάρμπορ, μας ειδοποίησαν…; Πίστευαν στον αιφνιδιασμό πολύ περισσότερο από μας….».
Μετά το παραπάνω «αστειάκι» η Γιαπωνέζα πρωθυπουργός διατήρησε την ψυχραιμία της και σε ψυχρό στυλ δήλωσε: «Το Περλ Χάρμπορ ανήκει στο παρελθόν. Νομίζω ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο παρόν». Είναι πολύ πιθανό, επειδή η επίσκεψη οφειλόταν στη διαπραγμάτευση Ιαπωνίας-ΗΠΑ για το πετρέλαιο της Αλάσκας και για επιδοτήσεις των τιμών βενζίνης στην Ιαπωνία, ο Τραμπ να θέλησε να κάνει επίδειξη «μαγκιάς» μειώνοντας το ηθικό κύρος της Ιαπωνίας.
Πάλι καλά που η Γιαπωνέζα πρωθυπουργός δεν του απάντησε ότι αν οι ΗΠΑ δεν είχαν ρίξει δύο ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, είναι πολύ πιθανό ο πόλεμος να ήταν ακόμα…. επίκαιρος!!
Καλό θα ήταν πάντως οι σύμβουλοι ου προέδρου να του συστήσουν κάπου κάπου να ρίχνει και κάποια ματιά στην ιστορία. Ίσως αυτό να τον προφυλάξει, στο τέλος της θητείας του η Αμερική αντί για «μεγάλη ξανά» να είναι μικρότερη από αυτήν που παρέλαβε.
